ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਦੀ ਰੇਵਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਤੀਰ ਤਾਣ ਕੇ, ਕਾਲੇ ਹਿਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬੱਘਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਜਾ, ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਮਾਦਾ ਬੱਘੀ ਉੱਛਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਬੱਘੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੱਘ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਰਾਜਾ ਸੁਦਾਸਜ ਨੂੰ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਚਾਲ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਾਂਗ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਹਰੀ ਲਈ ਭੋਗ ਦਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਪਹੁੰਚੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਉਹ ਭੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁਰੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?" ਗੁਰੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਅਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ।" ਜਦ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸਉਦਾਸਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੁਰੂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਡਾਲਾਂ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਉਹ 'ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਵੇਕਹੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਅਗਿਆਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕੀਤਾ।" "ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।" ਗੁਰੂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਸਦਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਸਿਰਫ਼ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਹੇਗੀ।" "ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਭੋਗੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਵੀ ਦੁੱਖ-ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।