ଏହି କଥାରେ, ଏକ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାକୁ ପଠନ୍ତି ଓ ଶୁନନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟ ବାକ୍ପଟୁତା ଓ ବୁଦ୍ଧିମତାର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ସେ ବେଦମାଳି ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ବେଦ ଓ ତାହାର ଶାଖାଗୁଡିକରେ ପ୍ରବୀଣ। ସେ ପୁଅ, ମିତ୍ର, ଜନାନୀ, ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଧନ ଅର୍ଜନରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଓ ଦାନ ନେବାରେ ମଧ୍ୟ ଅପରାଧୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଜନାନୀ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଯଜ୍ଞମାଳି ଓ ସୁମାଳି, ଦୁଇ ଭାଇ, ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣା ମନରୁ ଅନେକ ଉପାୟରେ ସହଯୋଗ କଲେ। ଏହା ପରେ, ସେ ନିଜ ସମ୍ପତ୍ତି ଗଣନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, କେତେ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ। ନିଜେ ଗଣନା କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏହି ଧନ ଅର୍ଜନ କେମିତି ହୋଇଛି ଭାବିଲେ। ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ତପସ୍ୟା, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଆସିଥିଲା। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ସୁନା ଚାହିଁଥିଲେ, ଅନେକ ଅନେକ ରାଶିରେ। ସମସ୍ତ ଆଶା କ୍ଷଣିକ ମିଳିଲା, ତଥାପି ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ଆଶା କରିଥିଲେ। ଚକ୍ଷୁ ଓ କଣ ବୃଦ୍ଧ ହେଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆଶା ସଦା ଯୁବା ରହିଥାଏ। ବୟସରେ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ, ଆଶା ପୁନଃ ଯୁବା ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଶାନ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହେବାରେ ଶକ୍ତି, ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହେବାରେ ଶକ୍ତି। ଏହିପରି, ଯଦି ଦୀର୍ଘ ସୁଖ ଚାହିଁଥିବେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଆଶାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଉଚ୍ଚ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆଶାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏକ ନିମ୍ନ ଜାତିର ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରି ଉଚ୍ଚ କୁଳର ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ। ଦୁଃଖ, ଅପମାନ ଓ ଏହିପରି ଦୁଃଖ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ନଥାଏ। ଦେହ ବୃଦ୍ଧ ହେଇଯାଏ, ବୟସ ଶକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଏ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଧର୍ମର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିବାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ସେ ନିଜ ଅର୍ଜିତ ଧନର ଅର୍ଧ ନେଇ ଦେଲେ। ସେ ନିଜ ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସକୁ, ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଗଛର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିଲା। ପ୍ରବୃତ୍ତି ରୁଢ଼ ଋଷିମାନେ ତାହାକୁ ସେବାରେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମ, ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକର ତୁଳା, ଯାହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଥିଲା, ଦେଖିଲେ। ପତ୍ରପାତ ଭୋଗ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଦମାଳି ନମସ୍କାର କଲେ। ମୂଳ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା, ମନ ନାରାୟଣରେ ଏକାଗ୍ର, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତାଙ୍କୁ ବିନମ୍ରତାରେ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ—“ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ହସି, ଗୁଣ ଭର୍ତ୍ତି ବେଦମାଳିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ତୁମକୁ ଏହି ଦୁଃସାଧ୍ୟ କଥା କହିବି। ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଏହା ଅତି କଷ୍ଟଦାୟକ। କେବେ ଅପବାଦ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ କଥା କରିବାରେ ଯାଉନି। ହରିଙ୍କ ପୂଜାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଉ, ମୂଢ଼ମାନଙ୍କ ସଂଗ ତ୍ୟାଗ କର। ନିଜ ଦେହ ପରି ବିଶ୍ୱକୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଶାନ୍ତି ପାଇବ। ଅପସ୍ଥା, ଅଭିମାନ ଓ କଠୋରତାକୁ ତ୍ୟାଗ କର।