लिङ्गपुराणम्

मया सह जगत्सर्वं तथाप्यसृजदच्युतः जगन्मयो ऽवहद्यस्मान् मेघो भूत्वा दिवानिशम्

माझ्यासह अच्युताने संपूर्ण जग निर्माण केले; तो जगाचा मूळ आहे, मेघ होऊन, रात्रंदिवस आम्हाला धारण करतो.

भवन्तमवहद्विष्णुर् देवदेवं जगद्गुरुम् नारायणादपि विभो भक्तो ऽहं तव शङ्कर

विष्णूंनी तुला, देवांचा देव, जगाचा गुरु, आणलं. प्रभो, मी तुझा भक्त आहे, शंकरा, नारायणापेक्षाही अधिक.

प्रसीद देहि मे सर्वं सर्वात्मत्वं तव प्रभो तदाथ लब्ध्वा भगवान् भवात्सर्वात्मतां क्षणात्

माझ्यावर कृपा कर, सर्व काही मला दे, कारण तू सर्वांचा आत्मा आहेस, प्रभो. मग हे मिळाल्यावर, त्या भगवंताला क्षणातच तुझ्याकडून सर्वांचा आत्मा होण्याची स्थिती मिळाली.

त्वरमाणो ऽथ संगम्य ददर्श पुरुषोत्तमम् एकार्णवालये शुभ्रे त्व् अन्धकारे सुदारुणे

तो घाईने गेला आणि एकसागराच्या निर्मळ निवासात, भयंकर काळोखात, परमपुरुषाला पाहिला.

हेमरत्नचिते दिव्ये मनसा च विनिर्मिते दुष्प्राप्ये दुर्जनैः पुण्यैः सनकाद्यैरगोचरे

सोन्या-रत्नांनी सजवलेल्या, मनाने निर्माण केलेल्या, दुष्टांना अप्राप्य, पुण्यवानांनाच मिळणाऱ्या, सनकादिकांनाही न दिसणाऱ्या त्या दिव्य स्थळी.

जगदावासहृदयं ददर्श पुरुषं त्वजः अनन्तभोगशय्यायां शायिनं पङ्कजेक्षणम्

अजन्म्याने त्या पुरुषाला पाहिलं, ज्याचं हृदय जगाचा निवास आहे, जो अनंत शय्येवर, कमळासारख्या डोळ्यांनी, विसावलेला होता.

शङ्खचक्रगदापद्मं धारयन्तं चतुर्भुजम् सर्वाभरणसंयुक्तं शशिमण्डलसन्निभम्

शंख, चक्र, गदा आणि कमळ धारण केलेला, चार भुजांचा, सर्व अलंकारांनी सजलेला, चंद्राच्या प्रकाशासारखा तो होता.

श्रीवत्सलक्षणं देवं प्रसन्नास्यं जनार्दनम् रमामृदुकराम्भोजस्पर्शरक्तपदाम्बुजम्

श्रीवत्सचिन्ह असलेला, प्रसन्न मुखाचा, जनार्दन, ज्याचे पाय लक्ष्मीच्या मऊ हातांच्या स्पर्शाने लाल झाले आहेत, असा तो देव.

परमात्मानमीशानं तमसा कालरूपिणम् रजसा सर्वलोकानां सर्गलीलाप्रवर्तकम्

तोच परमात्मा, ईश्वर, काळरूप अंधार, आणि रजोगुणाने सर्व लोकांची सृष्टीची लीला सुरू करणारा.

सत्त्वेन सर्वभूतानां स्थापकं परमेश्वरम् सर्वात्मानं महात्मानं परमात्मानमीश्वरम्

सत्त्वगुणाने सर्व जीवांना स्थिर करणारा, परमेश्वर, सर्वांचा आत्मा, महात्मा, परमात्मा, ईश्वर.

क्षीरार्णवे ऽमृतमये शायिनं योगनिद्रया तं दृष्ट्वा प्राह वै ब्रह्मा भगवन्तं जनार्दनम्

दुधाच्या अमृतमय सागरात, योगनिद्रेत विसावलेला त्याला पाहून ब्रह्मदेवाने त्या भगवंत जनार्दनाला संबोधून बोलले.

ग्रसामि त्वां प्रसादेन यथापूर्वं भवानहम् स्मयमानस्तु भगवान् प्रतिबुध्य पितामहम्

'तुझ्या कृपेने, मी तुला पूर्वीप्रमाणेच आपल्यात सामावून घेईन, कारण मीच तू आहे.' पण भगवंत हसत, पितामहाला जागा केला.

उदैक्षत महाबाहुः स्मितमीषच्चकार सः विवेश चाण्डजं तं तु ग्रस्तस्तेन महात्मना

महाबाहूने त्याच्याकडे पाहिलं आणि हलकं हसला, मग तो अंडज ब्रह्मदेवात प्रवेशला, आणि त्या महात्म्याने त्याला आपल्यात सामावून घेतलं.

ततस्तं चासृजद्ब्रह्मा भ्रुवोर्मध्येन चाच्युतम् सृष्टस्तेन हरिः प्रेक्ष्य स्थितस्तस्याथ संनिधौ

मग ब्रह्मदेवाने आपल्या भुवयांच्या मधून अच्युताला निर्माण केलं; निर्माण झाल्यावर हरि त्याच्या समोर उभा राहिला.

एतस्मिन्नन्तरे रुद्रः सर्वदेवभवोद्भवः विकृतं रूपमास्थाय पुरा दत्तवरस्तयोः

इतक्यात, सर्व देवांचा जन्मदाता रुद्र, पूर्वी दिलेल्या वरामुळे, भीषण रूप धारण करून प्रकट झाला.

आगच्छद्यत्र वै विष्णुर् विश्वात्मा परमेश्वरः प्रसादमतुलं कर्तुं ब्रह्मणश् च हरेः प्रभुः

तेव्हा तिथे विष्णू, विश्वाचा आत्मा, परमेश्वर, ब्रह्मा आणि हरि यांना अतुल कृपा देण्यासाठी आला.

ततः समेत्य तौ देवौ सर्वदेवभवोद्भवम् अपश्यतां भवं देवं कालाग्निसदृशं प्रभुम्

मग हे दोन्ही देव एकत्र येऊन, सर्व देवांचा जन्मदाता, काळाग्नीप्रमाणे तेजस्वी, प्रभू भवानंना पाहिले.

तौ तं तुष्टुवतुश्चैव शर्वमुग्रं कपर्दिनम् प्रणेमतुश् च वरदं बहुमानेन दूरतः

त्यांनी त्या शर्व, उग्र, जटाधारी देवाची स्तुती केली आणि दूरूनच मोठ्या आदराने वर देणाऱ्या त्याला वंदन केले.

भवो ऽपि भगवान् देवम् अनुगृह्य पितामहम् जनार्दनं जगन्नाथस् तत्रैवान्तरधीयत

भव या भगवंताने ब्रह्मदेव आणि जगन्नाथ जनार्दन यांच्यावर कृपा करून, तिथेच अदृश्य झाला.

गते महेश्वरे देवे तमुद्दिश्य जनार्दनः प्रणम्य भगवान्प्राह पद्मयोनिमजोद्भवः

महेश्वर निघून गेल्यावर, जनार्दनाने त्यांना वंदन करून, कमळातून जन्मलेल्या ब्रह्माला नम्रपणे संबोधले.

परमेशो जगन्नाथः शङ्करस्त्वेष सर्वगः आवयोरखिलस्येशः शरणं च महेश्वरः

परमेश्वर, जगाचा स्वामी, शंकर सर्वत्र आहे; तो आपला आणि सर्वांचा खरा स्वामी आहे, आपला आधार महेश्वरच आहे.

अहं वामाङ्गजो ब्रह्मन् शङ्करस्य महात्मनः भवान् भवस्य देवस्य दक्षिणाङ्गभवः स्वयम्

ब्रह्मन्, मी त्या महान आत्म्याच्या शंकराच्या डाव्या भागातून जन्मलो, आणि तुम्ही स्वतः देव भवराजाच्या उजव्या भागातून उत्पन्न झाला आहात.

मामाहुर् ऋषयः प्रेक्ष्य प्रधानं प्रकृतिं तथा अव्यक्तमजमित्येवं भवन्तं पुरुषस्त्विति

ऋषी मला पाहून मला प्रधान, प्रकृती, अव्यक्त आणि अजन्मा असे म्हणतात; आणि तुम्हाला पुरुष म्हणतात.

एवमाहुर्महादेवम् आवयोरपि कारणम् ईशं सर्वस्य जगतः प्रभुमव्ययमीश्वरम्

त्यामुळे ते महादेवाला आपल्यादोघांचा कारण, सर्व जगाचा स्वामी, आणि अविनाशी प्रभू असे म्हणतात.

सो ऽपि तस्यामरेशस्य वचनाद्वारिजोद्भवः वरेण्यं वरदं रुद्रम् अस्तुवत्प्रणनाम च

मग त्या अमर स्वामीच्या आज्ञेने, कमळातून जन्मलेला ब्रह्मा, वर देणारा आणि पूज्य असलेल्या रुद्राची स्तुती करून वंदन करू लागला.

अथाम्भसा प्लुतां भूमीं समाधाय जनार्दनः पूर्ववत्स्थापयामास वाराहं रूपमास्थितः

नंतर जनार्दनाने वराह रूप धारण करून, पाण्यात बुडालेल्या पृथ्वीला पूर्वीप्रमाणे स्थिर केले.

नदीनदसमुद्रांश् च पूर्ववच्चाकरोत्प्रभुः कृत्वा चोर्वीं प्रयत्नेन निम्नोन्नतविवर्जिताम्

प्रभूने नद्या, प्रवाह आणि समुद्र पूर्वीप्रमाणे निर्माण केले आणि पृथ्वीला काळजीपूर्वक सपाट, खाच-उंची नसलेली बनवली.

धरायां सो ऽचिनोत्सर्वान् भूधरान् भूधराकृतिः भूराद्यांश्चतुरो लोकान् कल्पयामास पूर्ववत्

तो पर्वताच्या रूपात पृथ्वीवर सर्व पर्वतांची स्थापना करतो आणि पूर्वीप्रमाणे भू इत्यादी चार लोकांची निर्मिती करतो.

स्रष्टुं च भगवांश्चक्रे मतिं मतिमतां वरः मुख्यं च तैर्यग्योन्यं च दैविकं मानुषं तथा

त्या भगवंताने, सर्वज्ञांमध्ये श्रेष्ठ, सृष्टी करण्याचा संकल्प केला आणि मुख्य प्राणी, अंडज, देव आणि मानव यांची निर्मिती केली.