ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜਲ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਦੀ ਛਿਟਕ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਆਯਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਚਚਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੂਰ, ਹਿਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਵਿਅਪਕ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ। ਹੁਣ, ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ। ਰਾਜਾ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥਾਂ ਕਾਲੀ ਕਾਲਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਅਤੇ ਯਾਕ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੁਭਾਅਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉਥੇ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਲਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਸੁਭਾਅਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਉਚਾਰਣਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਯ ਪੁੱਛਣ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" "ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੋ; ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵ੍ਰਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦੀ ਯਾਦ ਕਰੋ।" "ਬਾਰਾਂ ਜਾਂ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲਾਭ ਮਿਲੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: "ਕਿਹੜਾ ਝੂਠ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ? ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ?" ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਉੱਤਮ, ਉੱਤਮ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਜੋ ਕਥਨ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਥਾਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਇਹ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਰਤਵ ਵਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਫਰਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੈਰੀ, ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਗਲਤ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸਤਕਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ।