லிங்கபுராணம்

பாபமற்றவர்களை ஒருபோதும் கொல்லக்கூடாது; பாவிகள் மட்டுமே, எந்த ஐயமும் இல்லாமல், முழு முயற்சியுடன் அழிக்கப்பட வேண்டும்—அப்படியிருக்க, தேவர்களில் சிறந்தவர்களை கொல்வது எப்படி நியாயம் ஆகும்? அசுரர்கள், பெருமை மற்றும் பாவத்தில் இருந்தாலும், வலிமைமிக்க தேவர்கள் அவர்களை அழிக்கக் கூடாது; அதனால், பரமபரன் ரூத்ரரின் சக்தியால், அவர்கள் அழிக்கப்படக் கூடாது. நான் யார், பிரம்மா யார், தேவர்கள் யார், தைத்யர்கள் யார், பகைவர்களை அழிப்பவர்கள் யார், அல்லது மகா முனிவர்கள் யார்—even ஒருவரும், ஆண்டவரின் அருளின்றி எதுவும் செய்ய இயலுமா? அவர் தான், எப்போதும் இருபத்து ஏழாவது, பரம பரமன், உலகத்துக்கும் அமரர்களுக்கும் இறைவன், அர்ச்சிக்கத் தகுந்தவர், எல்லாவற்றையும் ஆதரிப்பவர், மகா பிரபு. அவரே, எல்லா தேவர்களின் ஆண்டவர், எல்லாவற்றிற்கும் உபகாரி, தன் விளையாட்டால் தேவர்களையும் தைத்யர்களின் தலைவர்களையும் பிரித்தார். அவரை ஒரு பகுதியளவுக்கே வணங்கினாலும், தேவர்கள் தெய்வீகத்தையும், பிரம்மா பிரம்ம பதவியையும், நானும் விஷ்ணு பதவியையும் பெற்றோம். இந்த உலகில், அவரை வணங்காமல் வெற்றி பெற நினைப்பவர் யார்? ஆகவே, லிங்கத்தை வழிபடும் யாகத்தின் சக்தியால், அவராலேயே அவர்கள் அழிக்கப்பட வேண்டும். அவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தில் நிலைத்து, வேத மற்றும் ஸ்மிரிதி முறைகளில் நிலைத்திருக்க—even, கடும் முயற்சியுடன் யாகம் செய்து ரூத்ரரை முறையாக வழிபட்டால், நாங்கள் தைத்யர்களில் முதன்மை படைத்தவர்களை வெல்ல முடியும். தர்மமான கண்கள் கொண்ட மாயனால் பாதுகாக்கப்பட்ட திரிபுரம், கண்ணாடிபோல் பிரகாசித்து, பாதுகாப்பாக உள்ளது—மூன்று கண்கள் கொண்ட ஒரே இறைவனைத் தவிர, அதை அழிக்க யார் வல்லவர்? இவ்வாறு கூறி, ஹரி, யாகத்தை செய்து, அமர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களைக் கண்டார். அவர்கள், திரிசூலம், வேல், குத்துவாள், கோல், பரி, கல் மற்றும் பல்வேறு ஆயுதங்களை ஏந்தி, பலவடிவங்களில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்கள், உலக அழிவின் அக்கினிபோல், காலத்தின் முடிவில் ரூத்ரரைப் போல, ஹரி இறைவனுக்கு வணங்கி, முன் நிற்கும் வீரர்களிடம் கூறினார்: "தைத்யர்களின் மூன்று நகரங்களையும் எரித்து, துளைத்து, அழித்த பின், நீங்கள் வந்தபடி திரும்புங்கள்; உலக நன்மைக்காக." பின்னர், தேவாதீசனுக்கு வணங்கி, அந்த உயிரினங்கள் மூன்று நகரங்களுக்குள் சென்று, தீயில் பட்ட புழுக்கள் போல் அழிந்தனர். தேவாதிபதியின் கட்டளையால், அந்த உயிரினங்கள் அழிந்த பிறகு, ஆயிரக்கணக்கான தைத்யர்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டு நடனமாடி, பாடி, களித்தனர். அவர்கள் தேவாதிபதியையும், பரமாத்மாவையும், பிரபுவையும் போற்றி பாடினர். அந்த நேரத்தில், தேவர்கள் தோல்வியுற்று, அவர்களின் வலிமை கண சிரத்தில் அழிந்தது. இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள், உபேந்திரரிடம் வந்து, பயத்தில், அந்த பரமபுருஷன் அவர்களைப் பார்த்து சிந்தித்தார். துன்பத்தில் அவர், "என்ன செய்ய வேண்டும்?" என யோசித்தார்; இந்திரனுடன் கூடிய துன்புற்ற தேவர்களைப் பார்த்து, "எப்படி முயற்சியால் அந்த தைத்யர்களின் வலிமையை அழிக்க முடியும்?" என சற்றே சிந்தித்தார். "பரமபரனின் அருளால், நான் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்; தர்மமாகச் செயல்படுவதில் பாபம் இல்லை—இது நிச்சயம்." "ஆகவே, அந்த தைத்யர்கள், யாகத்தில் பிறந்தவர்களாலும், பைசாசிகர்களாலும் அழிக்கப்படக் கூடாது; பாவம் தர்மத்தால் நீங்கும், எல்லாம் தர்மத்தில் நிலைத்துள்ளது." "இது