ਨਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤੇ ਪੀਠੇ ਹ੍ਯਙ੍ਗੈ ਰਾਵਰਣੈਃ ਸਹ
ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਆਸਨ ਤੇ, ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਆਵਰਨਾਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾष੍ਟਿਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਿਰृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨਵ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਵਿਆਸ਼ਟੀ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਰਿੱਧੀ — ਇਹ ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
षਟ੍ ਕੋਣੇषੁ षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਗਜਾਨਨਮ੍
ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੰਗ ਹਨ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਗਜਾਨਨ ਹੈ।
ਉਮਾਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਭਾਰਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਧਰਣੀਂ ਵੇਦਮਾਤਰਮ੍
ਉਮਾ, ਸ਼੍ਰੀ, ਭਾਰਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਧਰਣੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ।
ਜਹ੍ਨੁਸੂਰ੍ਯਸੁਤੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨੋਦ੍ਯਤੇ
ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਧृਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਵਰੁਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਛਤਰੀ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵਰੁਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤੈਰਾਵਤਾਦੀਨ੍ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਤੋਰ੍ऽਚਯੇਤ੍
ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਏਰਾਵਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਰ੍ਵਾਭਿਰਾਜ੍ਯਸਿਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਜੁਹੁਯਾਦਾਯੁषੇ ਨਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਘੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅषਅਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਯਃ ਸ ਜੀਵੇਚ੍ਛਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ (੧੦੦੮) ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਭ੍ਯਾਰ੍ਕਦਿਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਦਸ਼ਾਹਂ ਘृਤਸਂਪ੍ਲੁਤਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪੀ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਰਹੇ।
ਸ਼ਾਲਿਭਿਰ੍ਜੁਹ੍ਵਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ oblations ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਉषਾਜਾ ਜੀਨਾਲਿਕੇਰਰਜੋਭਿਰ੍ਗृਤਮਿਸ਼੍ਰਿਤੈਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ,
ਮਣ੍ਡਲਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸੋ ऽਪਿ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਮਾਨਵਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਪਾਪੁष੍ਪਾਣਿ ਜੁਹੁਯਾਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਜਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ,
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਚਾਰਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਸਮ੍ਪਦਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਤੁ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਗਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਈ,
ਦੇਵੀਲੋਕੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਵਤਾਰਾਨ੍ਹਿ ਤ੍ਰਿਕਾਲੇ ਕੁਰੁਤੇ ऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਤਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸ੍ਮृਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸਹਿਤਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਯਾਦ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੁੜ।
ऋषਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਾਮਦੇਵੋ ऽਸ੍ਯ ਛਨ੍ਦੋ ਗਾਯਤ੍ਰਮੀਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਮਦੇਵ ਹਨ; ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ।
ਤਾਰਾਦ੍ਯੇਕੈਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹृਦਯਾਦਿਤ੍ਰਯਂ ਮਤਮ੍
‘ਤਾ’ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਅੱਖਰ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਮਰਕਤਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਮਣ੍ਡਿਤਾਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਨਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਙ੍ਕਣਾਙ੍ਗਦਹਾਰਾਢ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵਣਨ੍ਨੂਪੁਰਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ,
ਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲਧਰਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਮੁਕੁਤ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਦੁਰਗਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋਂऽਧਸਾ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਂ ਨਵਪਦ੍ਮਾਤ੍ਮਕੇ ਯਜੇਤ੍
ਜਾਂ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਵੇਂ ਕੌਲ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਵਿਜਯਾ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ ਪੀਠਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਪੀਠ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ,
ਪ੍ਰਣਵੋ ਵਜ੍ਰਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਾਯ ਮਹਾਪਦਾਤ੍
‘ਓਮ’ ਉਚਾਰਣ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਨਖ ਅਤੇ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਲਈ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਦਾਸਨਮੇਤੇਨ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮੂਲੇਨ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਸਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਪੁਨਃ
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਭਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।