മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ഒരു ഗൃഹസ്ഥൻ, തന്റെ വീടിന്റെ വാതിലിൽ ധാതൃനും വിധാതൃനും അർപ്പണം നൽകണം; വീടിന് പുറത്തായി അര്യമാനെ, ചുറ്റും വീട്ടിലെ ദേവതകളെ അർപ്പണം നൽകി ആദരിക്കണം. തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളിൽ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഭൂതഗണങ്ങൾക്കും പ്രേതങ്ങൾക്കും അർപ്പണം നൽകണം; പിതൃകർമ്മകൾക്ക് തെക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു അർപ്പണം നൽകണം. ഇതെല്ലാം മനസ്സിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ നിർവഹിച്ച ശേഷം, ഗൃഹസ്ഥൻ ശുദ്ധീകരണത്തിനായി വെള്ളം എടുക്കണം. ജ്ഞാനിയായ ഗൃഹസ്ഥൻ ഓരോ ദേവതയ്ക്കും യോജിച്ച സ്ഥലങ്ങളിൽ അർപ്പണങ്ങൾ വച്ച് അവരെ ആഹ്വാനിക്കണം. ഇങ്ങനെ ഗൃഹാർത്ഥ ഹോമം നിർവഹിച്ചാൽ ഗൃഹസ്ഥൻ ശുദ്ധനായി മടങ്ങുന്നു. എല്ലാ ജീവികളും പോഷണം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതുകൊണ്ട്, അവൻ ആദരപൂർവ്വം അർപ്പണം വിട്ടു നൽകണം; നായ്ക്കൾക്കും ചണ്ഡാളന്മാർക്കും പക്ഷികൾക്കും നിലത്ത് ഭക്ഷണം വിതറണം. ഈ ക്രിയയാണ് വൈശ്വദേവം എന്നു വിളിക്കുന്നത്; ഇത് പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യയിലും നിർവഹിക്കണം. ശുദ്ധിയോടെ, വാതിൽ പരിശോധിക്കണം. അവൻ ഒരു അഷ്ടാംശം കാലം കാത്തിരിക്കണം; അതിനിടയിൽ അതിഥി വരുകയാണെങ്കിൽ, അത്തിഥിയെ അന്നം, വെള്ളം എന്നിവ നൽകി ആദരിക്കണം. അവന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് സുഗന്ധവർഗ്ഗങ്ങൾ, പൂക്കൾ എന്നിവകൊണ്ട് അത്തിഥിയെ വന്ദിക്കണം; എന്നാൽ സുഹൃത്തുക്കളെയോ ഗ്രാമവാസികളെയോ അത്തിഥിയായി പരിഗണിക്കരുത്. ആ കുടുംബവും പേരും അറിയപ്പെടാത്ത, ആ സമയത്ത് വിശന്നും ക്ഷീണിച്ചും കഷ്ടപ്പെട്ടും ഒന്നുമില്ലാതെ എത്തുന്നവൻ—അവനാണ് ബ്രാഹ്മണ അതിഥി എന്നു വിളിക്കുന്നത്. ജ്ഞാനികൾ കഴിയുന്നത്ര ആദരവോടെ അവനെ സ്വീകരിക്കണം; അവന്റെ വംശം, ശാഖ, പഠനം എന്നിവ ചോദിക്കരുത്. അവന്റെ രൂപം സന്തോഷകരമായാലോ അല്ലാതെയോ, അവനെ പ്രജാപതി എന്നപോലെ കാണണം; കാരണം അവൻ 'അതിഥി' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത് സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനാണെന്നതുകൊണ്ടാണ്. അവൻ തൃപ്തനായാൽ, ഗൃഹസ്ഥൻ മനുഷ്യയാഗത്തിൽ നിന്നുള്ള കൃത്യബാധ്യതകളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു; എന്നാൽ അർപ്പണം നൽകാതെ അന്നം കഴിക്കുന്നവൻ പാപം ഏറ്റെടുക്കുന്നു. അത്തിഥി പ്രതീക്ഷയോടെ മടങ്ങുമ്പോൾ, ഗൃഹസ്ഥൻ പാപം മാത്രമേ ഭക്ഷിക്കുകയുള്ളൂ, പിന്നത്തെ ജന്മത്തിൽ അശുദ്ധം അനുഭവിക്കും. വെള്ളമോ പച്ചക്കറിയോ കുറഞ്ഞതെങ്കിലും നൽകിയാൽ അതിന്റെ ഫലം അതിഥിക്ക് ലഭിക്കും, പാപം ഗൃഹസ്ഥനിൽ തന്നെ ശേഷിക്കും. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യൻ കഴിയുന്നത്ര അതിഥിയെ ആദരിക്കണം; അന്നവും വെള്ളവും നൽകി പ്രതിദിനം ശ്രാദ്ധം നിർവഹിക്കണം. ബ്രാഹ്മണരെ, അല്ലെങ്കിൽ കുറഞ്ഞത് ഒരുവനെങ്കിലും, പിതൃകർമ്മത്തിന് അത്തിരി അന്നം നൽകി ആദരിക്കണം. ഭിക്ഷാർത്ഥികൾക്കും വാനപ്രസ്ഥന്മാർക്കും വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും നാലു ഗ്രാസം അളവിൽ അന്നം നൽകണം; ആദ്യഭാഗം നൽകുന്നത് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠം എന്നാണ് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നത്. അന്നത്തിലും ഭിക്ഷയിലും ആദ്യഭാഗം നാലുമടങ്ങ് ഫലപ്രദമാണ്. കഴിവനുസരിച്ച് അതിഥികൾക്കും ഗൃഹദേവതകൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കും ഭിക്ഷാർത്ഥികൾക്കും ആദരവ് നൽകി അർപ്പണം നൽകിയശേഷമല്ല അന്നം കഴിക്കേണ്ടത്. വൈകല്യമുള്ളവരെ, കുട്ടികളെ, മൂപ്പന്മാരെ, ചതുരന്മാരെ, വിശപ്പാൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ, ഭക്ഷണം ഇല്ലാത്തവരെ—all—അവൻ പോഷിപ്പിക്കണം. സമ്പന്നനും കഴിവുള്ളവനുമായ ഗൃഹസ്ഥൻ ബന്ധുക്കളെയും പ്രത്യേകിച്ചും ദുരിതത്തിലായ സമ്പന്നബന്ധുവിനെയും പോഷിപ്പിക്കണം. ദുരിതത്തിലായവൻ ചെയ്ത പാപം സമ്പന്നബന്ധുവിനും ബാധകമാകും; സന്ധ്യക്കുശേഷം അതിഥിയെ നിയമപ്രകാരം ആദരിക്കണം. കഴിയുന്നത്ര കിടക്ക, ഇരിപ്പിടം, ഭക്ഷണം എന്നിവ നൽകി അതിഥിയെ ആദരിക്കണം; ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമധർമ്മം ശരിയായി പാലിച്ചവനാകുന്നു. അവന്റെ ഭാരത്തിൽ സ്രഷ്ടാവ്, ദേവതകൾ, പിതാക്കന്മാർ, മഹർഷികൾ, അതിഥികൾ, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവരെല്ലാം ആശ്രയിക്കുന്നു. മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മറ്റു ചെറു ജീവികൾ എന്നിവയും സംതൃപ്തരാകുന്നു; അത്രി മഹർഷി ഇവിടെ ശ്ലോകങ്ങൾ രചിച്ചു. ഇനി, ഭഗവാൻ അത്രി ഗൃഹസ്ഥന്മാർക്കായി രചിച്ച ശ്ലോകങ്ങൾ കേൾക്കൂ: ദേവന്മാരെയും പിതാക്കന്മാരെയും അതിഥികളെയും ബന്ധുക്കളെയും ആദരിക്കുന്ന ഗൃഹസ്ഥൻ, കഴിയുന്നത്ര നായ്ക്കൾക്കും ചണ്ഡാളന്മാർക്കും പക്ഷികൾക്കും, ഭാര്യകൾക്കും ഗുരുക്കൾക്കും നിലത്ത് അന്നം നൽകണം. പ്രഭാതത്തിലും സന്ധ്യയിലും വൈശ്വദേവം എന്ന ചടങ്ങ് നിർവഹിച്ച്, വീട്ടിൽ പാകം ചെയ്ത മാംസം, അന്നം, പച്ചക്കറി എന്നിവ അർപ്പണം നൽകണം; എന്നാൽ നിയമംപോലെ അർപ്പണം ചെയ്തശേഷം മാത്രമേ സ്വയം കഴിക്കാവൂ. ഒരു ദിവസം, കൌഷ്ടുകി ചോദിച്ചു: നീ മനുഷ്യസൃഷ്ടി, ജലജന്യ ജീവികളുടെ ശേഷം ഉണ്ടായതിനെക്കുറിച്ച് വിശദമായി വിവരിച്ചു. ബ്രഹ്മാവ് എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു? അവൻ വിവിധ ജീവികളെ എങ്ങനെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു? ജാതികൾ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു? അവയുടെ സ്വഭാവങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്ന ധർമ്മങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്? അതിനുശേഷം മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, സത്യത്തിൽ മനസ്സോടു ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടി ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, അവൻ തന്റെ വായിൽ നിന്ന് ആയിരം ദമ്പതികളെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു. അവരിൽ സത്ത്വഗുണം അധികം, സ്വയപ്രഭയുള്ളവരായിരുന്നു. പിന്നെ, അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവരിൽ രാജസികസ്വഭാവം അധികം, ശക്തിയുള്ളവരും ക്ഷമയില്ലാത്തവരുമായിരുന്നു. അതിനുശേഷം, അവൻ തണ്ടുകളിൽ നിന്ന് രാജസ്സും തമസ്സും കലർന്ന മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു; ഇവ ആസക്തിയിലേയ്ക്ക് ഇടയുള്ളവരായിരുന്നു. തുടർന്ന്, അവൻ കാലുകളിൽ നിന്ന് മുഴുവൻ തമോഗുണം അധികം, ഐശ്വര്യരഹിതരും ബുദ്ധികുറവുമുള്ള മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇവർ ഉന്മാദത്തിൽ ആയപ്പോൾ, ജീവികൾ ദമ്പതികളായി ഉദിച്ചുവന്നു. പരസ്പര ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ അവർ ലൈംഗികമായി ഏകീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി; അന്നുമുതൽ ഈ ചക്രത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ജനനം സ്ഥിരമായി. അന്നത്തെ സ്ത്രീകൾക്ക് മാസവൃത്ചി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് അവർ ലൈംഗികബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടാലും ഗർഭം ധരിച്ചില്ല. അവരുടെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാനം, ഒരിക്കൽ മാത്രം അവർ സന്താനത്തെ പ്രസവിച്ചു; അങ്ങനെ ഈ ചക്രത്തിൽ ദമ്പതികളായി ജീവികൾ ജനിച്ചു. ധ്യാനത്താലും മനസ്സിനാലും അവർ ഉടനെ സന്താനത്തെ ഉല്പാദിപ്പിച്ചു; ഓരോരുത്തർക്കും ശുദ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങളോടെ, ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആദിയിൽ ഉണ്ടായ മനുഷ്യസൃഷ്ടി, പ്രജാപതേ, അവരുടെ സന്തതികളാൽ ഈ ലോകം നിറഞ്ഞു.