ലിങ്ഗപുരാണമ്

മഹാമുനികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, സൃഷ്ടിയുടെ കാലഗണനയെക്കുറിച്ച് ആ മഹാഭാഗവതൻ വിവരിച്ചു തുടങ്ങി. നാലു യുഗങ്ങളുടെ സംധ്യാവേളയായി ഇരുപതിനായിരം വർഷം കണക്കാക്കുന്നു. ഇതോടെ സംധ്യകളോടുകൂടിയ നാലു യുഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് എഴുപത്തി ഒന്നുലക്ഷം വർഷമാകും. കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, കലിയുഗം—ഇവയുടെ കാലഘട്ടം ഒന്നിച്ച് "മന്വന്തരം" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഓരോ മന്വന്തരത്തിന്റെ സംഖ്യ വർഷങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു മന്വന്തരം മുപ്പത് കോടി മനുഷ്യവർഷവും അതിനൊപ്പം അറുപത്തിയേഴുലക്ഷം വർഷവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അതിൽ ഇരുപതിനായിരം വർഷം അധികമായി ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് ലിങ്കപുരാണത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മന്വന്തരത്തിന്റെ കണക്കു, മഹർഷിമാരേ. അങ്ങനെ, നാലു യുഗങ്ങളുടെ വർഷങ്ങളുടെ കണക്കു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ആയിരം യുഗചക്രങ്ങൾ ഒന്നിച്ച് ഒരു കല്പമാകുന്നു, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ. രാത്രിയുടെ അവസാനം ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു; രാത്രികാലത്ത് ജീവികൾ നശിക്കുന്നു. ദേവന്മാർക്ക് അവിടെ ഇരുപത്തിയെട്ട് കോടി വർഷങ്ങളുണ്ട്. മന്വന്തരങ്ങളിൽ സംഖ്യ ഇങ്ങനെ: മൂവായിരം കോടി, കൂടാതെ തൊണ്ണൂറ്റിരണ്ട് കോടി. മുൻകാല കല്പത്തിൽ എഴുപതിനായിരം ഉണ്ടായിരുന്നു, വീണ്ടും എട്ടായിരം എല്ലായിടത്തും സംക്ഷിപ്തമായി. കല്പത്തിന്റെ അവസാനം അവയെ വിട്ട്, പ്രളയം വരുമ്പോൾ ആ ജിവികൾ മഹർലോകം വിട്ട് ജനലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. രണ്ടായിരം കോടി, എൺപതു കോടി നൂറുകൾ, അറുപത്തിരണ്ട് കോടി, എഴുപത്തിയേഴുലക്ഷം—ഇതാണ് ദൈവികമായ അർദ്ധകല്പത്തിന്റെ കണക്കു. ആയിരം കല്പങ്ങൾ ചേർന്നാൽ അജജനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷമാകും. എട്ടായിരം വർഷം ബ്രഹ്മയുഗം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ കാലഘട്ടം; ആയിരം സവനയുഗങ്ങൾ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഉത്ഭവത്തിനാണ്. മൂന്നു തരത്തിലും മൂന്നു ഗുണങ്ങളിലും ആയിരം യജ്ഞങ്ങൾ നടന്നതായി പറയുന്നു; അങ്ങനെ, കാലരൂപനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സമയവും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സൃഷ്ടി, ഉദ്ഭവം, തപസ്സ്; ഭാവി, പുഷ്പിതാവസ്ഥ, വീണ്ടും യജ്ഞം, ഋതു, അഗ്‌നി, ഹവ്യവാഹനൻ, സാവിത്രം, ശുദ്ധൻ—ഇവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഉശിക, കുശിക, ഗന്ധാര, ഋഷഭ, ഷഡ്ജ, മജ്ജാലീയ, മധ്യമ, വൈരാജ, നിഷാദ, മേഘവാഹനൻ, ചിത്രക, ആകൂതി, ജ്ഞാനം, മനസ്, സുദർശ, ബൃംഹ, ശ്വേതലോഹിത, രക്ത, പീതവസ്ത്രധാരി, അസിത, സർവരൂപൻ—ഇങ്ങനെ അനേകം കല്പങ്ങൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അജജനായ ജനനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. അനവധി കല്പങ്ങൾ, അനവധി പിതാമഹന്മാർ, അനവധി ഹരിമാർ, എന്നാൽ മഹേശ്വരൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം; പ്രകൃതിയിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ വികാസങ്ങളും അവന്റെ ലീലയാൽ നടക്കുന്നു. ആ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം മൂന്നു ഗുണങ്ങളാൽ മൂന്നു വിധമാണ്; അതിന് ആരംഭവും നടുവും അവസാനവും ഇല്ല. പിതാമഹനു മുകളിൽ മറ്റൊരുത്തൻ ഉണ്ട്; അവന്റെ ഒരു ദിവസം രണ്ട് പരാർദ്ധം തുല്യമാണ്. അവന്റെ ദിവസത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന എല്ലാം രാത്രിയിൽ നശിക്കുന്നു. ഭൂഃ, ഭുവഃ, സ്വഃ ലോകങ്ങളും അതിനുമുകളിലുള്ളവയും അപ്പോൾ നശിക്കുന്നു; അപ്പോൾ സഞ്ചരിക്കുന്നതും നിശ്ചലവും എല്ലാം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഗൗഢനിദ്രയുടെ ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നതിനാൽ ബ്രഹ്മാവിനെ നാരായണൻ എന്നും വിളിക്കുന്നു. രാത്രിയുടെ അവസാനം ഉണർന്ന്, സഞ്ചരിക്കുന്നതും നിശ്ചലവും ശൂന്യമായതായി കണ്ടപ്പോൾ—ബ്രഹ്മാവ്, ബ്രഹ്മജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം തോന്നി. ജലത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമിയെ എടുത്തു, ശാശ്വതനായ ബ്രഹ്മാവ് വരാഹരൂപം ധരിച്ചു ഭൂമിയെ പഴയപോലെ സ്ഥാപിച്ചു. നദികളും, നദീതടങ്ങളും, സമുദ്രങ്ങളും മുൻപുപോലെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഭൂമിയിൽ ഉള്ള താഴ്വരകളും ഉയരങ്ങളും നീക്കി, പണ്ടത്തെ അഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപോയ പർവതങ്ങളെ വീണ്ടും സ്ഥാപിച്ചു. ഭൂഃ മുതലായ നാലു ലോകങ്ങളും മുൻപുപോലെ സ്ഥാപിച്ചു; അപ്പോൾ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം അവനിൽ ഉദിച്ചു. സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണ്ടായപ്പോൾ, മഹാത്മാവിൽ മോഹം ഉദിച്ചു; അജജനായ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് മുൻബോധമുള്ള ദ്വിജന്മാർ ഉദിച്ചുവന്നു. അന്ധകാര, മോഹം, മഹാമോഹം, താമിസ്രം, അന്ധം—ഈ അഞ്ചു അജ്ഞാനരൂപങ്ങൾ സ്വയംഭുവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചു. അജ്ഞാനത്താൽ പിടിച്ചെടുത്ത സൃഷ്ടിയെ ആദ്യ സൃഷ്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അതിനെ ഫലപ്രദമല്ലാത്തതായി ഓർത്തു, പ്രജാപതിയായ ഭഗവാൻ അതിനെ സ്വന്തം സൃഷ്ടിയായി ഓർത്തു. പിന്നെ മറ്റൊരു സൃഷ്ടിയെ അവൻ ആലോചിച്ചു; പ്രധാന വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചുവന്നു; ആ മഹർഷിയുടെ കണ്ഠം ധ്യാനത്തിൽ മൂന്നുവിധമായി പ്രകടമായി. ആദ്യം അവനിൽ നിന്നു ക്രോസായി ഒഴുകുന്ന സൃഷ്ടി ഉദിച്ചു; അതിനുശേഷം ഉപരിതലത്തിലേക്കുയരുന്ന സൃഷ്ടി, അതിനെ സാത്വികം എന്ന് ഓർക്കുന്നു. താഴോട്ടൊഴുകുന്ന സൃഷ്ടിയും, സൗമ്യമായതും, മൂലഭൂതസൃഷ്ടിയും വീണ്ടും മഹാബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നു ഉദിച്ചു; ആദ്യത്തെത് മഹത്, രണ്ടാമത്തെത് മൂലഭൂതം എന്ന് പറയുന്നു. മൂന്നാമത്തെ സൃഷ്ടി ഇന്ദ്രിയസൃഷ്ടി, നാലാമത്തെത് ആദ്യസൃഷ്ടി; അഞ്ചാമത്തെത് പശുക്കളുടെ സൃഷ്ടി, ആറാമത്തെത് ദൈവികം. ഏഴാമത്തെത് മനുഷ്യസൃഷ്ടി, എട്ടാമത്തെത് സൗമ്യമായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു; ഒൻപതാമത്തെത് യൗവനം. ഇവ പ്രകൃതജങ്ങളായും വികൃതജങ്ങളായും ഒട്ടുമിക്ക സൃഷ്ടികളും.