ଏହି କଥାରେ, ଯୁବତୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଶିଖରିଣୀ ପିଠା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ସଫଳତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହୁଏ। ପ୍ରଜାପତି କହିଛନ୍ତି, ମୋଦକ ମିଠା ଦାନ କରିବା ବିଷୟରେ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭୋଜନ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହିପରି ଦାନ କରୁଥିବା ଯୁବତୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁଅ ସଂପନ୍ନ ମା, ଧର୍ମିକ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସହିତ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବେ। ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ମଧୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟ ପିଠା, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଖ୍ୟ ଉପାଦାନ ହିସାବରେ ଦାକ ରସ ଓ ଗୁଡ଼ ଟୁକୁଡ଼ି ମିଶିତ, ଶରତ କାଳୀନ ଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଏହିଗୁଡିକୁ ନାରୀମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପିବିବା ଓ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ବର୍ଷା କାଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଉଲ ଗୁଣ୍ଡିକୁ ଓ ଯେଉଁ ପାନୀୟ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେହିଗୁଡିକୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଦାନ କରିବା ପରେ, ସମ୍ମାନର ସହିତ ଧନ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, କେସର ଲେପନ କରି ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ପାଉଁ ପାଇଁ ଚପ୍ପଳ, ହାତରେ ନଡ଼ିଆ, ଆଖି ପାଇଁ କଜଳ ଓ ଲାଳଟିକା ଦେବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଗୁଡ଼, ମଧୁର ଫଳ ଓ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ମୃଦୁ ଜିନିଷ ଆବଶ୍ୟକ, ସେଗୁଡିକୁ ହାତରେ ପାତ୍ର ରଖି ଦେଇ, ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କରି ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରେ, ନିଜ ପରିବାର ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଏହି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ନାହିଁ, ତେବେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ଫେରି ଆସି, ଆନନ୍ଦର ସହିତ ଦାନ କରିବି—ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କୃପା କର; ଏହିପରି ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ। ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବ, ଘରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଠାରୁ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି; ଏବଂ ନିମ୍ନଜାତିମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେ କରୁଥିବା ଶ୍ରାଦ୍ଧକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଘରର ଏକାନ୍ତ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନରେ କରିବା ଉଚିତ; ନିମ୍ନଜାତି ଦେଖିଲେ, ଏହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଓ ପିତୃମାନେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ; ସ୍ୱୟଂଭୂମାନେ କହିଛନ୍ତି ଏହାରେ ପିତୃମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ। ଯେଉଁ କ୍ରିୟା ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଉପହାରିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହା ରାଜସ୍ୱ ଭାବେ ମନରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହା ଲୋକଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି ଦେଉଛି। ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଖାଇବା ଦାନ ଖୋଲା ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ଏହା ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ଦେଖନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦାନ ଖୋଲା ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ଏହା କେବଳ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଫଳ ମିଳିନାହିଁ; ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ, କୋଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଫଳ ମିଳେ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ପୁରାତନ କଥା ଏହା ଠିକ୍; ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମନୁ କହିଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଭିକ୍ଷୁକ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସକ୍ତୁ ଚୁଣା, ଅନ୍ନର ଲଡୁ, ସଂୟାବ ପିଠା କିମ୍ବା ଖୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଦାନ ପିନ୍ୟାକ ପିଠା କିମ୍ବା ଇଙ୍ଗୁଦା ଫଳ ଦ୍ୱାରା ହେବା ଉଚିତ; ତିଳର ମିଠା ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗୀମାନେ ସଦା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ ଜଳ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ; ଗିଧ କିମ୍ବା କାଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଦାନ ଯାଏ ନାହିଁ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ହେଉଥିବା ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଉଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ କରିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ କେବଳ ଭକ୍ତି ମୂଳ କାରଣ। ପିତୃମାନେ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେନ୍ତି; ସେମାନେ ପୁଅ, ନାତି, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିତ ହେଲେ, ପୂର୍ବଜ ଆନନ୍ଦରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦେନ୍ତି; ସମୟ ହେଉ କି ନ ହେଉ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସଦା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ସମ୍ଭବ, ସଦା ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ପିତୃମାନେ ନିଜ ବଂଶଜଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଆଶାରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଜଳ ଆଶା କରନ୍ତି। ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ବଂଶ ସଦା ଅଖଣ୍ଡ ରହିବ। ପିତୃମାନେ ପୁଅ ଦାତା ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବୃଦ୍ଧି ଆଶା କରି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଂଶ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷିତ; ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତିରେ ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନେ କରିବା ଯଥାଉଚିତ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, କ୍ଷେତ୍ର, ଘର, ଯାତ୍ରା କାଳ, ଗ୍ରହଣ, ଷଡ଼୍ଋତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଦକ୍ଷିଣାୟନ-ଉତ୍ତରାୟଣ, ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର ଦୁଃଖ ଦିନ ଆଦି ସମୟରେ—ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟଗୁଡିକୁ ଏପରି ସ୍ୱୟଂଭୂ ପୂର୍ବରୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ; ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଲୋକମାନେ କୌଣସି ଦେହ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତାପରେ, ପୁଅ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପରିତ୍ୟାଗ ହୁଏ; ଗ୍ରହ, ଚୋର, ରାଜା ଆଦି ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ଆସେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଅପକର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଅଗ୍ରଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଉନ୍ନତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ପ୍ରଜାପତି ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। କୃତୟୁଗରେ ପୁଷ୍କର ସରୋବର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଥିଲା; ତ୍ରେତାୟୁଗରେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ସ୍ମରଣୀୟ; ଦ୍ୱାପରରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର; କଳିୟୁଗରେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଷ୍କରରେ ବାସ କରିବା ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ଯେଉଁ ପାପ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଏହା ହ୍ରାସ ପାଏ।