ਜੋ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ। ਬਾਰਹ ਜਾਂ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਝੂਠ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਣ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਸੱਚੇ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ! ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੰਡਿਤ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਇਹ ਕਰਮ ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀਤਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਖੋਟੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹਨ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ-ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। “ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਇਆ” — ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਵਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਾਰਾਇਣ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹਨ; ਜੋ ਮੋੜ, ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹਨ — ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਵੇਂ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਨਦੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਮਹਾ-ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੀਨ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਮੇਤ, ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਰਨਾਗਤਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।