ਪਾਪਣ੍ਡਜਨਸਂਸਰ੍ਗਾਤ੍ਪਾਪਣ੍ਡਚਰਿਤੋ ऽਭਵਮ੍
ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਾਪਣ੍ਡੈਰ੍ਬਾਧਿਤੋ ऽਹਂ ਤੁ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਤ੍ਯਜਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮਨਿਰਤਂ ਮਾਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼ਜਾਃ
ਮੈਂ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—
ਏਵਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਵ੍ਯਸਨਾਭਿਰਤਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸਸੈਨ੍ਯੋ ऽਹਂ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਰਵਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਤਪਲ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਰੇਵਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੇਵਾ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਹष੍ਟਸੈਨ੍ਯ ਏਕਾਕੀ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਫੌਜ ਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਪਰਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਾਗਰਂ ਕृਤਵਾਂਸ਼੍ਵਾਪਿ ਸੇਨਯਾ ਰਹਿਤੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਫੌਜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਾਗਰਾਨ੍ਤੇ ऽਹਂ ਤਾਤਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ, ਜਾਗਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸਮਵਰ੍ਤਿਨਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵਦ ਪਣ੍ਡਿਤਂ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਚਿਰਂ ਵਿਚਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਦਮਭਾਪਤ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਆਇਆ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਗਰਂ ਚੋਪਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਅਪਾਪਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਾਗਣ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨष੍ਟਾਨਿ ਹ੍ਯੁਪਵਾਸਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਨਾਮ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਸੋ ऽਨੁਕਂਪਿਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਟਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਰਤਾ ਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਯਧ੍ਵਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਜੋ ਮਰਦ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।
ਨਾਰਾਯਣਾਚ੍ਯੁਤਹਰੇ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵੇਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਤਰਸਾਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਸਦਾ 'ਨਾਰਾਇਣ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਹਰੀ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਖਿਲਲੋਕ ਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਦੂਰਦ੍ਭਟਾਸ੍ਤ੍ਯਜਤਾ ਤਾਨ੍ਨ ਮਮੈषੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ
ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਇਕ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ; ਮੇਰਾ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰਦਾਨ ਨਿਰਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਦੀਨਪਾਲ੍ਲਾਨ੍ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮਨਿਸ਼ਂ ਹਰਿਨਾਮਸਕ੍ਤਾਨ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਚਮੁਚ ਗਰੀਬ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਸ਼ਂਭੌ ਹਰੌ ਚ ਸਮਬੁਦ੍ਧਿਮਤਸ੍ਤਥੈਵ ਦੂਤਾਸ੍ਤ੍ਯਜਧ੍ਵਮੁਪਕਾਰਪਰਾਞ੍ਜਨਾਨਾਮ੍
ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਵਿਰ੍ਪਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦਜਲਸੇਚਨਤੋ ऽਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਪਾਪਿਨੋ ਮਮ ਭਟਾ ਗृਹਮਾਨਯਧ੍ਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲਿਆਓ।
ਦੇਵਸ੍ਵਲੋਭਨਿਰਤਾਞ੍ਜਨਨਾਸ਼ਕਰ੍ਤृਆਨਤ੍ਰਾਨਯਧ੍ਵਮਪਰਾਧਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੂਤਾਃ
ਦੂਤੋ, ਉਹ ਲੋਕ ਲਿਆਓ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਨ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਕਰਮੁਤ੍ਤਮਵੈਰਯੁਕ੍ਤਂ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਨਯਤ ਵਿਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਲੁਬ੍ਧਮ੍
ਦੂਤੋ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲਿਆਓ ਜੋ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣਵਾਲਯਂ ਚ ਨਹਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਸੁਮੂਰ੍ਖਾਸ੍ਤਾਨਾਨਯਧ੍ਵਮਤਿਪਾਪਰਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸਾਹ੍ਯ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਓ।
ਮਯਾਨੁਤਾਪਦਗ੍ਧੇਨ ਸ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਮੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਯਮਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਯਮ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।