प्रजेशत्वं धनेशत्वमवध्यत्वं च वै ददौ। एतान्लब्ध्वा वरान्काव्यः संप्रहृष्टतनूरुहः
त्यांनी त्याला प्रजाधिपतीपद, धनाचे स्वामित्व आणि अवध्यता हे वर दिले. हे वर मिळाल्यावर काव्य अत्यंत आनंदित झाला.
एवमाभाष्य देवेशमीश्वरं नीललोहितम्। प्रज्ञान्वितस्ततस्तस्मै प्राञ्जलि प्रणतो ऽभवत्
देवतांचे स्वामी, नीललोहित ईश्वर यांना असे सांगून, तो ज्ञानी व्यक्ती हात जोडून त्यांच्या समोर उभा राहिला.
ततः सोंऽतर्हिते देवे जयंतीमिदमब्रवीत्। कस्य त्वं सुभगे का वा दुःखिते मयि दुःखिता
मग देव अदृश्य झाल्यावर, त्याने जयंतिला विचारलं, "सुभागे, तू कोण आहेस? मी दुःखी असताना तूही का दुःखी आहेस?"
महता तपसा युक्ता किमर्थं मां जिगीषसि। अनया संस्थिता भक्त्या प्रश्रयेण दमेन च
"तुला इतकं मोठं तप करून मला जिंकायचं कारण काय? तू या भक्ती, नम्रता आणि संयमाने इथे उभी आहेस."
स्नेहेन चैव सुश्रोणि प्रीतोस्मि वरवर्णिनि। किमिच्छसि वरारोहे कस्ते कामः समुद्यतः
"तुझ्या प्रेमामुळे, सुंदर नितंब असलेल्या आणि उजळ वर्णाच्या स्त्री, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे. काय हवंय तुला? कोणती इच्छा मनात आहे?"
तं ते संपादयाम्यद्य यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्। एवमुक्ताब्रवीदेनं तपसा ज्ञातुमर्हसि
"ती इच्छा मी आज पूर्ण करीन, जरी ती फार कठीण असली तरीही." असं त्याने सांगितल्यावर, तिने उत्तर दिलं, "तपामुळे तू समजून घ्यायला हवं."
चिकीर्षितं हि मे ब्रह्मंस्त्वं वै वद यथातथम्। एवमुक्तोब्रवीदेनं दृष्ट्वा दिव्येन चक्षुषा
"खरं तर मला काही साध्य करायचं आहे, हे ब्रह्मन्, तू मला खरी गोष्ट सांग." असं तिने म्हटल्यावर, त्याने दिव्य दृष्टीने पाहून उत्तर दिलं.
मया सह त्वं सुश्रोणि शतवर्षाणि भामिनि। सर्वभूतैरदृश्यांतः संप्रयोगमिहेच्छसि
"सुंदर नितंब असलेल्या आणि तेजस्विनी, तुला माझ्यासोबत इथे शंभर वर्षे, सर्व जीवांना न दिसता, एकत्र राहायचं आहे."
देवि इंदीवरश्यामे वरार्हे वामलोचने। एवं वृणोषि कामांस्त्वं ददे वै वल्गुभाषिते
"हे देवी, निळ्या कमळासारख्या वर्णाची, वरासाठी पात्र आणि सुंदर डोळ्यांची, तू अशी इच्छा निवडली आहेस. मी ती तुला देतो, गोड बोलणाऱ्या."
एवं भवतु गच्छाव गृहं मे मत्तकाशिनि। ततः स गृहमागम्य जयंत्या सह चोशना
"तसं होऊ दे. चल, माझ्या घरी जाऊ या, मदमस्ते." असं म्हणून तो जयंती आणि उशनासोबत घरी गेला.
तया सहावसद्देव्या शतवर्षाणि भार्गवः। अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संशितव्रतः
त्या देवीसोबत भृगुपुत्राने शंभर वर्षे, सर्व जीवांना अदृश्य राहून, आपल्या व्रताच्या आणि मायेमुळे वास्तव्य केलं.
कृतार्थमागतं ज्ञात्वा शुक्रं सर्वे दितेस्सुताः। अभिजग्मुर्गृहं तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः
शुक्राने आपलं कार्य साध्य केलं आणि तो परत आला हे समजल्यावर, दितीचे सर्व पुत्र आनंदाने त्याच्या घरी त्याला भेटायला आले.
गता यदा न पश्यंति मायया संवृतं गुरुम्। लक्षणं तस्य चाबुद्ध्वा नाद्यागच्छति नो गुरुः
जेव्हा ते आले, तेव्हा त्यांना आपला गुरु मायेमुळे दिसला नाही. त्याच्या कोणत्याही खुणा न ओळखता, त्यांनी म्हटलं, "आज आपले गुरु आले नाहीत."
एवं ते स्वानि धिष्ण्यानि गताः सर्वे यथागताः। ततो देवगणास्सर्वे गत्वांगिरसमब्रुवन्
मग ते सर्व जसे आले तसे आपल्या-आपल्या जागी परत गेले. त्यानंतर सर्व देवगण अंगिरसाकडे जाऊन त्याला सांगू लागले.
दानवालये तु भगवान्गत्वा तत्र च तां चमूम्। मोहयित्वात्मवशगां क्षिप्रमेव तथा कुरु
देवा, तू दानवांच्या घरात जाऊन तिथल्या त्यांच्या सैन्याला आपल्या इच्छेनुसार भुलव आणि हे काम लगेच कर.
