यत् तत्र भोक्तव्यं दृश्यते, तत् सर्वं पतनफलदं अधोलोकप्रदं भवति। स सर्वैः देवैः सुरक्षितैः स्वर्गं दत्तवान्। गन्धर्वैः गीतैः स्तुतः स पुनः वामनरूपं धारयामास। प्रसन्नमुखैः तैः स सर्वोत्कृष्टपुरुषः प्रणतः अभवत्। स सर्वं जगत् मोहयन् तपस्यर्थं वनं गतवान्। केवलं तस्याः स्मरणमात्रेण सर्वपापैः विमुक्तिः लभ्यते। देवालये वा तीर्थतीरे वा अश्वमेधसमानं फलं प्राप्यते। अथ भ्रातः, दानस्य योग्यग्राहकस्य लक्षणानि कथय। यः दानस्य अनन्तफलम् इच्छति, तस्मै एव दानं दातव्यं। क्षत्रियः वा वैश्यः वा कदापि दानं न स्वीकरोतु। स्वधर्मत्यागिनि दत्तं दानं निष्फलं भवति। ज्योतिषे दत्तं दानं अपि निष्फलं। यः यज्ञकर्तुं अयोग्यः, तस्मै दत्तं अपि निष्फलं। धर्मविक्रये दत्तं, ब्राह्मण, निष्फलं। परपीडके दत्तं निष्फलं। स्वदासेऽपि तादृशे दत्तं निष्फलं। अपवित्रभोजिनि दत्तं निष्फलं। प्रेतशुद्ध्यन्नभोजिनि दत्तं निष्फलं। दुष्टग्रहणे पतिते दत्तं निष्फलं। त्वरितभोजिनि दत्तं निष्फलं। मुण्डके वा कुब्जे दत्तं निष्फलं। स्त्रीवशे वा अतीवपापे दत्तं निष्फलं। चोरे वा निन्दके दत्तं निष्फलं। नारद, पुण्यकर्मणि यत्नेन अपि दानं दीयते। योग्येन याचितं दानं उत्तमं स्मृतम्। योग्ये कामात् दत्तं दानं मध्यमं। क्रोधात्, श्रद्धाविहीनं, अयोग्ये वा दत्तं मध्यमं। वेदविदां श्रेष्ठाः हरिप्रीत्यर्थं कृतं दानं परमं मन्यन्ते। दानस्य, भोगस्य, वित्तस्य त्रिविधं नाशं विदुः। वित्तं धर्मस्य फलं, धर्मो माधवस्य तुष्टिदायकः। यत्र वृक्षा मूलफलैः परोपकारं कुर्वन्ति, तत्र ये मनुष्याः देहवित्ताभ्यां परोपकारं न कुर्वन्ति— अत्र ते पुरातनं आख्यानम् आख्येयम्; शृणु नारद। गङ्गायाः माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि, या सर्वपापविनाशिनी। सगरवंशसम्भूतः भगीरथ नाम राजा आसीत्। स सर्वधर्मनिष्ठः सत्यसंकल्पः महाबलः आसीत्। धैर्ये हिमालयसमानः, धर्मे धर्मराजसमः। सर्वसमृद्धिसम्पन्नः सर्वेषां प्रियदायकः। वीर्यवान्, गुणनिधिः, मैत्रीवान्, दयालुः, बुद्धिमान् च। द्विजोत्तम, कदाचित् धर्मराजः तम् द्रष्टुं समुपागमत्।