గతే బహుతిథే కాలే హయమేధమఖం నృపః
చాలా కాలం గడిచిన తర్వాత, రాజు అశ్వమేధ యాగం నిర్వహించాడు.
తత్ర బ్రహ్మాదిదేవేభ్యో హవిర్దత్త్వా యథావిధి
అక్కడ బ్రహ్మాదుల దేవతలకు క్రమంగా హవిస్సులు సమర్పించాడు.
కర్తుం ప్రతిక్రియాం రాజ్ఞే సమాయాతోరుషాన్వితః
అప్పుడు కోపంతో నిండిన వాడు, రాజును ఎదుర్కొని పరిహారం కోరడానికి వచ్చాడు.
రాజానమభ్యేత్య జగాద భోక్ష్యే మాంసం సమిచ్ఛామ్యహమిత్యువాచ
రాజుని దగ్గరకు వచ్చి, 'నాకు మాంసం తినాలని ఉంది' అని చెప్పాడు.
స్థితశ్చ రాజాపి హరి యపాత్రే ధృత్వా గురోరాగమనం ప్రతీక్షన్
రాజు హరిదేవునికి నైవేద్యం పెట్టి, తన గురువు రాక కోసం ఎదురుచూశాడు.
సమాగతాయ గురువే దదౌ తస్మౌ ససాదరమ్
గురువు వచ్చినప్పుడు, రాజు గౌరవంతో ఆ నైవేద్యాన్ని ఆయనకు ఇచ్చాడు.
తం దృష్ట్వా చిన్తయామాస గురుః కిమితి విస్మితః
అది చూసి, గురువు ఆశ్చర్యపడి, 'ఇది ఎందుకు这样 జరిగింది?' అని ఆలోచించాడు.
అహో ఽస్య రాజ్ఞో దౌఃశీల్యమభక్ష్యం దత్తవాన్మమ
అయ్యో! ఈ రాజు చెడు పని చేశాడు—నాకు తినరాని దానిని ఇచ్చాడు.
అభో ఽజ్యం మద్విఘాతాయ దత్త హి పృథివీపతే
ఓ భూమిపతి! నన్ను హానిచేయడానికి నీవు నాపై అపవిత్రమైన భోజనం పెట్టావు.
నృమాంసం రక్షసామేవ భోజ్యం దత్తం మమ త్వయా
నీవు నాకు నరమాంసం పెట్టావు; అది రాక్షసులకు మాత్రమే తినదగినది.
ఇతి శాపం దదత్యస్మిన్సౌదాసో భయవిహ్వూలః
అలా శాపం చెప్పుతుండగా, సౌదాసుడు భయంతో వణికిపోయి నిలబడ్డాడు.
భూరాశృ చిన్తయామాస వశిష్టస్తేన నోదితః
వశిష్ఠుడు, అతని మాటకోసం కాకుండా, లోతుగా ఆలోచించసాగాడు.
రాజాపి జలమాదాయ వశిష్టం శప్తుముద్యతః
రాజు కూడా నీళ్లు తీసుకుని వశిష్ఠుడిని శపించడానికి సిద్ధమయ్యాడు.
మదయన్తీ ప్రియాతస్య ప్రత్యువాచాథ సువ్రతా
అప్పుడు మదయంతి అనే అతని సతీమణి, ధర్మపరాయణురాలై, అతనితో మాట్లాడింది.
త్వయా యత్కర్మ భోక్తవ్యం తత్ప్రాత్పం నాత్ర సంశయః
నీకు అనుభవించాల్సిన కార్యం ఏదైతే ఉందో, అది తప్పకుండా జరుగుతుంది — ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
అరణ్యే నిర్జలే దేశ స భవేద్ధహ్యరాక్షసః
నీరు లేని అరణ్యంలో, అతడు భయంకరమైన రాక్షసుడవుతాడు.
ప్రయాన్తి బ్రహ్మసదనమితి శాస్త్రేషు నిశ్చయః
అటువంటి వారు బ్రహ్మసదనానికి వెళ్తారని శాస్త్రాలలో నిశ్చయంగా చెప్పబడింది.
జలం కుత్ర క్షిపామీతి చిన్తయామాస చాత్మనా
‘ఈ నీటిని ఎక్కడ పోయాలి?’ అని అతడు తనలో తానే ఆలోచించాడు.
ఇతి మత్వా జలం తత్తు పాదయోర్న్యక్షిపత్స్వయమ్
అలా అనుకుని, ఆ నీటిని తన కాలులకు దగ్గరే పోశాడు.
కల్మాషపాద ఇత్యేవం తతః ప్రభృతి విస్తృతః
ఆ రోజు నుండి అతడిని అందరూ కల్మాషపాదుడని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.
మనసా సో ఽతిభీతస్తు వవన్దే చరణం గురోః
మనసులో చాలా భయపడుతూ, గురువు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
క్షమస్వ భగవన్సర్వం నాపరాధః కృతో మయా
భగవంతుడా! నాకు క్షమించు. నేను ఏ తప్పు చేయలేదు.
ఆత్మానం గర్హయామాస హ్యవివేకపరాయణమ్
తనకు వివేకం లేకపోయిందని, తాను తప్పుచేశానని తనను తానే నిందించుకున్నాడు.
వివేకరహితో లోకే పశురేవ న సంశయః
ఈ లోకంలో వివేకం లేని వాడు నిజంగా జంతువులాంటివాడే — ఇందులో సందేహం లేదు.
వివేకరహితో ఽజ్ఞో ఽహం యతః పాపం సమాచరేత్
నేను అజ్ఞానిగా, వివేకం లేకుండా ఉండటంవల్ల ఈ పాపాన్ని చేసాను.
వివేకహీనమాన్పోతి కో వా యో వాప్యనిర్వృతిమ్
వివేకం లేని వాడు ఎవరైనా సుఖాన్ని పొందగలడా? లేక బాధపడకుండా ఉండగలడా?
నాత్యన్తిఙ్కం భవేదేతద్దాదశాబ్దం భవిష్యతి
ఈ స్థితి ఎప్పటికీ ఉండదు; ఇది పన్నెండు సంవత్సరాలు మాత్రమే ఉంటుంది.
పూర్వరుపం త్వమాపన్నో భోక్ష్యసే మేదినీమిమామ్
మునుపటి రూపాన్ని తిరిగి పొందిన తర్వాత, ఈ భూమిని అనుభవిస్తావు.
రాజాపి దుఃఖసంపన్నో రాక్షసీం తానుమాశ్రితః
ఆ రాజు ఎన్నో బాధలు అనుభవిస్తూ, రాక్షసిగా మారిపోయాడు.
కృష్ణక్షపాద్యుతిర్భీమో బభ్రామ విజనే వనే
అతడు అంధకారమైన రాత్రిలా భయంకరమైన రూపంతో, ఒంటరిగా అడవిలో తిరిగాడు.