धिषणस्तान्सुरानाह एवमेव व्रजाम्यहम्। तेन गत्वा दानवेंद्रः प्रह्लादो वै वशीकृतः
धिषणाने देवांना सांगितले, "मी असंच करतो." मग तो गेला आणि दानवांचा राजा प्रह्लाद त्याच्या वश झाला.
शुक्रो भूत्वा स्थितस्तत्र पौरोहित्यं चकार सः। स्थितो वर्षशतं साग्रमुशना तावदागतः
तो शुक्राचं रूप घेऊन तिथे राहिला आणि पुरोहिताचं काम केलं. शंभर वर्षांहून अधिक काळ उशना तिथेच होता, मग तो परत गेला.
दनुपुत्रैस्ततो दृष्टः सभायां तु बृहस्पतिः। उशना एक एवात्र द्वितीयः किमिहागतः
नंतर सभेत दानुचे पुत्र बृहस्पतीला पाहून म्हणाले, "इथे उशना आहे, पण हा दुसरा कोण आणि तो इथे का आला आहे?"
सुमहत्कौतुकं चात्र भविता विग्रहो दृढम्। किं वदिष्यति लोकोयं द्वारि योयं व्यवस्थितः
तिथे मोठं कुतूहल निर्माण झालं आणि भांडण होणारच असं वाटू लागलं. "हा जो दारात उभा आहे, त्याबद्दल लोक काय बोलतील?"
सभायामास्थितो योयं गुरुः किं नो वदिष्यति। एवं प्रजल्पतां तेषां दनूनां कविरागतः
"सभेत बसलेला हा आपला गुरु आपल्याला काय सांगणार?" असं दानव आपसात बोलत असताना कवी तिथे आला.
स्वरूपधारिणं तत्र दृष्ट्वासीनं बृहस्पतिम्। उवाच वचनं क्रुद्धः किमर्थं त्वमिहागतः
आपल्या मूळ रूपात बसलेला बृहस्पती पाहून तो रागाने म्हणाला, "तू इथे कशासाठी आला आहेस?"
शिष्यान्मोहयसे मे त्वं युक्तं सुरगुरोस्तव। मूढास्ते त्वां न जानंति त्वन्मायामोहिता ध्रुवम्
"तू माझ्या शिष्यांना फसवत आहेस; हे तुझ्यासारख्या देवगुरुलाच शोभून दिसतं. माझे शिष्य तुझ्या मायेमुळे तुला ओळखू शकत नाहीत."
तन्न युक्तं तव ब्रह्मन्परशिष्यप्रधर्षणम्। व्रज त्वं देवलोकं स्वं तिष्ठ धर्ममवाप्स्यसि
"दुसऱ्याचे शिष्य त्रास देणं हे तुझ्यासाठी योग्य नाही, ब्राह्मण. तू आपल्या देवांच्या लोकात जा आणि तिथे राहून धर्म मिळव."
शिष्यो हि मे कचः पूर्वं हतो दानवपुंगवैः। विद्यार्थी तनयो ब्रह्मंस्तवायोग्या गतिस्त्विह
"पूर्वी माझा शिष्य कच दानवांच्या श्रेष्ठांनी मारला होता. तो विद्येचा इच्छुक आणि तुझा मुलगा होता, ब्राह्मण; त्यामुळे तुझं इथे असणं योग्य नाही."
श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं स्मितं कृत्वावदद्गुरुः। संति चोराः पृथिव्यां येपरद्रव्यापहारिणः
त्याचं बोलणं ऐकून गुरु हसला आणि म्हणाला, "जगात असे चोर आहेत जे दुसऱ्याचं माल चोरतात."
एवं विधानदृष्टाश्च रूपदेहापहारिणः। वृत्रघातेन चेंद्रस्य ब्रह्महहत्या पुराभवत्
"अशाच प्रकारे, काहीजण दुसऱ्याचं रूप आणि शरीर चोरतात. इंद्राने जेव्हा वृत्राचा वध केला, तेव्हा त्याच्यावर ब्राह्मणहत्येचा दोष आला."
लोकायतिक शास्त्रेण भवता सा तिरस्कृता। जानामि त्वामांगिरसं देवाचार्यं बृहस्पतिम्
"तुझ्या लोकायतिक मताने ती (पाप) लपवली गेली. मी तुला ओळखतो, अंगिरसपुत्र, देवांचा आचार्य बृहस्पती."
मद्रूपधारिणं प्राप्तं सर्वे पश्यत दानवाः। एष वो मोहनायालं प्राप्तो विष्णुविचेष्टितैः
"सर्व दानवांनो, पाहा, हा माझं रूप घेऊन इथे आला आहे! हा फक्त विष्णूच्या युक्तीने तुम्हाला फसवायला आला आहे."
तदेनं शृंखलैर्बद्ध्वा क्षिपेत लवणार्णवे। पुनरेवाब्रवीच्छुक्रः पुरोधायं दिवौकसाम्
"म्हणून त्याला साखळ्यांनी बांधा आणि खारट समुद्रात फेकून द्या." पुन्हा शुक्राने देवांच्या पुरोहिताला सांगितले:
मोहितानूनमेतेन क्षयं यास्यथ दानवाः। भो अहं दानवेंद्रेह वंचितोऽस्मि दुरात्मना
"तुम्हा दानवांना याने नक्कीच फसवलं आहे आणि त्यामुळे तुमचं नाश होईल. दानवांच्या राजांनो, या दुष्टाने मला इथे फसवलं आहे."