ബലാങ്ഗേഷ്വേവ ലീനാ സാ സുമേരോഃ പൂര്വവാഹിനീ । യസ്യാസ്തോയേന സംജാതാ രത്നാനാം കാംതിരുത്തമാ
അവൾ ബാലന്റെ അവയവങ്ങളിൽ ലയിച്ച്, സുമേരു പർവതത്തിൽ നിന്ന് കിഴക്കോട്ട് ഒഴുകി. ആ നദിയുടെ വെള്ളത്തിൽ നിന്നു രത്നങ്ങൾക്ക് അതുല്യമായ പ്രകാശം ഉദിച്ചുയർന്നു.
നാരദ ഉവാച- അത്രോത്തരേ മയാ ഗത്വാ കഥിതം സിംധുസൂനവേ । ത്വാം ഹംതു സര്വവീരേശ പ്രതിജ്ഞാ ശംഭുനാ കൃതാ । ശ്രുത്വേത്ഥം മദ്വചോ രാജംസ്തതഃ പപ്രച്ഛ സോഽസുരഃ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം ഞാൻ അവിടേക്ക് പോയി, സമുദ്രപുത്രനോട് പറഞ്ഞു: 'സകല വീരന്മാരുടെയും പ്രഭുവേ, ശംഭു നിന്നെ കൊല്ലുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്തു.' രാജാവേ, ഇങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ആ അസുരൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
ജാലംധര ഉവാച-। കിമസ്തി ശൂലിനോ ഗേഹേ രത്നജാതം മഹാമുനേ । തന്മമാചക്ഷ്വ സകലം നാസ്തി യുദ്ധം നിരാമിഷമ്
ജാലന്ധരൻ പറഞ്ഞു: മഹാമുനിവേ, ത്രിശൂലധാരിയുടെ ഭവനത്തിൽ രത്നസമ്പത്തൊന്നുമുണ്ടോ? എല്ലാം എനിക്ക് പറയൂ. സമ്മാനമില്ലാതെ യുദ്ധം നടക്കില്ലല്ലോ.
നാരദ ഉവാച-। ഭൂതിര്ഗാത്രേ വൃഷോ ജീര്ണഃ ഫണിനോംഽഗേ ഗലേ വിഷമ് । ഭിക്ഷാപാത്രം കരേ പുത്രൌ ഗജാനന ഷഡാനനൌ
നാരദൻ പറഞ്ഞു: അവന്റെ സമ്പത്ത് ശരീരത്തിൽ ചാരും, പഴയ കാളയും, കഴുത്തിൽ പാമ്പുകളും, തൊണ്ടയിൽ വിഷവും, കൈയിൽ ഭിക്ഷാപാത്രവും, മക്കൾ ആനമുഖനും ആറുമുഖനുമാണ്.
ഇത്യാദി വിഭവസ്തസ്യ യദന്യത്തന്നിബോധ മേ । തനയാ ഗിരിരാജസ്യ വിശാലാ ഹ്യുന്നതസ്തനീ
അവന്റെ സമ്പത്ത് ഇതാണ്; മറ്റുള്ളതും കേൾക്കൂ. അവന്റെ ഭാര്യ ഗിരിരാജന്റെ മകളാണ്, വിശാലമായ കമരും ഉയർന്ന മുലകളും ഉള്ളവൾ.
ദഗ്ധസ്മരോഽപി ഭഗവാന്യസ്യാരൂപേണ മോഹിതഃ । മഹേശോ യദ്വിനോദായ കുരുതേ നിത്യ കൌതുകമ്
കാമദേവൻ അവനാൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, അവളുടെ രൂപംകൊണ്ട് അവനും മോഹിതനായി. മഹേശ്വരൻ തന്റെ വിനോദത്തിനായി എല്ലായ്പ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
നൃത്യന്ഗായംശ്ച താഞ്ഛംഭുഃ സ്വയം ഭവതി ഹാസകഃ । സാ പാര്വതീതി വിഖ്യാതാ സൌംദര്യാവധി ദൈവതമ്
ശംഭു അവളെ 위해 സ്വയം നൃത്തവും പാടലും ചെയ്ത് അവളെ ചിരിപ്പിക്കുന്നു. അവൾ പാർവതിയായി പ്രശസ്ത, ദേവതകളിൽ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പരമാവധി.
