ಲಿಙ್ಗಪುರಾಣಮ್

ಯಮ, ಆಪಸ್ತಂಬ, ಸಂವರ್ತ, ಕಾತ್ಯಾಯನ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಪರಾಶರ, ವ್ಯಾಸ, ಶಂಖ, ಲಿಖಿತ, ದಕ್ಷ, ಗೌತಮ, ಶಾತಾತಪ ಮತ್ತು ವಸಿಷ್ಠ—ಇವರಂತಹ ಅನೇಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಜನರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ಮರಣ, ರೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ದುಃಖಗಳು ಜನರಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖಗಳಿಂದ ನಿರಾಸೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆ ನಿರಾಸೆಯಿಂದಲೇ ಮುಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಚಾರದಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ; ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ದೋಷಗಳ ಪತ್ತೆ ಆಗುತ್ತದೆ; ದೋಷಗಳನ್ನು ಅರಿತಾಗ ಜ್ಞಾನವು ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಾಮ ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಆಚಾರವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಯುಗವಾದ ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತದೆ; ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮವು ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಿತಿ ಕುಂದುತ್ತದೆ; ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾಯಾಮಸು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಮುನಿಗಳ ಹತ್ಯೆಯಂತಹ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಜನರು ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಜಾಗ್ರತೆ, ರೋಗ, ನಿರಂತರ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಭಯ, ಭಯಾನಕ ಬರ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪ್ರಭಾವವು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ; ಅಧರ್ಮವು ಹಬ್ಬುತ್ತದೆ. ಅಧರ್ಮಿಗಳು ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಲೋಭಿಗಳು ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ; ತಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟ ಸಂತಾನಗಳು ಜನಿಸುತ್ತವೆ—ಅವರು ದುಷ್ಕರ್ಮ, ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯೆ, ಕೆಟ್ಟ ನಡತೆ, ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ, ಜನರಲ್ಲಿ ಭಯ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೇದ ಅಧ್ಯಯನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದ್ವಿಜರು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಪುರುಷರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು—allರೂ ಕುಸಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆ ಮೂಲಕ ಶೂದ್ರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಡನೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಮಂಚ, ಆಸನ, ಊಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಬಹುಪಾಲು ಶೂದ್ರರಾದ ರಾಜರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜನರಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೀರರ ಹತ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ; ಶೂದ್ರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ನಡತೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರ ನಡತೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳ್ಳರು ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ; ರಾಜರು ಕಳ್ಳರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನೇ ಗಂಡನಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಪರಪುರುಷರನ್ನು ಹೊಂದುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಭೂಮಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ. “ಓ ಪಾಶಾಣಭಕ್ಷಕ,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ರಾಜರು ಕಳ್ಳರಾಗಿ, ದೋಚುವವರಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲಾ ಶೂದ್ರರು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಾಜರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ದ್ವಿಜರು ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯ ಶೂದ್ರರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರ ಬಾಯಿಗೆ ಅಥವಾ ಕಿವಿಗೆ ಕೈ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶೂದ್ರರನ್ನು ತಗ್ಗುಮಟ್ಟದವರಂತೆ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ; ಶೂದ್ರರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಧ್ಯೆ ಉನ್ನತ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹಾನಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ; ಹೂವು, ಸುಗಂಧದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ಶುಭದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಪ ವಿದ್ಯೆ, ಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಬಲ ಹೊಂದಿರುವವರು ಶೂದ್ರರನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೆಮ್ಮೆಯ ಶೂದ್ರರು ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸೇವೆಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಕಾಯುತ್ತಾರೆ; ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರೊಡನೆ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವವರು ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಮಾಡಿ, ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞಗಳ ಫಲವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಇರುತ್ತಾರೆ; ಯುಗ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಪುರುಷರು ಕಡಿಮೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚು ಆಗುತ್ತಾರೆ. ದ್ವಿಜರು ವೇದಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವ ಶಂಕರನು ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಂಪು ವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ಧರ್ಮ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಂಕರನಿಗೆ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಳಿಯುಗದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಸುಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಯುಗ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರ ನಿರ್ಗಮನೆಯು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ಷುದ್ರವಾದರೂ ವಿಶಾಲವಾದ, ಅಪರೂಪವಾದ, ದಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಧರ್ಮ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳ ಶಕ್ತಿಯು ಕುಂದಿದಾಗ ಧರ್ಮವು ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ; ರಾಜ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ತೆರಿಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೋಚುತ್ತಾರೆ. ಯುಗ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನರು ಕೇವಲ ಸ್ವರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳರು, ಮಾರ್ಗಚೌಕಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವವರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ತಮ್ಮ ಕೂದಲನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ದೇವರು ಯುಗ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದಾಗ, ವಿಚಿತ್ರ ಮಳೆಯು ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅಧೋಗತಿಯ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಮೋಸಗಾರಿಕೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗುತ್ತದೆ, ಸುಳ್ಳು ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಂಚಕರು ಸುತ್ತುವರಿದಿರುತ್ತಾರೆ. ಜನರು ಅನೇಕ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಪರಸ್ಪರ ದುರ್ಬಲ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾರೆ; ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಅಪವಾದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯುಗ ಕುಸಿಯುವಾಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುವವರು ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಪವಾದಿಗಳು ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಇದು ಯುಗ ಅಂತ್ಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಭೂಮಿ ರಾಜರಿಲ್ಲದೆ, ಧಾನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ, ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಬಿಕಾರಾಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರದೇಶಗಳು, ನಗರಗಳು ಬಿಕಾರಾಗುತ್ತವೆ. ಭೂಮಿ ಕಡಿಮೆ ನೀರು, ಕಡಿಮೆ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದವರು ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಧರ್ಮವಿಲ್ಲದ ರಾಜರು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇತರರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡುವವರು, ಪರಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ಕಾಮಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು, ದುಷ್ಟಬುದ್ಧಿಯವರು, ಕೆಟ್ಟವರು, ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವವರು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪುರುಷರು ಸರಿ ನಡತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಕೂದಲನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಯುಗ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳ ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಿಳಿ ಹಲ್ಲು, ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣು, ಮುಂಡನ ಶಿರಸ್ಸು, ಕೇಶರಂಗು ಧರಿಸಿ, ಶೂದ್ರರು ಯುಗ ಅಂತ್ಯ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಕ್ಷಯ, ಸಮಾಜದ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಯುಗಾಂತರದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತವೆ.