ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚੈਸਟ 'ਤੇ "ਮਾਧਵ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਗਲੇ 'ਤੇ "ਉਸ ਜੋ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ "ਸ਼੍ਰੀਧਰ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ 'ਤੇ "ਕੇਸ਼ਵ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਿੱਠ 'ਤੇ "ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ", ਕੰਨ 'ਤੇ "ਵਰਦ", ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ—ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਅਸੀ, ਗਦਾ, ਅਤੇ ਪਦਮਾ—ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਿਰ 'ਤੇ "ਸਰਵ-ਆਤਮਾ" ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, "ਨਮਸਕਾਰ" ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਛੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਬਣਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੇ। ਬੁਧਿਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ। ਗੁੜ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ 'ਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਗੰਦਲੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਵੋ। ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਵਾਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਲੰਗ, ਲੂਣ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਖੇਤ, ਘਰ ਸਮੇਤ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਕਰਕੇ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੇਟ ਕਰੇ। ਹੋਰ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੱਟ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਲ ਭਰ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਲਕੁਲ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਦੋ ਸਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਭੋਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ, ਨਾ ਬੰਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਹਰ ਜਨਮ 'ਚ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ 108,000 ਯੁਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਸਵਰਗ 'ਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਥੰਤਰਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਤਦ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਉਹ ਵੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਮਲ ਰੂਪ ਰਥ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਉਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਉਸ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲਾਵਣਯਵਤੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ, ਭਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪਾਰਵਤੀ ਵਰਗੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਭ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ਾਂ 'ਚ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਹੈ, ਸਭ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਘੱਟ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇਹ ਕਮਲ-ਮਹਿਲ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?" "ਇਸ ਵਿੱਚ, ਜੇਕਰ ਕਰੜੇ, ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਮੇਤ, ਕਿਤਨੇ ਹੀ ਰਾਜੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਰਿਆਂ 'ਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਔਰਤ ਦੇ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਿਲੇ?" ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਏ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਚੰਭੇਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ 'ਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਕਰੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਸੀ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਗੰਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ। ਕੋਈ ਮਿਤ੍ਰ, ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਿਤਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸੀ।" "ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਈ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਭਿਆਨਕ ਸੁਕਾੜ ਵਾਂਗ। ਕਈ ਵਾਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ—ਨਾ ਅਨਾਜ, ਨਾ ਫਲ, ਨਾ ਮਾਸ।" "ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਚ ਕਮਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੰਢੇ ਮੈਲੇ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਕਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਗਏ।" "ਉਹ ਕਮਲ ਵੇਚਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਨਗਰ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ, ਕੋਈ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਥੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਬੈਠ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਅੰਗਣ 'ਚ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸ਼ੁਭ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ।" "ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਆਈ ਸੀ; ਮੰਡਪ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।" "ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆ, ਅਨੰਗਵਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਭੂਤੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ, ਲਾਵਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ—" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਲੰਗ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਲਪ-ਵૃਖ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ-ਦਮਪਤੀ 'ਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ; ਉਸ ਮੌਕੇ, ਲਾਵਣ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਲੰਗ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਵੀ।" "ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮੁਦਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਪੜੇ, ਜੋ ਖਾਰ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।" "ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਨੰਗਵਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਖਾਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿ ਕੇ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।'" "ਜਨਮ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਰਹੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦ ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਪਰ, ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਮ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਜਾਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਪਲੰਗ ਲਾਵਣ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।