वेदशर्मा या ब्राह्मणपुत्राने एका सुंदर स्त्रीला मोहाच्या प्रभावाखाली म्हणाले, "हे मनोहर अंगांची मालकीण, माझ्या वडिलांशी एकरूप हो, हे शुभेच्छेने युक्ते." त्यावर ती स्त्री उत्तर देते, "तो वृद्ध असून आजारी आहे, कफ, घशाचा विकार आणि इतर आजारांनी त्रस्त आहे. मला कधीच त्याच्याशी संग करायची इच्छा नाही. तो दुर्बल आणि वेदनेने ग्रस्त आहे, त्याच्याशी मला काहीच संबंध ठेवायचा नाही. मी तुझ्यासोबत रममाण व्हायला इच्छिते; मी तुझ्या मनास अत्यंत प्रिय असे जे काही आहे, ते करीन." ती पुढे म्हणाली, "तू सौंदर्य, संपत्ती आणि रत्नासारख्या गुणांनी अलंकृत आहेस, तुझ्या अंगावर दैवी चिन्हे आहेत, तुझे रूप दैवी आहे आणि तुझ्यात महान तेज आहे. अशा स्थितीत त्या वृद्ध वडिलांशी तुझा काय संबंध? ऐक, हे मान्यवर; माझ्या देहाचा उपभोग घेतल्यास तुला दुर्लभ गोष्टी सहज मिळतील. तुला जे काही हवे आहे, ते मी निःसंशय देईन." तिच्या या पापयुक्त, अमंगल आणि धर्मबाह्य वचनांनी वेदशर्मा व्यथित झाला. तो म्हणाला, "तुझे हे बोलणे अधार्मिक, अनुचित आणि पापमिश्रित आहे. हे देवी, मी पितृभक्त असून निष्पाप आहे; असे बोलू नकोस. मी वडिलांच्या कार्यासाठी आलो आहे, तुला विनंती करतो—फक्त माझ्या वडिलांशी एकरूप हो." "हे शुभेच्छेने युक्ते, तुला या त्रैलोक्यातील जड-जंगम जे काही हवे असेल, मी तुला देईन—त्यात शंका नाही—even देवेंद्राच्या राज्यापेक्षा अधिक!" असे तो म्हणाला. त्या स्त्रीने उत्तर दिले, "तू जर वडिलांच्या कार्यासाठी मला काहीही देऊ शकतोस, तर आज तू मला इंद्र व महान देवांसह तुझी समता दाखव." ती पुढे विचारते, "आता तुला जे मिळवणे कठीण आहे, ते देण्याची क्षमता तुझ्यात आहे हे दाखव. तुझी शक्ती काय आहे, हे मला दाखव." वेदशर्मा म्हणतो, "हे देवी, पहा, माझ्या तपाची शक्ती! मी बोलावल्यावर इंद्रासह सर्व श्रेष्ठ देव येथे आले आहेत." देवांनी वेदशर्माला विचारले, "हे द्विजश्रेष्ठ, आम्ही तुझ्यासाठी काय करू? तुझे जे काही मनात आहे, ते आम्ही निःसंशय देऊ." वेदशर्मा म्हणतो, "जर देव माझ्यावर प्रसन्न असतील, त्यांच्या कृपादृष्टीने मला पित्याच्या पादांवर शुद्ध भक्ती लाभो." "तथास्तु," असे सर्व देव म्हणाले आणि ते जसे आले तसे परत गेले. हे सर्व पाहून ती स्त्री म्हणाली, "तू तपश्चर्येची महान शक्ती दाखवलीस." "मला देवांशी काही देणेघेणे नाही; जर तू देऊ इच्छितोस, तर गुरूच्या कार्यासाठी माझी इच्छा पूर्ण कर." मग ती मागणी करते, "तुझ्या स्वतःच्या हाताने तुझे स्वतःचे शिर दे." वेदशर्मा आनंदाने म्हणतो, "आज मी धन्य झालो, तीन ऋणांतून मुक्त झालो. हे देवी, मी