ଏହିପରି କଥା ଘଟିଲା—ପରମେଶ୍ୱରୀ ପାର୍ବତୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ମିତ୍ରୀ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ଥିବା ବିଜୟାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମନର ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୀରକଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ବିଜୟା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ମହଲରୁ ଦୃତ ଗତିରେ ନମି, ଗଣନାୟକ ବୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଦୀପ୍ତିରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବିଜୟା କହିଲେ, "ବୀରକ, ଆସ! ତୁମ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦ ଖେଳର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ତୁମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଏହି ପାଷାଣ ଖଣ୍ଡ ଛାଡ଼ି ଚାଲ।" ବୀରକ ତାଙ୍କ ସହ ବିଜୟାଙ୍କୁ ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ମହଲର ଶୀଖର ଉପରେ ଖିଳିଯାଇଥିବା ରକ୍ତ କମଳ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଗିରିଜା ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମମତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁଧରେ ଭରା ଅଂଶ ଦେଇ କହିଲେ: "ବେଟା, ଏହି ତାଜା ଦୁଧ ପିଅ, ଯେତେ ଇଚ୍ଛା ତେତେ ପିଅ।" ସେ ମିଷ୍ଟି ଭାବରେ କହିଲେ: "ଆସ, କାରଣ ତୁମେ ଏମିତି ଆମ ପୁଅ ଭାବେ ଏମାନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛ; ବୀରକ!" ଏପରି କହି, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କୋଳରେ ବସାଇଲେ, ଗାଳରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ମନରେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ, ଅଙ୍ଗକୁ ସ୍ନେହରେ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି କରା ଦିବ୍ୟ ଆଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଏହା ସହିତ ସେ ତାଙ୍କୁ ଘଣ୍ଟିର କମରବନ୍ଧ, ପାୟଲ, ମେଘେ ମାଳା, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ, ନରମ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ସୁନ୍ଦର ଚୂଡାମଣି, ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ୟଣୀ ବାଲା ଓ ଚୂଡ଼ା ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଶୁଦ୍ଧ, ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପବିତ୍ର ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦେହର ରକ୍ଷା କରିବା ନିମିତ୍ତେ ବିଧି କଲେ; ମୁଣ୍ଡରେ ଗୋରୋଚନା ଓ ତାଜା ପତ୍ରର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇ, ସେ କହିଲେ: "ବେଟା, ତୁମ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଭଲ ଭାବେ ଖେଳ, କିନ୍ତୁ ସାବଧାନ ରୁହ; ଦ୍ରୁତ ଚଳିବା ନୁହେଁ, ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଅନେକ ସର୍ପମାଳା ଓ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଗଛ ରହିଛି।" "ବେଟା, ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ବହୁଛି ଏବଂ ବାଘ ଘୁରୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ ଯିଓନାହାଁତୁ। କଠିନ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ମନ ସୁଧା ରଖ, ଶୂରବୀର, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ସତର୍କ ରୁହନ୍ତୁ। ଭବିଷ୍ୟତରେ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଶୁଭ ଓ ଆବଶ୍ୟକ, ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ।" ମାଆଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବୀରକ ହସି, ଖେଳରେ ଲିନ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମାଆ ନିଜେ ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଚୂଡ଼ା ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଲାଲ୍ ଚିହ୍ନ ଓ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; ଏହି ନରମ ଚମେଳି ମାଳା ମଧ୍ୟ ସେ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି" — ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ବାହାରେ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ, ନିଜ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷିଣରୁ ପଶ୍ଚିମ, ପଶ୍ଚିମରୁ ଉତ୍ତର ଓ ଉତ୍ତରରୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ମାଆ ଗଭୀର ମାତୃସ୍ନେହରେ ଜାଲି ଖିଡ଼କି ଦ୍ୱାରା ବୀରକଙ୍କ ଖେଳ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ଦେବଲୋକର ଅନ୍ତଃପୁର ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶିଖରୀ ରହନ୍ତି, ମାଂସ, ମଳ ଓ ପେଶାବ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ଅବିଜ୍ଞ ଏବଂ ମୂଢ଼ ଲୋକ କେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କରିପାରିବେ? ଏହିପରି ସମୟରେ, ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି କହିଲେ: "ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର କିଏ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି? କାହା ପାଇଁ ଏହା ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ?" ଏହାକୁ ହାତରେ ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଗଣମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପାହାଡ଼ରେ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକ ପାଶ ଅଛି; କାହାକୁ ବାନ୍ଧିବେ? ଅବ୍ୟର୍ଥ କାମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ—ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ।" ସେମାନେ ଏପରି କହି ବୀରକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ: "ବନରେ, ପାହାଡ଼ରେ, ଗୁହାର ଦ୍ୱାରରେ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିଶାଳାର ଚରଣରେ, ଜୀବମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନେ ରହିବେ।" "ସେ ଝରଣା କିମ୍ବା ଫୁଲରେ ଢାକା ପୋଖରୀରେ ନ ପଡ଼ୁ, ପାହାଡ଼ର ଘନ ଗଛରେ ଯିଓନାହାଁତୁ, ବା ତୀବ୍ର ବାୟୁରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉନାହାଁତୁ—ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ତେପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହନ୍ତୁ।" ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ର ସୁନା ଧୂଳି ରେ ରଙ୍ଗିତ ଶୁଭ୍ର ଧରା ଉପରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଯେଉଁ ଅପୂର୍ବ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ବୀରକ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଦୀପ୍ତି ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ରହିଥିଲେ। ମନ୍ଦରା ଉପତ୍ୟକାର ଏକ ଶୁଭ୍ର ପୋଖରୀରେ, ଚମେଳି, ପାଲାଶ ଫୁଲ, ନରମ ଅଙ୍କୁର ଓ କମଳ ମଧ୍ୟରେ, ସିଦ୍ଧ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟର ରସକୁ ଅନ୍ତର ଚକ୍ଷୁଦ୍ୱାରା ପାନ କରୁଥିଲେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ମାଆ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଲାଗି ଏକ ମିଷ୍ଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୀରକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଏହି ଶୁଭ ସଂଯୋଗର ଫଳରେ ସେ ଏ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ। ଯିଏ ଶିଶୁ ଖେଳରେ ଲିନ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ଆନନ୍ଦ କେବେ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦ, ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ଶୁଣିବା ଆନନ୍ଦ, ଏବଂ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ନୃତ୍ୟର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସିଂହର ଗର୍ଜନରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ, ଫୁଲିଥିବା ତମାଳ ଗଛ ତଳେ, ମୃଦୁ ହରିଣ ଘୁରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ସେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପାଣିରେ ବସି କମଳ ଦେଖିବା, ମାଆଙ୍କ କୋଳରେ ଶୁଭ୍ର ଅବିଲୋମ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଖେଳୁଥିଲେ—ଏହିପରି ଶିଶୁ ଲୀଳାର ଆନନ୍ଦ ପ୍ରସାର କରୁଥିଲେ, ଗଣନାୟକ ଗଣେଶ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିବା ଉଦ୍ୟାନରେ, ସେ ପିନାକଧାରୀ ଶିବ ପରି ନୃତ୍ୟ ଓ ଖେଳରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ସହ ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଅଠି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ ଦୂରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବୀରକ ହୃଦୟରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଉଥିଲେ, ନିରନ୍ତର ମିତ୍ରତା ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରୁଥିଲେ।