ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ତଥୈନାଂ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵଦେଵେଶଃ ଚତୁଷ୍ପାଦାଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ

ଏଭଳି, ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଚାରିଟି ପାଉଁଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।

ତତସ୍ତାଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ଵିଦିତ୍ଵା ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକଗୁରୋଃ ସୋ ଽଥ ପ୍ରତିପେଦେ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍

ତାପରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ଗୁରୁ, ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଗାଯତ୍ରୀଂ ତୁ ତତୋ ରୌଦ୍ରୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାନୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ ଇତ୍ଯେତାଂ ଵୈଦିକୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ରୌଦ୍ରୀଂ ଗାଯତ୍ରୀମୀରିତାମ୍

ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ଏହିପରି ଏହି ବେଦମୟ ଜ୍ଞାନ, ଯାହାକୁ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ କୁହାଯାଏ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।

ଜପିତ୍ଵା ତୁ ମହାଦେଵୀଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକନମସ୍କୃତାମ୍ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ମହାଦେଵଂ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା

ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ରେ ପୂଜିତ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜପ କରି, ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ମନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ—

ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଦିଵ୍ଯଯୋଗଂ ବହୁଶ୍ରୁତମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନସଂପତ୍ତିଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ଦଦୌ ପ୍ରଭୁଃ

ତାପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ, ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ସଫଳତା ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଦେଲେ।

ତତୋ ଽସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵତୋ ଦିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ କୁମାରକାଃ ପୀତମାଲ୍ଯାଂବରଧରାଃ ପୀତସ୍ରଗନୁଲେପନାଃ

ତାପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରୁ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ହଳଦିଆ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ହଳଦିଆ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ।

ପୀତାଭୋଷ୍ଣୀଷଶିରସଃ ପୀତାସ୍ଯାଃ ପୀତମୂର୍ଧଜାଃ ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତ ଉଷିତ୍ଵା ଵିମଲୌଜସଃ

ସେମାନେ ହଳଦିଆ ପଗଡି, ହଳଦିଆ ମୁହଁ ଓ ହଳଦିଆ କେଶ ଥିଲେ; ଶୁଦ୍ଧ ତେଜ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ।

ଯୋଗାତ୍ମାନସ୍ତପୋହ୍ଲାଦାଃ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତୈଷିଣଃ ଧର୍ମଯୋଗବଲୋପେତା ମୁନୀନାଂ ଦୀର୍ଘସତ୍ତ୍ରିଣାମ୍

ସେମାନେ ଯୋଗରେ ଲୀନ, ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଥିବା, ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ଭରିପୁର, ଦୀର୍ଘ ସତ୍ର କରୁଥିବା ଋଷି ଥିଲେ।

ଉପଦିଶ୍ଯ ମହାଯୋଗଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟାସ୍ତେ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ଏଵମେତେନ ଵିଧିନା ଯେ ପ୍ରପନ୍ନା ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ମହାଯୋଗ ଶିଖାଇ, ପରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି—

ଅନ୍ଯେ ଽପି ନିଯତାତ୍ମାନୋ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ତେ ସର୍ଵେ ପାପମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚସଃ

ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମିତ ମନ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମତେଜ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ମହାଦେଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ତେ ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ

ସେମାନେ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ଫେରନ୍ତି ନାହିଁ।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଗତେ କଲ୍ପେ ପୀତଵର୍ଣେ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ ପୁନରନ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତୁ କଲ୍ପୋ ନାମ୍ନାସିତସ୍ତୁ ସଃ

ତାପରେ, ସେଇ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପୀତବର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଃ ପୁଣି ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହାକୁ ଅସିତ ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ଵୃତ୍ତେ ଦିଵ୍ଯେ ଵର୍ଷସହସ୍ରକେ ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦୁଃଖିତଃ

ସେଇ ସମୟରେ, ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଜନସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।

ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋଃ କୃଷ୍ଣଃ ସମଭଵଦ୍ଵର୍ଣୋ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ପୁଅ ଆଶା କରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ କଳା ହେଇଗଲା।

ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାତେଜାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ କୁମାରକମ୍ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା

ତାପରେ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ, ଏକ କଳା ରଙ୍ଗର, ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ଶିଶୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

କୃଷ୍ଣାଂବରଧରୋଷ୍ଣୀଷଂ କୃଷ୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍ କୃଷ୍ଣେନ ମୌଲିନା ଯୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନମ୍

ସେ ଶିଶୁ କଳା ବସ୍ତ୍ର, କଳା ପଗଡି, କଳା ଉପବୀତ, କଳା ମୁଣ୍ଡା, କଳା ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ସ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନମ୍ ଅଘୋରଂ ଘୋରଵିକ୍ରମମ୍ ଵଵନ୍ଦେ ଦେଵଦେଵେଶମ୍ ଅଦ୍ଭୁତଂ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲମ୍

ସେଇ ମହାତ୍ମା, ଭୟଙ୍କର କିନ୍ତୁ ଅଭୟ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ କଳା-ପିଙ୍ଗଳ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କାର କଲେ।

ପ୍ରାଣାଯାମପରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୃଦି କୃତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍ ମନସା ଧ୍ଯାନୁଯୁକ୍ତେନ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ତମୀଶ୍ଵରମ୍

ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲୀନ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ହୃଦୟରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ରଖି, ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଇ ଭଗବାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।

ଅଘୋରଂ ତୁ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍ ତଥା ଵୈ ଧ୍ଯାଯମାନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅଘୋରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକୃତିରେ ଭାବିଲେ; ଏପରି ଭାବେ, ପରମେଷ୍ଠୀ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ—

ପ୍ରଦଦୌ ଦର୍ଶନଂ ଦେଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅଘୋରୋ ଘୋରଵିକ୍ରମଃ ଅଥାସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ କୃଷ୍ଣାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନାଃ

ଅଘୋର, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ପରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରୁ କଳା ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା କଳା ଶିଶୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଚତ୍ଵାରସ୍ତୁ ମହାତ୍ମାନଃ ସଂବଭୂଵୁଃ କୁମାରକାଃ କୃଷ୍ଣଃ କୃଷ୍ଣଶିଖଶ୍ଚୈଵ କୃଷ୍ଣାସ୍ଯଃ କୃଷ୍ଣଵସ୍ତ୍ରଧୃକ୍

ଚାରି ଜଣ ମହାତ୍ମା ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ: କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଶିଖା, କୃଷ୍ଣାସ୍ୟ, ଓ କୃଷ୍ଣବସ୍ତ୍ରଧ୍ରିକ।

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଯୋଗତଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ଉପାସିତ୍ଵା ମହାଯୋଗଂ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୁଃ ପୁନଃ

ତାପରେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ପୁଣି ଏହି ମହାଯୋଗକୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲେ।

ଯୋଗେନ ଯୋଗସମ୍ପନ୍ନାଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମନସା ଶିଵମ୍ ଅମଲଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵମୀଶ୍ଵରମ୍

ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ, ଗୁଣହୀନ ଶିବଙ୍କ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ଏଵମେତେନ ଯୋଗେନ ଯେ ଽପି ଚାନ୍ଯେ ମନୀଷିଣଃ ଚିନ୍ତଯନ୍ତି ମହାଦେଵଂ ଗନ୍ତାରୋ ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍

ଏହିପରି ଏହି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଗତେ କଲ୍ପେ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣେ ଭଯାନକେ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଦେଵେଶଂ ବ୍ରହ୍ମା ତଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍

ତାପରେ, ସେଇ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାହାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅନୁଗୃହ୍ଯ ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମଵଦଦ୍ଧରଃ ଅନେନୈଵ ତୁ ରୂପେଣ ସଂହରାମି ନ ସଂଶଯଃ

ତାପରେ, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ରୂପରେ ମୁଁ ସଂହାର କରେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକାନ୍ ଘୋରାଂସ୍ ତଥାନ୍ଯାନପି ପାତକାନ୍ ହୀନାଂଶ୍ଚୈଵ ମହାଭାଗ ତଥୈଵ ଵିଵିଧାନ୍ଯପି

ହେ ମହାଭାଗ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପାପ, ଛୋଟ ବଡ଼ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ମୁଁ ନଶ୍ୱ କରେ।

ଉପପାତକମପ୍ଯେଵଂ ତଥା ପାପାନି ସୁଵ୍ରତ ମାନସାନି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାନି ଵାଚିକାନି ପିତାମହ

ଏଭଳି ଉପପାପ ଓ ମନରେ ହେଉଥିବା ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ମ, ମୁଖରେ କହାଯାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦୂର କରେ, ହେ ପିତାମହ।

କାଯିକାନି ସୁମିଶ୍ରାଣି ତଥା ପ୍ରାସଂଗିକାନି ଚ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵଂ କୃତାନ୍ଯେଵ ସହଜାଗନ୍ତୁକାନି ଚ

ଦେହରେ କରାଯାଇଥିବା, ମିଶ୍ରିତ, ଅନ୍ୟଥା ହୋଇଯିବା, ଚିନ୍ତାପୂର୍ବକ କିମ୍ବା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ମୁଁ ନଶ୍ୱ କରେ।