कूर्मपुराणम्

मया एतत्सर्वं साधितं, इदानीं त्वं विविधान् लोकान् सृज। स भगवान् निरवयवः, सृष्टिस्थितिसंहारगुणैः संयुक्तः। मम दक्षिणतः सव्यतश्च परमपुरुषः समुत्पन्नः। ततो रुद्रः जातः; अहमेव तस्य अपररूपम्। एक एव स शङ्करः स्वेच्छया आत्मानं विभज्य तिष्ठति। स्वभावतः महादेवः निराकारः शुद्धः प्रकाशमानश्च। सा महेश्वरी त्रिनेत्री योगिभ्यः सदा शान्तिं ददाति। सा नित्याधिपत्या, ज्ञानतेजःयोगयुक्ता च। कालरूपा सा, अन्यः कोऽपि मां तमसा न जयेत्। तदा तदा च मम सन्निधिः तव सहैव भविष्यति, हे निष्पाप। सः मनसापुत्रैः सह तत्रैव क्षणेन अन्तर्धानम् अगच्छत्। भगवान् नारायणः पूर्ववत् प्रजापतिरभवत्। स योगबलात् दक्षत्रिवसिष्ठान् ससर्ज। ते सर्वे ब्रह्मणः समाः, सिद्धा ब्रह्मवादिनश्च। ये च लोकपालाः पूर्वं ते ते वर्णिताः। सः मनसापुत्रैः सह परमं तपः अकरोत्। तदा त्रिनयनः त्रिशूलधारी भगवान् प्रादुरभूत्। "आत्मानं विभज" इति ब्रह्मणा उक्तः, सः भयात् अन्तर्धानम् अगच्छत्। स पुरुषभावं दशधा पुनः एकधा च विभक्तवान्। हे विप्राः, कपालादीन् देवकार्ये नियुक्तवान्। स देवः स्वं रूपं कृष्णशुक्लादिभेदेन नानाविधं चकार। या लक्ष्मीप्रभृतिभिः सार्वभौम्यशक्तिः विश्वं व्याप्य तिष्ठति। महादेवाज्ञया सा ब्रह्माणं समुपगच्छत्। तस्याज्ञया सा प्रजापतेः पुरतः स्थितवती। रुद्रः त्रिशूलधारी अपि दक्षात् स्वं भागं आदत्त। तदा हिमवत्पुत्र्यां मेनायां सती जाता। सा सर्वदेवानां त्रैलोक्यस्य स्वस्य च कल्याणाय। शिवा सती हिमवत्पुत्री देवादिदैत्यैः पूजिता। तां मुनयः, शङ्करं वा, हरिं वा अनुभवन्ति। ब्रह्मणः पद्मसम्भवः, शङ्करस्य च अपरिमिता शक्तिः। विष्णुना पुनः हरिं प्रणम्य। "शिवे, सति, हिमवत्पुत्रि, यथावत् पृच्छद्भ्यः वद" इति। महायोगी स्वं परं पदं ध्यात्वा प्रत्युवाच। एषा गुह्यविद्या विशेषेण गोपनीया। संसारसागरनिमग्नानां प्राणिनां एकमेव मोक्षमार्गः। या परमा स्थितिः 'व्याप्तिः' इति प्रसिद्धा, सा हिमवतीति कथ्यते। सा एकत्वद्वैताभ्यां स्थित्वा ज्ञानरूपे परं रता। स्वाभाविकत्वेन तत्रैव स्थित्वा तस्या दीप्तिः रविप्रभेव शुद्धा। सा परापररूपा तस्य सन्निधौ क्रीडति। पण्डिताः वदन्ति, भगवतः न कर्म न साधनं च।