गङ्गाजलस्पर्शेन यः कश्चन जनः स्यात्, स साक्षात् विष्णोः सान्निध्यं नीयते। स सर्वपापविमुक्तः हरिगृहं प्राप्नोति। गङ्गाजलधारया तस्य कर्माण्यपि नश्यन्ति। ततः स धर्मात्मा न्यायाधिपः क्षणेनैव तत्रान्तर्धानं गच्छति। पृथिवीं स्वमन्त्रिभ्यः समर्प्य, वनं प्रतिपद्यते। स हिमालयस्य दूरस्थे हिमच्छन्ने शृङ्गे, यत् षोडश योजनविस्तीर्णं, तत्र तपः समारभ्य, त्रैलोक्यपावनीं गङ्गां पातयामास। तदा श्रोतुं काङ्क्षया कश्चन पृष्टवान्—कथं सा गङ्गा पातिता? कथयितुं त्वं युक्तः। स हिमालयं तपसि गन्तुं कृतनिश्चयः, गोदावर्याः तटे सम्प्राप्तः। तत्र कृष्णमृगैः पूर्णं, गजयूथैः सेवितं च, शूकरगणैः विचरितं, यक्षृङ्गैः शोभितं च तद्देशं दृष्टवान्। तत्र महावृक्षाः सन्ति, ये ऋषिकन्याभिः प्रेम्णा पालिताः, मालती-यूतिका-कुन्द-चम्पक-अशोकपुष्पैः सुसज्जिताः। स भृगोराश्रमं प्रविष्टः, यत्र वेदशास्त्रघोषेण दिशः प्रतिशुभ्राः। तत्र स भृगुम् अपश्यत्, सूर्यसङ्काशवर्चसम्। भृगुः अपि तम् अतिथिं सम्यक् सत्कारपूर्वकम् अर्चितवान्। स राजा कृताञ्जलिः विनयपूर्वकं तं मुनिं उवाच—“मर्त्यसंसारभीतः अहं जनानां मोक्षोपायं त्वां पृच्छामि। तस्मात् सर्वज्ञ, त्वं मां कृपां कृत्वा उपदिशतु। अन्यथा कथं त्वया कुलं त्रातुं शक्येत? यो जनः मोक्षकामः, स हरीं नररूपधारिणं विद्यात्।” तदा भृगुः उवाच—“राजेन्द्र, शृणु। अहं त्वां वक्ष्यामि। सर्वभूतहितं नित्यं आचर, कदापि मिथ्यावाक्यं न वद। शुभां रात्र्यहोरात्रव्रतां कुरु, विष्णुं च नित्यं स्मर। द्वादशाक्षरं वा अष्टाक्षरं मन्त्रं जप; तेन परमं श्रेयः प्राप्स्यसि।” राजा पुनः पप्रच्छ—“किं मिथ्यावाक्यं, के च पापजनाः? विष्णोः कथं स्मरणं, तस्य पूजाक्रमः च कः? द्वादशाक्षरः मन्त्रः कः इति च?” तं मुनिः प्रसन्नः प्रहर्षेण उवाच—“शुभं, शुभं, महाबुद्धे! तव मेधा अप्रतिमा। यद्वस्तु यथार्थेन उक्तं, तत् सत्यम् इति पण्डिताः वदन्ति। देशकालादिसम्प्रेक्ष्य, स्वयमेव विरोधाभावं ज्ञात्वा, सर्वेषां सत्त्वानां तददुःखहेतुर्भवति। धर्मस्य साहायकं, अधर्मस्य विरोधि च। धर्माधर्मयोः विवेकवान् जनः, परेषां कामानुसारं वदेत्। ये लोके द्वेषिणः, मूढाः, दुष्पन्थानुरागिणश्च, ते धर्माधर्मविवेकात् वेदमार्गं चरन्ति। यत् हरौ भक्तिं जनयति, साधुभिः च प्रियं भवति, तत्सर्वं श्रेयस्करं। सर्वं जगदिदं विष्णुः, स एव सर्वकारणम्। विष्णुः सर्वदेवतामयः, तमहं विधिवत् अर्चयामि। विष्णुः सर्वभूतात्मा, पूर्णः, नित्यः च।” एवं स धर्मात्मा राजर्षिः, भृगुमुनिना उपदिष्टं धर्ममार्गं श्रद्धया शुश्रूषमाणः, विष्णुभक्त्या च युक्तः, गङ्गावतरणस्य पुण्यकथां शृण्वन्, मोक्षमार्गे प्रवृत्तः।