ഭര്ത്താ മമായം ച പതിര്മമായം സ്വാമീ മമായം മമ നാഥ ഏഷഃ । ഇതീവ സര്വാഃ പരമപ്രമോദൈര്വദംതി നാര്യോഖിലസദ്ഗുണജ്ഞാഃ
ഇവൻ എന്റെ ഭർത്താവാണ്, ഇവൻ എന്റെ സ്വാമിയാണ്, ഇവൻ എന്റെ രക്ഷകനാണ് — ഇങ്ങനെ എല്ലാ നല്ല ഗുണങ്ങളും അറിയുന്ന സ്ത്രീകൾ പരമാനന്ദത്തോടെ പറയുന്നു.
ഉച്ചാവചം വിപ്ര നിശമ്യ താസാം ജഗാദ കാചിദ്ഗുണിനീ രസജ്ഞാ । സൌദാസ്യകാംതാം നൃപതിഃ സ്വയം യാം ഭജത്യയം കിം കലഹേന നാര്യഃ
അവരുടെ വ്യത്യസ്തമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു ഗുണവതിയും രസജ്ഞയുമായ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: 'രാജാവ് സ്വയം സൗദാസ്യയെ പ്രീതിയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു, പിന്നെ സ്ത്രീകൾക്ക് തമ്മിൽ കലഹം വേണ്ടതെന്ത്?'
സുന്ദര്യ്യസ്താസ്തതഃ സര്വാഃ സംത്യജ്യ കലഹം ദ്വിജ । ആജഗ്മുര്ഹൃദയോത്സാഹൈഃ സര്വാഭരണഭൂഷിതാഃ
അതിനുശേഷം ആ മനോഹരമായ സ്ത്രീകൾ എല്ലാം കലഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച് വന്നു.
അഥ തം നൃപതിശ്രേഷ്ഠ സദാരം ഗതകല്മഷമ് । പാദ്യാദ്യൈഃ പൂജയാമാസുഃ പ്രാഹേതി ച പുരംദരഃ
അതിനുശേഷം, ആ പാപരഹിതനായ രാജശ്രേഷ്ഠനെയും അവന്റെ ഭാര്യമാരെയും പാദ്യാദികളാൽ ആദരിച്ചു; പിന്നെ പുരന്ദരൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
രഥേ നിവേശയാമാസ പുഷ്പകേ സ്ത്രീസമന്വിതമ് । ഭേരീമൃദംഗമധുരീ ഡിംഡിമാനകനിഃസ്വനൈഃ
അവനെ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം പൂഷ്പകവിമാനത്തിൽ ഇരുത്തി, ഭേരി, മൃദംഗം, ഡിണ്ഡിമം എന്നിവയുടെ മധുരമായ ശബ്ദങ്ങൾ മുഴങ്ങിച്ചു.
കരകം കണനാദൈശ്ച കരതാലസ്വനൈസ്തഥാ । ജയശബ്ദൈശ്ച ദേവാനാം നാകഃ ശബ്ദമയോഽഭവത്
കരക, കണ, കരതാളം എന്നിവയുടെ ശബ്ദങ്ങളോടും ദേവന്മാരുടെ ജയഘോഷങ്ങളോടും കൂടി ആകാശം മുഴുവൻ ശബ്ദം നിറഞ്ഞു.
ദേവാങ്ഗനാ ചാരുഹസ്ത ശ്വേതചാമരമാരുതൈഃ । വീജിതഃ സരഥാരൂഢഃ സദാരസ്ത്രിദിവം യയൌ
ദേവതാസ്ത്രികൾ മനോഹരമായ കൈകളാൽ വെള്ള ചാമരം വീശി, ആ രാജാവ് ഭാര്യകളോടൊപ്പം രഥത്തിൽ കയറി സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
തതഃ ശക്രഃ സ്വയം തസ്മൈ സത്യധര്മായ ഭൂഭുജേ । ദത്തവാന്നിജാസനാര്ദ്ധം ശുഭോ വൈ ക്ഷയശംകയാ
അതിനുശേഷം, സത്യധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച ആ രാജാവിന്, തന്റെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെട്ട്, ഇന്ദ്രൻ സ്വന്തം സിംഹാസനത്തിന്റെ പാതി നൽകി.