വൃംദാ വരാംഗനാ രാജന്നിമാശ്ചാപ്സരസഃ ശുഭാഃ । ന ചാപ്നുവംതി പാര്വത്യാഃ ഷോഡശീമപി താം കലാമ്
രാജാവേ, വൃന്ദാ അത്യുത്തമയായ സ്ത്രീയാണ്, ഈ അപ്സരസുകൾ മനോഹരികളാണ്, പക്ഷേ പാർവതിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പത്തിനാറിൽ ഒന്ന് പോലും അവർക്ക് ലഭ്യമല്ല.
ഇത്യുക്ത്വാഹം മഹീപാല ജാലംധരമമര്ഷണമ് । പശ്യതാം സര്വദൈത്യാനാമംതര്ധാനം ഗതഃ ക്ഷണാത്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, രാജാവേ, ഞാൻ നാരദൻ, ജാലന്ധരൻ അഹങ്കാരത്തോടെ നില്ക്കുമ്പോൾ സകല ദൈത്യന്മാരുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അദൃശ്യനായി.
അഥ സ പ്രേഷയദ്ദൂതം സിംധുജഃ സിംഹികാസുതമ് । ക്ഷണേനാസാദ്യ കൈലാസം ദേവാവാസമപശ്യത
അപ്പോൾ സമുദ്രപുത്രൻ ദൂതനായി സിംഹികയുടെ മകനെ അയച്ചു. ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൻ കൈലാസിൽ എത്തി, ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലം കണ്ടു.
അത്രാംതരേ ഹരിര്ഭീമമാപൃച്ഛ്യ തു തദാ ഹരമ് । ജഗാമാലക്ഷിതസ്തൂര്ണം ക്ഷീരാബ്ധിം ഭേദശംകയാ
ഇതേസമയം ഹരി, ഭീമനോട് വിടപറഞ്ഞ്, ഹരനെ സമീപിച്ചു. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ ഭേദമുണ്ടാകുമോ എന്ന സംശയത്തോടെ വേഗത്തിൽ പോയി.
ദദര്ശ രാഹുര്ഭവനം ശംകരസ്യാതിദീപ്തിമത് । ആത്മാനമാത്മനാ വീക്ഷ്യ കിമിത്യാഹ സുവിസ്മിതഃ
രാഹു ശങ്കരന്റെ അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ള ഭവനം കണ്ടു. സ്വയം തന്റെ പ്രതിബിംബം കണ്ടപ്പോൾ, അത്ഭുതത്തോടെ: 'ഇത് എന്താണ്?' എന്നു ചോദിച്ചു.
പ്രവേഷ്ടുകാമോ ബലിഭിര്ദ്വാരി ദ്വാസ്ഥൈര്നിരോധിതഃ । യത്നവാന്സ നിഷിദ്ധോഽപി തദാ തേ പ്രോദ്യതായുധാഃ
അവൻ അകത്തു കടക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ശക്തരായ വാത്സല്യക്കാർ വാതിലിൽ തടഞ്ഞു. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവർ അനുവദിച്ചില്ല; ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
താന്നിവാര്യ ഗണാന്നംദീ വ്യാജഹാര വിധുംതുദമ് । കസ്ത്വം കസ്മാദിഹായാതഃ കിം കാര്യം തവ ബര്ബര । ബ്രൂഹി കാര്യം ഗണാ യാവത്ത്വാം ന ഹന്യുര്ഭയാവഹാഃ
അവരെ തടഞ്ഞ്, നന്ദി ആ ചന്ദ്രഗ്രാഹിയെ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്? ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്? നിന്റെ കാര്യം എന്താണ്, കുരുടനായവനേ? ഭയങ്കരരായ ഗണങ്ങൾ നിന്നെ കൊല്ലുന്നതിന് മുമ്പ്, നിന്റെ കാര്യം പറയു.'