நித்ய சாஸ்திரம்: ஆட்சி தர்மத்திலிருந்து வருகிறது; திரிபுர நகரத்தில் வாழும் தைத்யர்கள் எல்லாம் தர்மத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள்." "அதனால், உயர்ந்த இருமுறை பிறந்தவரே, அவர்கள் அழிக்க முடியாத நிலையை அடைந்துள்ளனர்; அவர்கள் பெரிய பாவம் செய்தாலும், ரூத்ரரை வழிபடும் அவர்கள் வேறு விதமாக இருக்க மாட்டார்கள்." "வழிபாட்டால் அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்கள், நீர் தொட்ட தாமரை இலை போல்; இருமுறை பிறந்தவரே, அனுபவமும், செழிப்பும் நிச்சயமாக கிடைக்கும்." "ஆகவே, லிங்க வழிபாட்டில் ஈடுபட்ட அந்த தைத்யர்கள் அனுபவிப்பவர்கள்; அவர்களின் தர்மத்திற்கு தடையாக நான், எனது சக்தியால்—" "—தேவர்களின் காரியத்திற்காக, ஒரு கணத்தில் திரிபுரத்தையும் தைத்யர்களையும் வெல்லுவேன்; இவ்வாறு தீர்மானித்த பரமபுருஷன், பகைவர்களின் தர்மத்திற்கு தடையாகும் எண்ணம் கொண்டார்." பின்னர், வலிமைமிக்க அச்யுதன், தன் உடலில் இருந்து பிரமாண்டமான ஒளியுடனும், மாயையுடனும் ஆன ஒரு மனிதனை உருவாக்கினார்; அவன், அவருடைய தர்மத்திற்கு தடையாகும் பொருட்டு, எவ்வித வடிவத்தையும் எடுக்கக்கூடிய மாயவாதியாக இருந்தான். அவன், எல்லோருக்காக ஒரு மாயமான, பிரமையால் நிரம்பிய, போலியான சாஸ்திரத்தை, வெளிப்படையான ஆதாரத்துடன், உருவாக்கினான். அந்த மனிதனுக்கு, தன் உடலில் இருந்து தோன்றியவனுக்கு, அந்த மாயமயமான, பதினாறாயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்ட, மாயையால் நிரம்பிய அந்த சாஸ்திரத்தை ஹரி கற்றுக் கொடுத்தார். அது வேத-ஸ்மிரிதி மரபுக்கு எதிரானது, வர்ணம், ஆசிரமம் என்பவற்றை ஒழித்தது; சொர்க்கமும் நரகமும் இக்குலத்தில் தான், வேறில்லை என்று போதித்தது. அந்த சாஸ்திரத்தை கற்றுத்தந்தபின், அச்யுதன், அந்த மனிதனிடம், "நீ விரைவில் போய், அந்த நகரங்களில் வாழும் மக்களை அழிக்க வேண்டும்; வேத, ஸ்மிரிதி சார்ந்த தர்மம் அழிகிறது—இதில் ஐயமில்லை," என்று கூறினார். அவருக்கு வணங்கி, அந்த மாயவாதி, மாயமான சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவன், அந்த நகரத்துக்குள் விரைந்து நுழைந்து, முனிவர் தன் மாயையை அங்கு நிகழ்த்தினார். அவனது மாயையால், திரிபுர நகரத்தில் வாழும் தைத்யர்கள், வேத மற்றும் மரபுத் தர்மங்களை விட்டுவிட்டு, அவனது சீடர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள், மகாதேவனாகிய சங்கரரை, பரமபரனை, விட்டு விலகினர்; நாரதனும் கூட, அந்த மாயவாதி இறைவனின் கட்டளையால், மயக்கமடைந்தார். அந்த நகரத்துக்குள், அந்த மாயவாதியுடன் நாரத முனிவர் நுழைந்து, சீடர்களால் சூழப்பட்டு, தானும் அந்த வழியில் ஈடுபட்டார். அவர் பெண்களுக்கு உரிய கடமைகளைச் செய்து, கடினமான செயற்க்கான பலனை உடனே பெற்றார்கள்; அந்த பெண்கள், உடனடி பலன் கிடைத்ததால், அவற்றையே எப்போதும் செய்தனர். அவர்கள் உலக வாழ்க்கையில் கட்டுப்பட்டுப் போய், கணவரை தெய்வமாகக் கருதி வழிபடுவதை இகழ்ந்தனர்; இன்று வரை, அந்த நாரத முனிவருக்காக, கலியுகத்தில் இது தொடர்கிறது. பெண்கள், கணவரை விட்டு, சுதந்திரமாகவும் கீழ்த்தரமாகவும் நடந்துகொள்கிறார்கள்; பெண்ணுக்கு தாய், தந்தை, உறவு, நண்பன், தோழி, சொந்தம்—இவை அனைத்தும், சந்தேகமில்லாமல், கணவர் ஒருவரே ஆகிறார்; இருந்தாலும், மாயையின் ஆற்றலால், பெரிய பாவம் செய்தாலும், கணவரை அன்புடன் ஏற்கும் பெண்— —அவள் பரம சொர்க்கத்தை அடைவாள்; இல்லையேல், நரகத்திற்குப் போவாள்; அந்த நகரில், முனிவரே, பெண்கள் எப்போதும் கணவரையே எல்லாக் கடமைகளாகக் கருதுகிறார்கள்.