ശക്രേണ സഹ ഭൂപോഽസൌ വസന്നേകാസനേ സദാ । ശക്രത്വമകരോത്സ്വര്ഗേ കേശവസ്യാനുകംപയാ ൧൫൦ 7.9.
സ്വർഗത്തിൽ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ഒരേ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ആ രാജാവ് കേശവന്റെ കൃപയാൽ ഇന്ദ്രപദവി നേടി.
യുഗകോടിസഹസ്രാണി ദിവി ഭുക്ത്വാഖിലം സുഖമ് । രഥമാരുഹ്യവൈകുംഠം യയൌ ഭഗവദാജ്ഞയാ
അനേകം യുഗക്കോടികൾ സ്വർഗത്തിൽ എല്ലാ സുഖങ്ങളും അനുഭവിച്ച്, രഥത്തിൽ കയറി, ഭഗവാന്റെ ആജ്ഞയാൽ വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്ര മന്വംതരം ഭുക്ത്വാ സര്വഭോഗമനോരമമ് । പരമം ജ്ഞാനമാസാദ്യാ സദാരോ മോക്ഷമാപ്തവാന്
അവിടെ ഒരു മന്വന്തരം മുഴുവൻ മനോഹരമായ അനുഭവങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, പരമജ്ഞാനം നേടി, ഭാര്യകളോടൊപ്പം മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു.
ജാഹ്നവീതീരയാത്രായാം ശരീരം ത്യജതഃ പഥി । ഫലമേവംവിധം വിപ്ര മയാ സര്വം പ്രകീര്തിതമ്
ജാഹ്നവീതീരയാത്രയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്കുള്ള ഫലം ഞാൻ മുഴുവൻ വിശദമായി പറഞ്ഞുതന്നു, ബ്രാഹ്മണനേ.
ജാഹ്നവീതീരഗമനേ മുനിഭിസ്തത്വദര്ശിഭിഃ । ന കാലനിയമഃ പ്രോക്തോ നാരദാദ്യൈര്മഹര്ഷിഭിഃ
ജാഹ്നവീതീരയാത്രയിൽ നാരായദാദി മഹർഷിമാർക്കും സത്യമുള്ള മുനിമാർക്കും സമയത്തിനുള്ള നിയന്ത്രണം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
യദായദാ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ ഗങ്ഗായാം സ്നാനമാചരേത് । തദാതദാഽക്ഷയം പുണ്യം ലഭതേ മാനവോ ധ്രുവമ്
ഏത് സമയത്തും, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ അപ്പോൾ തന്നെ അക്ഷയമായ പുണ്യം ഉറപ്പായും നേടുന്നു.
ഗംഗാ സര്വാണി പാപാനി നാശയംതീതി നിശ്ചയഃ । കുര്യാത്പുനഃപുനഃ പാപം ന ച ഗംഗാ പുനാതി തമ്
ഗംഗ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് ഉറപ്പാണ്; പക്ഷേ, വീണ്ടും വീണ്ടും പാപം ചെയ്യുന്നവനെ ഗംഗ ശുദ്ധീകരിക്കില്ല.
പാപബുദ്ധിം പരിത്യജ്യ ഗംഗായാം ലോകമാതരി । സ്നാനം കുരുത ഹേ ലോകാ യദി സദ്ഗതിമിച്ഛഥ
പാപബുദ്ധി ഉപേക്ഷിച്ച് ലോകമാതാവായ ഗംഗയിൽ സ്നാനം ചെയ്യൂ, ലോകജനമേ, നിങ്ങൾക്ക് ഉത്തമഗതി ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ.
യത്പുണ്യം ഗംഗാസ്നാനാത്തു മാനവാനാം ഭവേദ്ദിവജ । തത്പുണ്യം പ്രാപ്യതേ വിപ്ര കര്മഭിഃ കൈഃ സുദുസ്തരൈഃ
മനുഷ്യർ ഗംഗയിൽ കുളിച്ചാൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ദ്വിജന്മാരേ, അത്രയേറെ പ്രയാസമുള്ള പ്രവർത്തികൾ ചെയ്താലും മാത്രമേ ലഭിക്കൂ.
ആസാരാണാം ഭൂമിരേണോഃ സംഖ്യാം കര്തും തു ശക്യതേ । ഭാഗീരഥീഗുണാസ്തേ ന ശക്യാ വക്തും ന ച ദ്വിജ
മഴത്തുള്ളികൾക്കും ഭൂമിയിലെ പൊടിക്കണങ്ങൾക്കും എണ്ണമിടാൻ കഴിയാം; പക്ഷേ, ഭാഗീരഥിയുടെ ഗുണങ്ങൾ പറയാനോ എണ്ണാനോ കഴിയില്ല, ദ്വിജന്മാരേ.
വിചാര്യ സര്വശാസ്ത്രാണി ത്വദീയാനി മയോച്യതേ । ഗംഗാംഭസി സകൃത്സ്നാത്വാ മോക്ഷമാപ്നോതി മാനവഃ
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും ആലോചിച്ചിട്ട് ഞാൻ പറയുന്നത് ഇതാണ്: ഗംഗയുടെ ജലത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും കുളിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ മോക്ഷം നേടും.
സ്നാനം കൂപജലേഽപി യസ്തു കുരുതേ ഗംഗാം വിചിംത്യ പ്രഭും ദേവാനാം സകലാര്ത്തശോകദുരിതത്രാസൌഘവിധ്വംസിനീമ് । മുക്തഃ സോഽപി സമസ്തപാതകചയൈര്ഗോവിപ്രഹത്യാദിഭിര്ഗച്ഛേദ്വിഷ്ണുപുരം സമസ്തസുഖദം ഗംഗാപ്രസാദാദ്ദിവജ
ആ ദൈവങ്ങളുടെ രാജ്ഞിയായ ഗംഗയെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, കിണറ്റിലെ വെള്ളത്തിൽ പോലും കുളിച്ചാൽ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ്—including ഗോവധം, ബ്രാഹ്മണഹത്യ എന്നിവയും—വിമുക്തനായി, ഗംഗയുടെ കൃപയാൽ സമസ്ത സുഖം നൽകുന്ന വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും, ദ്വിജന്മാരേ.
വ്യാസ ഉവാച- നാരായണപ്രപന്നാ യേ നരാഭക്തിസമന്വിതാഃ । കദാചിദശുഭം തേഷാം വിദ്യതേ ന ദ്വിജോത്തമ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: നാരായണനെ ആശ്രയിച്ചും ഭക്തിയോടെ ഉള്ളവർക്കു ഒരിക്കലും ദുർഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല, ദ്വിജോത്തമനേ.
പുനരേവ പ്രവക്ഷ്യാമി മാഹാത്മ്യം കമലാപതേഃ । യച്ഛ്രുത്വാ മാനവാഃ സര്വേ ലഭംതേ പരമം പദമ്
കമലാപതിയുടെ മഹത്വം വീണ്ടും ഞാൻ പറയാം; അത് കേട്ടാൽ എല്ലാവർക്കും പരമപദം ലഭിക്കും.
വാസുദേവസ്യ മാഹാത്മ്യം ശ്രുത്വാ തൃപ്യംതി വൈഷ്ണവാഃ । പാഖണ്ഡാ ന ഹി തൃപ്യംതി നരകേ ക്ലേശഭാഗിനഃ
വാസുദേവന്റെ മഹത്വം കേട്ടാൽ വൈഷ്ണവന്മാർ തൃപ്തരാകും; പക്ഷേ, പാഖണ്ഡന്മാർക്ക് തൃപ്തി ഉണ്ടാകില്ല, അവർ നരകത്തിൽ കഷ്ടം അനുഭവിക്കും.
