ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੁਣ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਗੀਤ ਗਾਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਗਾਵੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਉੱਚੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤਾਂ ਆਪ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਪੰਜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਨ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਲੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਵਰਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਦਾ ਨਿਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਜਾਤੀ ਚੰਡਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਏ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਅਛੂਤ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੌਰਾਨ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਵੇਲੇ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਕਾਂ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਦੋ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਲੈਣ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਛੂਹ ਕੇ ਨ੍ਹਾਵੇ ਨਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਵੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਦੀ ਛੂਹ ਵਰਗੀ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰਖ ਅਪਵਿੱਤਰ। ਜੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂਹਾਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਝੀ ਹੋ ਕੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਪਤਿਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮਾਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਸੌ ਮੁਦਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਦਿਨ, ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਹੋਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਜੌ ਖਾ ਕੇ, ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਏ ਗਏ ਹਨ।