ਭਗਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ’ਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭਗਵਤਾਂ ਵਿਚ ਅਗੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਵਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਤੀਨ ਰੇਖਾਵਾਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭਗਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝਣ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਤ ਐਸੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਵੀ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਯਾਮ, ਮਿੱਤਰ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਤ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰੂਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭ ਲਈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ? ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨਕਾਦਿ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸੋ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਪੁੰਨ ਦਾਇਕ, ਧਰਮਮਈ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰੇ, ਆਯੁ ਨੂੰ ਵਧਾਏ—ਉਸ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਉੱਚਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪੁੰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਉਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਕੇਵਲ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ, ਵੇਦੀਆਂ ਦੇ ਅਰਧ ਹਿੱਸੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ—ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਧਰਤੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।