माझे शिर देईन; घे, घे." आणि तो सर्वोत्तम ब्राह्मण तिखट धारदार शस्त्राने आपले शिर छाटतो, हसत ते तिच्या हातात देतो. ती स्त्री रक्ताने माखलेले ते शिर घेऊन ऋषीकडे जाते आणि म्हणते, "तुझ्यासाठी, हे ब्राह्मण, वेदशर्म्याचा पुत्र पाठवला गेला आहे. हे त्याने स्वतः छाटलेले शिर घे." "त्याने मला सर्वश्रेष्ठ भाग दिला आहे; आता तुझ्यासाठी, हे ब्राह्मणसिंह, माझा उपभोग घे." वेदशर्म्याची ही पराक्रमी कृती पाहून त्याचे बंधू थरथर कापू लागले आणि अस्वस्थ झाले. "आपली माता धर्मनिष्ठ होती, सत्यावर अढळ राहून तिने प्राण सोडले. हा अत्यंत पुण्यशाली भाऊ वडिलांच्या कार्यासाठी प्राणार्पण केला," असे त्या बंधूंनी एकमेकांत बोलले. "हा धन्य आहे, त्याने वडिलांसाठी उत्तम कार्य केले," असे सदाचारात रममाण असलेल्या त्या बंधूंनी म्हटले. त्या ब्राह्मणाचे बोल ऐकून, वेदशर्म्याची पितृभक्ती जाणून, आणि त्याने स्वतःचे शिर छाटले आहे हे समजून धर्मशर्मा म्हणतो, "हे शिर उचल." सूत म्हणतो: मग धर्मशर्म्याने पितृभक्ती, तप, सत्य, सरळपणा आणि सामर्थ्य यांच्या बळावर ते शिर घेतले आणि त्वरित निघून गेला. त्या वेळी धर्मशर्म्याने धर्माला आकर्षित केले; आणि धर्म, त्या तपस्वीच्या तपाच्या प्रभावाने, त्याच्याकडे ओढला गेला. धर्म म्हणतो, "धर्मशर्म्या, तू मला का बोलावलेस? तुझे प्रयोजन काय आहे? सांग; मी ते निःसंशय पूर्ण करीन." धर्मशर्म्याने उत्तर दिले, "गुरूसेवा आणि माझे तप जर दृढ असेल, तर त्या सत्याच्या बळावर, हे धर्मा, वेदशर्मा पुन्हा जिवंत होवो." धर्म म्हणतो, "तुझ्या संयम, पावित्र्य, सत्य आणि तपाच्या बळावर, तुझ्या पितृभक्तीने, तुझा भाऊ वेदशर्मा पुन्हा प्राण मिळवील." "या तपश्चर्येने आणि पितृभक्तीने मी संतुष्ट आहे; वर माग, जो धर्मज्ञांनाही दुर्मिळ आहे." धर्मशर्म्याने हे श्रेष्ठ वचन ऐकून वैवस्वत धर्माला म्हणाले, "माझ्या वडिलांच्या पादसेवेत अचल भक्ती, धर्मात आनंद आणि तुझ्या कृपेने मुक्ती हे मला मिळो." धर्म म्हणतो, "माझ्या कृपेने तसेच होईल." हे महान वचन झाले आणि त्या क्षणी वेदशर्मा पुन्हा जिवंत झाला. शुद्ध चेतनेत परत येऊन वेदशर्मा आपल्या भावाला विचारतो, "भाऊ, ती स्त्री कुठे गेली? आपले वडील कुठे आहेत?" वडिलांनी सांगितल्याप्रमाणे थोडक्यात सर्व गोष्ट सांगितली गेली. मग समजून, धर्मशर्म्याने आनंदाने आपल्या भावाला सांगितले, "आज, हे अत्यंत पुण्यशाली, माझ्या समोर तुझे शिर आणि प्राण आहेत. पृथ्वीवर तुझ्यासारखा दुसरा भाऊ कोण आहे?" असे म्हणून, वडिलांबद्दल उत्कंठा बाळगून, धर्मशर्म्याने वेदशर्म्यासह पुढे जाण्याचा निर्धार केला.