यः भक्तियुक्तचित्तः तं देवम् चिन्तयति, सः परमं पदं प्राप्नोति। मनसा, कर्मणा, वाचा च तं देवम् यत्नेन पूजयेत्। यः तं निन्दति, तस्य सर्वाणि कर्माणि दोषहेतुभूतानि भवन्ति। सः भगवाञ् महादेवः देवदेवः एवास्ति—नात्र संशयः। ये मोहात् मिथ्यादर्शनानुग्रहात् तं निन्दन्ति, ते नरकं यान्ति। ये तु समत्वदृष्ट्या पश्यन्ति, ते मोक्षयोग्याः भवन्ति। एवं चिन्तयित्वा, तं देवम् पूजयेत्—सः परमं पदं प्राप्नोति। एतत् सर्वं जगत् रुद्रनारायणयोः उद्भवति। अतः महादेवम् ब्रह्मविद्भिः पूजितं रक्षकं शरणं गच्छेत्। सः गोपती चर्मवसनः देवः शरणं प्रपेदे। कलियुगे तु ये देवद्वेषिणः अभवन्, ते मोहिताः अभवन्। पूर्वस्मात् संस्कारमहत्त्वात्, ब्रह्मणः वचनात् च—स्वयम्भू ब्रह्मणा अनुमता, लोकनाथेन—ते शङ्करस्य प्रसादात् पूर्ववत् भविष्यन्ति। अथ सर्वाणि दक्षस्य कन्यावंशानि शृणु। सः देवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः, असुराः, नागाः च सृजितवान्। ततः धर्मयुक्त्या सः प्राणिनः अजनयत्। तस्य पुण्यकन्यायाः सहस्रपुत्राः अभवन्। दक्षः प्रजापतिः वैरिण्यां षष्टिं कन्याः उत्पादितवान्। सोमाय सप्तविंशतिः, अरिष्टनेमये चत्वारः कन्याः। अङ्गिरसः द्वे कन्ये स्तः—सङ्कल्पा च मुहूर्ता; साध्या च विश्वा च, दीप्तमते। विश्वायाः विश्वदेवाः, साध्यायाः साध्याः अभवन्। भान्वः भानवः, मुहूर्तायाः मुहूर्तजाः अभवन्। सङ्कल्पायाः सङ्कल्पः, धर्मपुत्राः दश स्मृताः। प्रत्युषः प्रभासः च अष्टवसुमध्ये कीर्तितौ। ध्रुवस्य पुत्रः कालः, लोकमापकः। अनिलस्य पुत्रः पुरोजवः, यस्य गतिर्न ज्ञायते। प्रभासस्य पुत्रः विश्वकर्मा, शिल्पकारः प्रजापतिः। कद्रूः च मुनिः धर्मविदः, तयोः पुत्रान् शृणु। विवस्वान्, सविता, पूषा, अंशुमान्, विष्णुः च। वैवस्वतकाले आदित्याः अदितिपुत्राः स्मृताः। हिरण्यकशिपुः ज्येष्ठः, हिरण्याक्षः अनन्तरः। दिव्यवरान् दृष्ट्वा, सः विविधैः स्तोत्रैः तान् स्तुतवान्। पीडिताः तु तं देवदेवं पितामहम् उपगच्छन्ति। सर्वलोकस्थिरं, पुराणं, परमपुरुषम्। सर्वदेवानां हिताय, पद्मासनः गतवान्। क्षीरसागरस्य उत्तरतीरे, यत्र हरिः प्रभुः स्थितः। सः पादयोः शिरसा प्रणम्य, अञ्जलिं कृत्वा, अब्रवीत्। सः सर्वव्यापी, नित्यः, महायोगी, यस्य रूपं सर्वदेवतत्त्वम्।