രാഹുരുവാച-। ദൂതോ ജാലംധരസ്യാഹം ത്വം മാം ശര്വാംതികേ നയ । ന വാച്യമംതരേ ദ്വാസ്ഥ മഹാരാജപ്രയോജനമ്
രാഹു പറഞ്ഞു: ഞാന് ജാലന്ധരന്റെ ദൂതനാണ്. എന്നെ ശിവന്റെ അടുക്കല് കൊണ്ടുപോകൂ. മറ്റൊന്നും പറയേണ്ട, വാതില്ക്കാവല്ക്കാരാ, മഹാരാജാവിന്റെ കാര്യമാണ്.
നംദീ ദൂതോക്തമാകര്ണ്യ നീലലോഹിതമായയൌ । ദംഡവത്പ്രണിപത്യാഗ്രേ സ്ഥിത്വാ ശംകരമബ്രവീത്
ദൂതന്റെ വാക്കുകള് കേട്ടു, നീലവും ചുവപ്പും കലര്ന്ന നന്തി വന്നു. അവന് ദണ്ഡവത്പ്രണാമം ചെയ്ത് ശിവന്റെ മുന്നില് നിന്നു പറഞ്ഞു.
സൈംഹികേയോ മഹാരാജ ദ്വാരേ തിഷ്ഠതി കാര്യതഃ । സ പ്രയാത്വഥവായാതു ഭവാനാജ്ഞപ്തുമര്ഹതി
മഹാരാജാവേ, സിംഹികയുടെ മകനായ രാഹു ദ്വാരത്തില് കാര്യത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. അവനെ വിട്ടയക്കണോ, അകത്തേക്കു കൊണ്ടുവരണോ എന്ന് ഭവാന് തീരുമാനിക്കണം.
നംദിനോക്തമഥാകര്ണ്യ ത്വരന്നിവ മഹേശ്വരഃ । സുപ്താമംതഃപുരാദ്ദേവീം പ്രസ്ഥാപ്യ ച സഖീവൃതാമ്
നന്തിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ട മഹേശ്വരന് വേഗത്തില് അകത്തുള്ള കാമരിയില് ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന ദേവിയെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പുറത്തേക്കയച്ചു.
പശ്ചാദ്വാസ്ഥം ജഗാദാഥ നംദിന്ദൂതം പ്രവേശയ । തതോ ഹസ്തേ പ്രഗൃഹ്യാമും ദൂതം നംദീ മഹാബലഃ
ശേഷം, വാതില്ക്കാവല്ക്കാരനോട് ശിവന് പറഞ്ഞു: 'നന്തി, ദൂതനെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരിക.' അതോടെ ശക്തനായ നന്തി ദൂതന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ആനയാമാസ ദേവാനാം മധ്യേ ശംഭുമദര്ശയത് । തം ദദര്ശ തദാ രാഹുര്ജടിലം നീലമാത്മനി
അവനെ ദേവന്മാരുടെ ഇടയില് കൊണ്ടുവന്ന് ശംഭുവിനെ കാണിച്ചു. അപ്പോള് രാഹു ജടയുമാണ്, കറുത്ത നിറമുള്ളവനുമാണ് എന്നു കണ്ടു.
പംചവക്ത്രം ദശഭുജം നാഗയജ്ഞോപവീതിനമ് । ദേവീവിരഹിതം മൂര്ധ്നി ചംദ്രലേഖാവിഭൂഷിതമ്
അവനെ അഞ്ചു മുഖങ്ങളോടും പത്ത് കൈകളോടും, പാമ്പ് യജ്ഞോപവീതം ധരിച്ചവനായി, ദേവിയില്ലാതെ, തലയിലൊരു ചന്ദ്രലേഖയുമായി രാഹു കണ്ടു.
ഉച്ഛ്വാസോച്ഛ്വാസനിര്മുംചത്പൃദാകുഗണസേവിതമ് । സര്വദേവഗണോപേതം സേവിതം ഗണകോടിഭിഃ
ആഴമായി ശ്വാസം വിടുന്നവനെയും, പ്രമഥഗണങ്ങള് സേവിക്കുന്നവനെയും, എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും ചുറ്റിയിരിക്കുന്നവനെയും, അനേകം ഗണങ്ങള് ആരാധിക്കുന്നവനെയും രാഹു കണ്ടു.
പ്രാപ്തം ജ്ഞാത്വാ തതോ ദൂതം ശംഭുരാലോക്യ ചാഗ്രതഃ । പ്രാഹ ബ്രൂഹി തദാ രാഹുര്വക്തും സമുപചക്രമേ
ദൂതന് എത്തിയതും മുന്നില് നില്ക്കുന്നതും കണ്ട ശംഭു പറഞ്ഞു: 'പറയൂ.' അപ്പോള് രാഹു സംസാരിക്കാന് തുടങ്ങി.
രാഹുരുവാച-। ദേവ ജാലംധരേണാഹം പ്രേഷിതസ്തവ സന്നിധൌ । തസ്യ ശിവവചഃ ശ്രുത്വാ മന്മുഖേന ദ്രുതം കുരു
രാഹു പറഞ്ഞു: ദേവാ, ജാലന്ധരന് എന്നെ നിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കയച്ചിരിക്കുന്നു. അവന്റെ സന്ദേശം എന്റെ വായിലൂടെ കേട്ട് ഉടന് ചെയ്യുക.
ഗിരിശത്വം തപോനിഷ്ഠോ നിര്ഗുണോ ധര്മവര്ജിതഃ । തവ നാസ്തി പിതാ മാതാ വസു ഗോത്രാദി വര്ജിതഃ
പര്വതാധിപതിയായോ, നീ തപസ്സില് ലയിച്ചവനും ഗുണരഹിതനും ധര്മമില്ലാത്തവനും ആണ്. നിനക്ക് അച്ഛനോ അമ്മയോ ഇല്ല, വംശമോ കുടുംബമോ ഇല്ല.
ജാലംധരോ മഹാബാഹുര്ഭുംക്തേഽസൌ ഭുവനത്രയമ് । തസ്യൈവ വശ്യസ്ത്വമപി തതശ്ചോക്തം സമാചര
ജാലന്ധരന്, മഹാബലശാലി, മൂന്നു ലോകവും ഭോഗിക്കുന്നു. നീയും അവന്റെ വശത്തിലാണ്. അതുകൊണ്ട് അവന് പറയുന്നതു ചെയ്യണം.
പുരാണപുരുഷഃ കാമീ വൃഷാരൂഢഃ കഥം ഭവാന് । ഏവം വദതി സംപ്രാപ്തൌ സുതൌ സ്കംദവിനായകൌ
പുരാതനപുരുഷനായി, കാമനായി, കാളയില് കയറിയവനായി, എങ്ങനെ നിനക്ക് ഇപ്പോള് എത്തിയിരിക്കുന്ന സ്കന്ദനും വിനായകനും മക്കളായി?
തസ്മിന്കാലേ ദേവദേവോ യതവാഗംഗമര്ദനമ് । ചകാര ച കരൈര്വ്യസ്തൈര്വാസുകിര്ഭൂതലേഽപതത്
അപ്പോള് ദേവദേവന് വാക്കും ശരീരവും നിയന്ത്രിച്ച് മൗനത്തിലായിരുന്നു. കൈകളാല് ഒരു സൂചന നല്കി. അപ്പോള് വാസുകി നിലത്ത് വീണു.
ഹേരംബവാഹനസ്യാഖോഃ പുച്ഛം ഗ്രസ്തമഥാഹിനാ । സ്വപത്രം ഗ്രസ്തമാലോക്യ മുംചമുംചേത്യുവാച ഹ
അതിനുശേഷം, ഹെരംബന്റെ വാഹനായ എലിയുടെ വാല് പാമ്പ് പിടിച്ചു. സ്വന്തം പിറകുവാല് പിടിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടു, 'വിടു, വിടു' എന്ന് അവന് വിളിച്ചു.
അത്രാംതരേ സ്കംദവാഹം ക്ഷുബ്ധം വീക്ഷ്യ മഹാസ്വരമ് । തദ്ഭയാദ്വാസുകിര്ഗ്രസ്തമാഖുപുച്ഛമഥോദ്ഗിരത്
ഇതിനിടയില്, സ്കന്ദന്റെ വാഹനം ഉണര്ന്നതും വലിയ ശബ്ദത്തില് കരയുന്നതും കണ്ട വാസുകി ഭയപ്പെട്ട് എലിയുടെ പിടിച്ച വാല് വിട്ടു.