തൌ രജസ്തമസൌ വിഷ്ണോഃ സമ്ഭൂതൌ താമസൌ ഗണൌ ഏകാര്ണവേ ജഗത്സര്വം ക്ഷോഭയന്തൌ മഹാബലൌ
അവർ ഇരുവരും വിഷ്ണുവിന്റെ രാജസവും തമസവുമായ ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നു ജനിച്ച ശക്തരായ അസുരന്മാരാണ്; ഏകസമുദ്രത്തിൽ ലോകം മുഴുവൻ അലയടിപ്പിച്ചു.
ദിവ്യരക്താമ്ബരധരൌ ശ്വേതദീപ്തോഗ്രദംഷ്ട്രിണൌ കിരീടകുണ്ഡലോദഗ്രൌ കേയൂരവലയോജ്ജ്വലൌ
ദിവ്യമായ ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ചും വെള്ളയിളക്കത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ഭയങ്കരമായ പല്ലുകളുമായി, ഉയർന്ന കിരീടവും കുണ്ഡലവും കൈകളിൽ കങ്കണവും വലയവും അണിഞ്ഞും അവർ നിലകൊണ്ടു.
മഹാവിവൃതതാമ്രാക്ഷൌ പീനോരസ്കൌ മഹാഭുജൌ മഹാഗിരേഃ സംഹനനൌ ജങ്ഗമാവിവ പര്വതൌ
വിപുലമായ താമ്രവർണ്ണ കണ്ണുകളും വീർപ്പാർന്ന നെഞ്ചും വലിയ കൈകളും വലിയ പർവതങ്ങളെപ്പോലെ ദേഹവും, സഞ്ചരിക്കുന്ന പർവതങ്ങളായി അവർ നടന്നു.
നവമേഘപ്രതീകാശാവ് ആദിത്യസദൃശാനനൌ വിദ്യുദാഭൌ ഗദാഗ്രാഭ്യാം കരാഭ്യാമതിഭീഷണൌ
പുതിയ മേഘങ്ങളെപ്പോലെയും സൂര്യനെപ്പോലെയും മുഖം, മിന്നുന്ന മിന്നലുപോലെയും ഭയങ്കരമായ ഗദകൾ കൈകളിൽ പിടിച്ചും അവർ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.
തൌ പാദയോസ്തു വിന്യാസാദ് ഉത്ക്ഷിപന്താവിവാര്ണവമ് കമ്പയന്താവിവ ഹരിം ശയാനം മധുസൂദനമ്
അവരുടെ കാലുകൾ വെച്ച് സമുദ്രം ഉയർത്തുന്നപോലെയും, മധുസൂദനനായ ഹരിയെ ഉറങ്ങുമ്പോൾ അലയടിപ്പിക്കുന്നപോലെയും അവർ തോന്നിച്ചു.
തൌ തത്ര വിചരന്തൌ സ്മ പുഷ്കരേ വിശ്വതോമുഖമ് യോഗിനാം ശ്രേഷ്ഠമാസാദ്യ ദീപ്തം ദദൃശതുസ്തദാ
അവിടെ, പുഷ്കരത്തിൽ എല്ലാദിശയിലേക്കും മുഖം തിരിച്ച് സഞ്ചരിച്ച അവർ, യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രകാശം പകർന്ന ഒരാളെ കണ്ടു.
നാരായണസമാജ്ഞാതം സൃജന്തമഖിലാഃ പ്രജാഃ ദൈവതാനി ച വിശ്വാനി മാനസാനസുരാനൃഷീന്
നാരായണന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, ദേവന്മാരെയും ലോകവും മനസ്സിൽ ജനിച്ചവരെയും അസുരന്മാരെയും മുനിമാരെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനെയാണ് അവർ കണ്ടത്.
തതസ്താവൂചതുസ്തത്ര ബ്രഹ്മാണമസുരോത്തമൌ ദീപ്തൌ മുമൂര്ഷൂ സംക്രുദ്ധൌ രോഷവ്യാകുലിതേക്ഷണൌ
അപ്പോൾ ആ ഇരുവരും, പ്രകാശം പകർന്നും കൊലചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചും കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ചും ബ്രഹ്മാവിനോട് അവിടെ സംസാരിച്ചു.
കസ്ത്വം പുഷ്കരമധ്യസ്ഥഃ സിതോഷ്ണീഷശ്ചതുര്ഭുജഃ ആധായ നിയമം മോഹാദ് ആസ്തേ ത്വം വിഗതജ്വരഃ
നീ ആരാണ്, താമരയുടെ നടുവിൽ ഇരുന്ന്, വെള്ള നിറമുള്ള തലയണിയണിഞ്ഞ്, നാലു കൈകളോടെ, സമാധാനത്തോടെ വ്രതം പാലിച്ച്, മനസ്സിൽ ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നവൻ?
ഏഹ്യാഗച്ഛാവയോര് യുദ്ധം ദേഹി ത്വം കമലോദ്ഭവ ആവാഭ്യാം പരമീശാഭ്യാമ് അശക്തസ്ത്വമിഹാര്ണവേ
താമരയിൽ ജനിച്ചവനേ, വാ, നമ്മളിരുവരും തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്യാം. ഈ സമുദ്രത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും പരമേശ്വരന്മാരാണ്, നീ ഇവിടെ ശക്തിയില്ലാത്തവനാണ്.
തത്ര കശ്ചോദ്ഭവസ്തുഭ്യം കേന വാസി ന യോജിതഃ കഃ സ്രഷ്ടാ കശ്ച തേ ഗോപ്താ കേന നാമ്നാ വിധീയസേ
നിന്റെ ഉത്ഭവം ആരിൽ നിന്നാണ്? നിന്നെ ആരാണ് നിയമിച്ചത്? നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത് ആരാണ്? നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നത് ആരാണ്? ഏത് പേരിലാണ് നിന്നെ വിളിക്കുന്നത്?
ഏക ഇത്യുച്യതേ ലോകൈര് അവിചിന്ത്യഃ സഹസ്രദൃക് തത്സംയോഗേന ഭവതോഃ കര്മ നാമാവഗച്ഛതാമ്
ലോകങ്ങൾ അവനെ 'ഒന്ന്' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവൻ ആഴത്തിൽ ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തവൻ, ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ. അവനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തിയും പേരുകളും മനസ്സിലാക്കണം.
നാവയോഃ പരമം ലോകേ കിംചിദസ്തി മഹാമതേ ആവാഭ്യാം ഛാദ്യതേ വിശ്വം തമസാ രജസാഥ വൈ
മഹാമതിയുള്ളവനേ, ഈ ലോകത്ത് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരിൽക്കാൾ ഉയർന്നതൊന്നുമില്ല. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഈ സകലവും ഇരുട്ടിലും ആസക്തിയിലും മറയ്ക്കുന്നു.
രജസ്തമോമയാവാവാമ് ഋഷീണാമ് അവലങ്ഘിതൌ ഛാദ്യമാനൌ ധര്മശീലൌ ദുസ്തരൌ സര്വദേഹിനാമ്
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആസക്തിയും ഇരുട്ടും നിറഞ്ഞവരാണ്; മഹർഷിമാരെ പോലും അതിക്രമിച്ചവരും, ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരും, എല്ലാ ജീവികൾക്കും അതിജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവരുമാണ്.
ആവാഭ്യാമുഹ്യതേ ലോകോ ദുഷ്കരാഭ്യാം യുഗേ യുഗേ ആവാമര്ഥശ്ച കാമശ്ച യജ്ഞഃ സ്വര്ഗപരിഗ്രഹഃ
യുഗം തോറും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അതിജയിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവരായതിനാൽ ലോകം ഞങ്ങളാൽ ഭ്രമിക്കുന്നു; ഞങ്ങൾ തന്നെയാണ് കാരണവും, ആഗ്രഹവും, യജ്ഞവും, സ്വർഗ്ഗസാധ്യവും.
സുഖം യത്ര മുദാ യുക്തം യത്ര ശ്രീഃ കീര്തിരേവ ച യേഷാം യത്കാങ്ക്ഷിതം ചൈവ തത്തദാവാം വിചിന്തയ
എവിടെയാണോ സന്തോഷത്തോടൊപ്പം സുഖം, എവിടെയാണോ ഐശ്വര്യവും കീർത്തിയും, ആര്ക്ക് എന്താണ് ആഗ്രഹം, അതെല്ലാം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ആലോചിക്കുന്നു.
യത്നാദ് യോഗവതോ ദൃഷ്ട്യാ യോഗഃ പൂര്വം മയാര്ജിതഃ തം സമാധായ ഗുണവത് സത്ത്വം ചാസ്മി സമാശ്രിതഃ
ശ്രമത്താലും യോഗദൃഷ്ടിയാലും ആദ്യം ഞാൻ യോഗം നേടുകയുണ്ടായി; അതിനെ ഉറപ്പാക്കി, ഗുണങ്ങളോടുകൂടി ഞാൻ സത്ത്വത്തിൽ ആശ്രയമെടുത്തു.
യഃ പരോ യോഗമതിമാന് യോഗാഖ്യഃ സത്ത്വമേവ ച രജസസ്തമസശ്ചൈവ യഃ സ്രഷ്ടാ വിശ്വസംഭവഃ
ആയാളാണ് പരമൻ, യോഗവും ജ്ഞാനവും ഉള്ളവൻ, യോഗം എന്നും സത്ത്വം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നവൻ; ആസക്തിയെയും ഇരുട്ടിനെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നവനും, ഈ സകലത്തിന്റെയും ഉത്ഭവവുമാണ്.
തതോ ഭൂതാനി ജായന്തേ സാത്ത്വികാനീതരാണി ച സ ഏവ ഹി യുവാം നാംശേ വശീ ദേവോ ഹനിഷ്യതി
അവനിൽ നിന്നാണ് സത്ത്വഗുണമുള്ളവരും മറ്റുള്ളവരും ജനിക്കുന്നത്; അവൻ തന്നെ, ദേവൻ, തന്റെ ഭാഗംകൊണ്ട് നിങ്ങളിരുവരെയും കീഴടക്കും.
സ്വപന്നേവ തതഃ ശ്രീമാന് ബഹുയോജനവിസ്തൃതമ് ബാഹും നാരായണോ ബ്രഹ്മാ കൃതവാനാത്മമായയാ
ശയനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, മഹത്വമുള്ള നാരായണൻ തന്റെ സ്വശക്തിയാൽ, അനേകം യോജനങ്ങൾ നീളമുള്ള തന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മാവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
കൃഷ്യമാണൌ തതസ്തസ്യ ബാഹുനാ ബാഹുശാലിനഃ ചേരതുസ്തൌ വിഗലിതൌ ശകുനാവിവ പീവരൌ
ശക്തനായ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഇരുവരും അഴുകിപ്പോയ കൊഴുത്ത പക്ഷികളെപ്പോലെ ചലിച്ചു.
തതസ്താവാഹതുര്ഗത്വാ തദാ ദേവം സനാതനമ് പദ്മനാഭം ഹൃഷീകേശം പ്രണിപത്യ സ്ഥിതാവുഭൌ
അപ്പോൾ ഇരുവരും ചേർന്ന് ശാശ്വതനായ ദേവനായ പദ്മനാഭനെയും ഹൃഷീകേശനെയും സന്ദർശിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു, അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു.
ജാനീവസ്ത്വാം വിശ്വയോനിം ത്വാമേകം പുരുഷോത്തമമ് ത്വമാവാം പാഹി ഹേത്വര്ഥമ് ഇദം നൌ ബുദ്ധികാരണമ്
നിനെയാണ് ഞങ്ങൾ ഈ സകലത്തിന്റെയും ഉറവിടം, ഏക പരമപുരുഷൻ എന്ന് അറിയുന്നത്; ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരെയും രക്ഷിക്കണമേ, ഇതാണ് ഞങ്ങൾ വന്നതിന്റെ കാരണം.
അമോഘദര്ശനഃ സ ത്വം യതസ്ത്വാം വിദ്വഃ ശാശ്വതമ് തതസ്ത്വാമാഗതാവാവാമ് അഭിതഃ പ്രസമീക്ഷിതുമ്
നിന്റെ ദർശനം ഒരിക്കലും വ്യർത്ഥമാകാറില്ല, നീ ശാശ്വതനെന്ന് അറിയപ്പെടുന്നവനാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നേരിട്ട് നിന്നെ കാണാനെത്തിയത്.
തദിച്ഛാമോ വരം ദേവ ത്വത്തോ ഽദ്ഭുതമ് അരിംദമ അമോഘദര്ശനോ ഽസി ത്വം നമസ്തേ സമിതിംജയ
ദൈവമേ, അത്ഭുതകരനായവനേ, ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുന്നവനേ, നിന്നിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരു വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു; നിന്റെ ദർശനം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടാറില്ല, സമരത്തിൽ ജയിച്ചവനേ, നമസ്കാരം.
കിമര്ഥം ഹി ദ്രുതം ബ്രൂതം വരം ഹ്യസുരസത്തമൌ ദത്തായുഷ്കൌ പുനര്ഭൂയോ രഹോ ജീവിതുമ് ഇച്ഛഥഃ
ഏതുകൊണ്ടാണ്, ദയവായി വേഗം പറയൂ, അസുരശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നിങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും ആയുസ്സ് ലഭിച്ചിട്ടും, വീണ്ടും രഹസ്യമായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
യസ്മിന്ന കശ്ചിന്മൃതവാന് ദേവ തസ്മിന്പ്രഭോ വധമ് തമിച്ഛാവോ വധശ്ചൈവ ത്വത്തോ നോ ഽസ്തു മഹാവ്രത
പ്രഭോ, നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആരും മരിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. മഹാവ്രതനേ, ഞങ്ങൾക്കു മരണത്തെ നിങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നു ലഭിക്കട്ടെ എന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾക്കു മരണവും നിങ്ങൾ തന്നെയാകട്ടെ.
ബാഢം യുവാം തു പ്രവരൌ ഭവിഷ്യത്കാലസംഭവേ ഭവിഷ്യതോ ന സംദേഹഃ സത്യമേതദ്ബ്രവീമി വാമ്
ശരി, ഭാവിയിൽ നിങ്ങൾ ഇരുവരും പ്രധാനരായിരിക്കും; അതിൽ സംശയം ഇല്ല. ഞാൻ നിങ്ങളോടു സത്യമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്.
വരം പ്രദായാഥ മഹാസുരാഭ്യാം സനാതനോ വിശ്വവരഃ സുരോത്തമഃ രജസ്തമോവര്ഗഭവായനൌ യമൌ മമന്ഥ താവൂരുതലേന വൈ പ്രഭുഃ
അപ്പോൾ, ആ മഹാസുരന്മാർക്ക് വരം നൽകി, ശാശ്വതനും ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഉത്തമനായ ദേവനും തൻറെ ഉരുതൊടു യമനും യമിയെയും, രാജസ്സും തമസ്സും നിറഞ്ഞവരായ അവരെ, ഇളക്കി.
സ്ഥിത്വാ ച തസ്മിന്കമലേ ബ്രഹ്മാ ബ്രഹ്മവിദാം വരഃ ഊര്ധ്വബാഹുര്മഹാതേജാസ് തപോ ഘോരം സമാശ്രിതഃ
അവിടെ ആ കമലത്തിൽ ഇരുന്ന്, ബ്രഹ്മാവു, ബ്രഹ്മജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, കൈകൾ ഉയർത്തി, മഹത്തായ തേജസ്സോടെ, കഠിനമായ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.