नयति विष्णुसदनं स्पृष्टा गाङ्गेनर वारिणा
स सर्वपापनिर्मुक्तः प्रयाति भवनं हरेः
तानि कर्माणिर नश्यन्ति गङ्गाबिन्द्वभिषेचनात्
धर्मात्मानं धर्मराजः सद्यश्वान्तर्दधेतदा
निक्षिप्य पृथिवीं सर्वां सचिवेषु ययौ वनम्
पश्चिमे तुहिनाक्रान्ते शृङ्गेषोडशयोजने
तपस्तप्त्वानयामास गङ्गां त्रैलोक्यपावनीम्
कथमानीतवान्गङ्गामेतन्मे वक्तुमर्हसि
गच्छन्हिमाद्रिं तपसे प्राप्तो गोदावरी तटम्
कृष्णसारसमाकीर्णं मातङ्गगणसेवितम्
व्रजद्वराहनिकरं चमरीपुच्छवीचितम्
प्रवर्द्धितमहावृक्षं मुनिकन्याभिरादरात्
मालतीयूथिकाकुन्दचम्पकाशअवत्थभूषितम्
वेदशास्त्रमहाघोषमाश्रमं प्राविशद्भुगोः
तेजसा सूर्यसदृशं भृगुं तत्र ददर्श सः
आतिथ्यं भृगुरप्यस्य चक्रे सन्मानपूर्वकम्
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा विनयान्मुनिपुङ्गवम्
पृच्छामि भवभीतो ऽहं नृणामुद्धारकारणम्
तन्ममाख्याहि सर्वज्ञ अनुग्राह्यो ऽस्मि ते यति
अन्यथा स्वकुलं सर्वं कथमुद्धर्त्तुमर्हसि
उद्धर्त्तकामस्तं विद्यान्नररुपधरं हरिम्
तत्प्रवक्ष्यामि राजेन्द्र शृणुष्व सुसमाहितः
सर्वभूतहितो नित्यं मानृतं वद वै क्वचित्
कुरु पुण्यमहोरात्रं स्मर विष्णुं सनातनम्
द्वादशाष्टाक्षरं मन्त्रं जय श्रेयो भविष्यति
अनृतं कीदृशं प्रोक्तं दुर्जनाश्चापि कीदृशाः
स्मर्तव्यश्च कथं विष्णुस्तस्य पूजा च कीदृशी
को वा द्वादशवर्णश्च मुने तत्त्वार्थकोविद
साधु साधुमहाप्राज्ञ तव बुद्धिरनुत्तमा
यथार्थकथनं यत्तत्सत्यमाहुर्विपश्चितः