सत्यवादिनः तदा तां सिद्धिम् आलोक्य मनसा चिन्तयामासुः। तेषां तदा वस्त्राणि, फलानि, भूषणानि च स्वयमेव जातानि। सर्वेषां मधुकोषेषु महान् बलसम्पन्नः शुद्धः अमिष्रितः मधु प्राप्तः। तेन सिद्धिना सर्वे जनाः प्रमुदिताः, पुष्टाः, निरामयाश्च अभवन्। ततः ते जनाः तान् वृक्षान् मधु च बलात् गृहीत्वा स्वार्थम् अनयन्। मधोः अपहारेण तेषां कामदुघाः वृक्षाः अपि क्वचित् क्वचित् अदृश्यन्त। द्वन्द्वैः पीडिताः तैः जनैः परिखाः निर्मिताः। यदा मधु कामदुघाश्च वृक्षाः नष्टाः तदा तेषां जीविकायाः अन्यः उपायः, बहु वर्षा, समुत्पन्ना। अनवरतम् वर्षया नद्यः स्वस्रोतांसि पूर्णानि कृतवत्यः। जलपृथिव्योः संयोगात् तत्र औषधयः उत्पन्नाः। तदा कालानुसारम् पुष्पफलवतीः वृक्षलताः अपि समुत्पन्नाः। एतत् केवलं तृतीयायुगस्य प्रवृत्त्या न जातम्—अयं क्रमः नियतः आसीत्। ततः बलानुसारम् वृक्षलतानां औषधीनां च ग्रहणम् अभवत्। तदा पितामहस्य आज्ञया पृथुः पृथिवीं पयसा अपाययत्। सः कालबलात् भूमेः निधीन् संपदः च बलात् आदत्त। ब्रह्मणा ब्राह्मणानां कल्याणाय क्षत्रियाः सृष्टाः। सः पशुवधवर्जितं यज्ञकर्म च स्थापयामास। ततः रागः, लोभः, कलहः, धर्मविषये संशयः च उत्पन्नाः। व्यासेन च वेदः द्वापरादिषु युगेषु चतुर्धा कृतः। मन्त्रब्राह्मणानां विन्यासेन, स्वरवर्णपरिवर्तनैः, सामान्यविशेषविकल्पैः, देशभेदैः च वेदः विविच्यते। धर्मज्ञ, इतिहासाः, पुराणानि, धर्मशास्त्राणि च तदा प्रवर्तन्ते। वाक्चित्तकायैः पीडया जनानां विषादः जायते। चिन्तनात् वैराग्यम्, वैराग्यात् दोषदर्शनं जायते। रजस्तमःसंयुक्तः एषः आचारः द्वापरे प्रवर्तते इति कथ्यते। द्वापरे सः संकुप्य, कलौ नश्यति। कलियुगे तु जनाः तमसा नित्यं विक्षिप्ताः तत्रैव प्रवृत्तिम् इच्छन्ति। भूमिषु भीषणः अनावृष्ट्यादिदुःखस्य भीः भविष्यति। लोभिनः असत्यं वदन्ति, दुष्टाः जनाः जायन्ते, तेन महद् दुःखम् आगच्छति। ब्राह्मणानां कर्मदोषेभ्यः जनानां भीः उत्पद्यते। यजन्ति च यज्ञान् अविधिना, मन्दबुद्धयः वेदान् पठन्ति। तस्मिन् कलियुगे शयनासनभोजनादिषु आसक्तिः भविष्यति। नराधिप, गर्भहत्या, वीरहत्या च भविष्यतः। द्विजातयः अन्यानि विहितानि कर्माणि न करिष्यन्ति। कलियुगे वेदाः, धर्मशास्त्राणि, पुराणानि च—ब्राह्मणेभ्यः स्वधर्मे न रतिः स्यात्। जनाः परस्परं भिक्षायाम् अधिकं आश्रयिष्यन्ति। कलियुगे स्त्रियः मुक्तकेशाः भविष्यन्ति। युगान्ते शूद्राः धर्माचरणं करिष्यन्ति।