ലിങ്ഗപുരാണമ്

എല്ലാ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളും, ചെയ്ത കാര്യങ്ങളും, ചെയ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളും — സ്വർഗ്ഗം, അന്തരീക്ഷം, ഭൂമി — ഇതെല്ലാം ലോകത്തിന് അപ്പുറം ഞാൻ പരമമായ ആധാരമാണ് എന്നു വിശ്വനാഥൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ഭാഗ്യവാനായ വിഷ്ണു വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ആരാണ് ഈ മഹാനായ വ്യക്തി, എന്റെ അടുത്തെത്തിയതാരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് വന്നത്?” “എവിടേക്കാണ് വീണ്ടും പോകുന്നത്? നിന്റെ ആശ്രയം എന്താണ്? ആകെയുള്ള സത്യസ്വരൂപം ആരാണ്? ഞാൻ നിനക്കു എന്ത് ചെയ്യണം?” എന്നിങ്ങനെ വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. അങ്ങനെ വൈകുണ്ഠനായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ്, ശംഭുവിന്റെ മായയിൽ ഭ്രമിച്ചവൻ, ജനാർദനനെ തിരിച്ചറിയാതെ മറുപടി നൽകി. മായയാൽ ഭ്രമിച്ച ബ്രഹ്മാവ് മഹാത്മാവായ വിഷ്ണുവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ പറഞ്ഞു: “നീ എങ്ങിനെയാണോ, ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെ — ആദി സ്രഷ്ടാവ്, ജഗത്കാരകൻ.” ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ വിഷ്ണു അത്ഭുതത്തോടെ സമ്മതം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കൗതുകത്താൽ മഹായോഗി ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിലൂടെ അപ്രവേശിച്ചു; ആ十八 ദ്വീപുകളും അവയുടെ സമുദ്രങ്ങളും മലകളും കൂടെ. അതിലേക്കു കടന്നു, വലിയ പ്രകാശത്തിൽ, നാലു വർണ്ണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ലോകങ്ങൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ദണ്ഡത്തിന്റെ അറ്റംവരെയുള്ള ഏഴു ശാശ്വത ലോകങ്ങൾ കണ്ടു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ വയറ്റിനകത്ത്, മഹാബലശാലിയായ വിഷ്ണു എല്ലാം കണ്ടു, വീണ്ടും വീണ്ടും “അഹ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ തപസ്സിന്റെ ശക്തി!” എന്ന് exclaimed ചെയ്തു. വിവിധ ലോകങ്ങളിലും വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലും ആയിരം വർഷം സഞ്ചരിച്ച ശേഷം, വിഷ്ണു അതിന്റെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന നാരായണൻ, സർപ്പരാജൻ ആണായ അനന്തൻ താമസിക്കുന്നവൻ, ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: “മഹാനായവേ, നീ ഉദ്ഭവം, ആധാരം, മധ്യം, കാലം, ദിശകൾ, അകലം — നിന്റെ വയറ്റിന്റെ അറ്റം ഞാൻ കാണുന്നില്ല, പാപരഹിതവേ.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ഹരി വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: “മഹാനായവേ, എന്റെ വയറ്റും അങ്ങനെ തന്നെ — ശാശ്വതം.” “ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനനായവേ, കടന്നു നോക്കൂ, ഈ അതുല്യമായ ലോകങ്ങൾ കാണൂ,” എന്നാണു വിഷ്ണു പറഞ്ഞു. ആ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ബ്രഹ്മാവ് ആനന്ദിച്ചു. സൃഷ്ടിയുടെ അധിപൻ, അചഞ്ചലനിശ്ചയത്തോടെ, വീണ്ടും മഹത്തായ വിഷ്ണുവിന്റെ വയറ്റിനകത്തേക്ക് കടന്നു, അവിടെയുള്ള ലോകങ്ങൾ കണ്ടു. ശ്രീഹരിയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ, ഹരിയുടെ അറ്റം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; സൃഷ്ടിയുടെ അധിപൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, വിഷ്ണു എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചു, “സുഖമായി വിശ്രമിക്കാം” എന്നതായാണ് ചിന്തിച്ചത്. എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ രൂപം സൂക്ഷ്മമാക്കി, നാഭിയിൽ ഒരു വാതിൽ കണ്ടെത്തി. പുഷ്പത്തിന്റെ തണ്ടിനെ പിന്തുടർന്ന്, അവിടുത്തെ ദർശനം നടത്തി; പുഷ്പത്തിൽ നിന്ന്, നാലുമുഖൻ, തന്റെ രൂപം പ്രകടിപ്പിച്ചു. പുഷ്പത്തിൽ ഇരുന്ന്, പുഷ്പഗർഭത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തെളിഞ്ഞു, സ്വയം ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, ഭാഗ്യവാനായ, സർവജഗത്കാരകൻ, സൃഷ്ടിയുടെ അധിപൻ, ഭംഗിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതിനിടെ, ഇരുവരും പരസ്പരം മത്സരിച്ചപ്പോൾ, ആ സമുദ്രത്തിൽ വലിയൊരു സംഘർഷം ഉണർന്നു. എവിടെയോ നിന്ന്, അളവില്ലാത്ത, ഭവങ്ങളുടെയും മേൽസ്ഥിതിയുടെയും അധിപൻ, ത്രിശൂലധാരിയായ മഹാദേവൻ, പൊൻ വീരവസ്ത്രം അണിഞ്ഞ്, പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അനന്തൻ, സർപ്പങ്ങളുടെ അധിപൻ, ഹരിയോടൊപ്പം, വേഗത്തിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ, അവന്റെ കാലുകൾ ഭൂമിയെ അമർത്തി, വേദനിപ്പിച്ചു. അപ്രത്യക്ഷമായി, ആകാശത്തിൽ കനത്ത വെള്ള തുള്ളികൾ ഉയർന്നു; അവിടെ, കാറ്റ് വളരെ ചൂടും വളരെ തണുപ്പും കൂടി വീശി. ആ വലിയ അത്ഭുതം കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു: “ഈ തണുത്തതും ചൂടുള്ളതും ആയ തുള്ളികൾ, പുഷ്പത്തെ വളരെ കുലുക്കുന്നു.” “എന്റെ സംശയം നീ തീർക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ നീ എന്താണ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?” — ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിയുടെ അധിപന്റെ വായിൽ നിന്നു വാക്കുകൾ പുറപ്പെട്ടു. ഇത് കേട്ട്, അസുരനാശകനായ, അതുല്യകൃത്യങ്ങളായ ഭഗവാൻ ചിന്തിച്ചു: “നാഭിയിൽ മറ്റൊരു ജീവൻ ഉണ്ടോ?” ഏറ്റവും സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ (ബ്രഹ്മാവ്) അവനോട് കോപം തോന്നി; അതിനാൽ, മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച്, ഞാൻ ഈ മറുപടി നൽകി: “ഭഗവാനേ, ഇന്ന് പുഷ്പത്തിൽ എന്താണ് ഈ ആശയക്കുഴപ്പം? ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തതുകൊണ്ട്, നീ എന്നോടു ഇങ്ങനെ പരമമായ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു?” “മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവേ, നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? സത്യം പറയൂ.” ഇങ്ങനെ ലോകങ്ങളുടെ ഗതിയെ നിലനിർത്തുന്ന ദേവാധിദേവൻ പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ്, വേദങ്ങളുടെ നിധി, പുഷ്പനയനനായ വിഷ്ണുവിനോട് മറുപടി നൽകി: “നിന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം, ഞാൻ മുമ്പ് നിന്റെ വയറ്റിൽ കടന്നുവെന്നതാണ്.” “നീ, ഭഗവാനേ, എന്റെ വയറ്റിൽ ലോകങ്ങൾ കണ്ടതുപോലെ, ഞാൻ നിന്റെ വയറ്റിലും ആ ലോകങ്ങൾ മുഴുവനും കണ്ടു.” പിന്നെ, ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, പാപരഹിതവേ, നീ, മത്സരത്തിൽ എന്നെ കീഴടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നെ പുറത്തെടുത്തു. വേഗത്തിൽ, എല്ലാ വാതിലുകളും എല്ലാ ദിശകളിലും അടച്ചു; അതിനാൽ, ഭാഗ്യശാലിയായവേ, ഞാൻ എന്റെ ശക്തിയാൽ ആലോചിച്ചു. നാഭിയിൽ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി, പുഷ്പത്തിന്റെ തണ്ടിലൂടെ പുറത്തുവന്നു; നിന്റെ ഉദ്ദേശത്തിന് ഒരു തടസ്സവും ഉണ്ടാകരുത്. ഇങ്ങനെ, വിഷ്ണുവേ, ഇതാണ് ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ; ഇനി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നത് പറയൂ. അപ്പോൾ, അളവില്ലാത്ത ആത്മാവുള്ള ശത്രു ഹിരണ്യകശിപു, ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു ദോഷരഹിതവും, പ്രിയവും, ശുഭമായ വരവും നേടി. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അസൂയരഹിതനായ ഹരി അവനു വരം അനുവദിച്ചു; ഞാൻ (ബ്രഹ്മാവ്) നിനക്കു അത്തരം ഒരു പ്രവർത്തി നിർണയിച്ചിരുന്നില്ല. നിനക്കു ഉപദേശം നൽകാൻ, അതും ആകസ്മികമായി, ഒരു ലീലായായി, ഞാൻ വേഗത്തിൽ എന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ വാതിലുകളും അടച്ചു. നീ മറ്റെങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കരുത്; നീ എന്നെ ആദരിക്കുന്നവനാണ്, പൂജ്യനാണ്. ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെയും ക്ഷമിക്കൂ, ശുഭമായവേ. നീ എന്നെ ആദരിക്കുന്നു, ഭഗവാനേ, പുഷ്പത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങൂ; പ്രകാശമുള്ള, മഹാനായവേ, നിന്നെ സഹിക്കാൻ ഞാൻ കഴിയുന്നില്ല.