പാഖണ്ഡാനാം സമീപേ തു വിഷ്ണുമാഹാത്മ്യമുത്തമമ് । ന വക്തവ്യം ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ വക്തവ്യം വൈഷ്ണവാഗ്രതഃ
ദ്വിജോത്തമനേ, പാഖണ്ഡന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹത്വം പറയരുത്; അത് വൈഷ്ണവന്മാരുടെ മുന്നിൽ പറയണം.
പൂര്വം ത്രേതായുഗേ വിപ്ര ഉര്വീശുര്നാമ ജൈമിനേ । ആസീത്പാപരതോ നിത്യം ധര്മനിംദാപരായണഃ
ജൈമിനിയേ, ത്രേതായുഗത്തിൽ ഉർവീഷുര് എന്നൊരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ എപ്പോഴും പാപത്തിൽ ആസ്വാദനവും ധർമ്മത്തെ നിന്ദിക്കുന്നതിലും താല്പര്യവുമുള്ളവനായിരുന്നു.
ബ്രഹ്മസ്വഹാരീ വിപ്രേന്ദ്ര പരസ്ത്രീഗമനോദ്യതഃ । ഗോമാംസാശീ സുരാപീ ച വേശ്യാവിഭ്രമലോലുപഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ സമ്പത്ത് മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ, പരസ്ത്രീസംഗത്തിൽ താല്പര്യമുള്ളവൻ, പശുവിന്റെ മാംസം കഴിക്കുന്നവൻ, മദ്യം കുടിക്കുന്നവൻ, വേശ്യകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവൻ—ഇവയൊക്കെയായിരുന്നു അവൻ.
ശരണാഗതഹംതാ ച പരനിംദാകരഃ സദാ । വിശ്വാസഘാതീ മിത്രഘ്നോ ജ്ഞാതിപീഡാകരസ്തഥാ
ശരണാഗതരെ കൊല്ലുന്നവൻ, എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിക്കുന്നവൻ, വിശ്വാസം തകർക്കുന്നവൻ, സുഹൃത്തുക്കളെ ദ്രോഹിക്കുന്നവൻ, ബന്ധുക്കളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവൻ—ഇതൊക്കെയും അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അസത്യഭാഷീ ക്രൂരശ്ച പാഖംഡജനസങ്ഗഭാക് । വൃത്തിച്ഛേദീ ദ്വിജാതീനാം ന്യാസാപഹാരകസ്തഥാ
അവൻ അസത്യവാദിയും ക്രൂരനും പാഖണ്ഡന്മാരുടെ കൂട്ടുകാരനും ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ഉപജീവനം നശിപ്പിക്കുന്നവനും നിക്ഷേപം മോഷ്ടിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു.
താദൃശം തം സമാലോക്യ ദുഷ്ടം പാപപരായണമ് । ആജഗ്മുര്ജ്ഞാതയഃ സര്വേ ക്രുദ്ധാസ്തസ്യ നിജംഗൃഹമ്
അവനെ ഇങ്ങനെ ദുഷ്ടനും പാപത്തിൽ മുഴുകിയവനുമായി കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും കോപത്തോടെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.
ജ്ഞാതയ ഊചുഃ - പ്രതിഷ്ഠോപാര്ജിതാ പൂര്വൈരസ്മാകം വിമലേ കുലേ । സാ പ്രതിഷ്ഠാ ത്വയാ മൂഢ വിനാശം പ്രതിനീയതേ
ബന്ധുക്കൾ പറഞ്ഞു: നമ്മുടെ ശുദ്ധമായ വംശത്തിൽ പൂർവ്വികർ സമ്പാദിച്ച名പുകഴ്ച നീ, മൂഢനേ, നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.