कूर्मपुराणम्

वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्