कूर्मपुराणम्

एवं परं शिवं ज्ञात्वा अहं तं प्रभुं सम्यगुपास्मि। तस्मात् आत्मनः मूलरूपेण तम् एव सम्यगवबुद्ध्य उपासये। एवं लोकानां हितार्थाय लिङ्गरूपेण शिवं सम्यगुपास्यः। अतः आत्मनात्मानं प्रभुं सम्यक् पूजयामि। हे तेजस्विन्, न अस्माकं किञ्चिद् भेदः, इति वेदान्तनिश्चयः। लिङ्गस्थं महेश्वरं ध्याननीयम्, पूजनीयम्, माननीयम्, ज्ञेयम् च। तस्मात् हे विशाललोचन कृष्ण, एषा गूढा परा वस्तु यथार्थतः श्राव्या, तद् ब्रूहि। वेदाः तम् एव लिङ्गधारिणं महेश्वरं अक्षरं देवमेकं घोषयन्ति। ब्रह्मणः बोधाय शिवः स्वयम् मत्तः प्रादुर्भूतः। तस्मात् सर्वलोकहितकाम्यया वयं तम् एव महेश्वरं पूजयामः। हे कृष्ण, बोधार्थं त्वमेव स्वयम् वक्तुमर्हसि। तदा तस्मिन् एकस्मिन् सागरे अहं शाश्वतं शङ्खचक्रगदाधरं शयानः। सहस्रबाहुः स्वात्मना संयुक्तः प्राचीनः अहम् अपि तत्रैव शयानः। सहस्रसूर्यसमप्रभः, तेजसा समन्ततः आवृतः, स्फूर्तिमान् आसीत्। स नीलकण्ठः देवः, यं ऋग्यजुःसामवेदाः स्तुवन्ति। तदा स्वयम् ब्रह्मा महातेजाः सस्मितम् इदं वचः प्रोवाच। अहम् एव लोकानां सृष्टा, स्वयम्भूः पितामहः। पुनः पुनः लोकानां सृष्टा च संहर्ता च अहमेव। तस्य बोधाय शिवात्मना परं लिङ्गम् अभिव्यक्तम्। तद् न क्षीयते, न वर्धते, नादिः, न मध्यं, न च अन्तः तस्य। अहं च अजः अस्य अन्तं ज्ञातुम् इच्छन् ऊर्ध्वं जगाम। शतसंवत्सरं यत्नेन विचिन्वन् अपि पितामहः न अन्तं अजानात्। तस्य मायया विमूढौ वयं उभौ जगन्नाथं ध्यानम् अकुर्म। अञ्जलिपुटैः तं परमशम्भुं स्तुतवन्तौ। नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपिणे लिङ्गरूपधारिणे। पुनः पुनः नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मस्वरूपिणे लिङ्गरूपधारिणे। स एव देवः महायोगी दशमिल्यसूर्यसमानप्रभया विराजते। सहस्रहस्तपादः, सूर्यचन्द्राग्निनेत्रः। नागोपवीती, मेघनिनादध्वनिस्वरः। स एवोवाच— पश्य मां महादेवं, सर्वभीः परित्यज्यन्ताम्। मम वामभागे विष्णुः रक्षकः, हृदि हरः। ब्रह्माणं परिष्वज्य सः अनुग्रहशीलः अभवत्। तस्य मुखं दृष्ट्वा नारायणः पितामहः च वाक्यमूचतु:— हे महादेव, अविच्छिन्ना भवतु अस्माकं त्वयि भक्तिः। इति।