ଏହି ବିଜୟ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ଯିଏ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପାଠ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ପଢିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ଲକ୍ଷ ଗାଈ ଦାନ କରିବାରେ ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ସ୍ତୁତି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ; ଏଠାରୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ଆଗକୁ କେବେ ମିଳିବି ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ସଂଜୟ ପଚାରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରାଗଲେ, ସେମାନେ ସମ୍ମୁଖ କିମ୍ବା ପୃଷ୍ଠଦେଶରୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତେସ୍ଥିତି କ’ଣ ହେଲା? ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ଅସଂଖ୍ୟ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଅଛନ୍ତି; ଏବେ ସେମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ମୋତେ କହ, ହେ ପୂଜ୍ୟପାଦ।” ତେବେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାହସ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଅମର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସୁନାର ମହଲ ରହିଛି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ; କାମନାତ୍ମକ ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ସୁନା ଜଳ ଭରା ନଦୀ ଅଛି। ଲୋଟସ୍ ଏବଂ ନୀଳ ଶତପଦ୍ମ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୋଖରୀ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦଧି, ଖୀର, ଘୃତ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେମାନେ ସଦା ଯୁବା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ୍, ପୃଥିବୀରେ ଯେପରି ରାଜ କରୁଥିଲେ, ସେପରି ସେଠାରେ ରାଜ କରନ୍ତି। ଏମିତି ଏଠାରେ ଆଠ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ସେମାନେ ଧନୀ, ମୁଖ୍ୟ ବା ମନ୍ତ୍ରୀ ହେବା ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି; ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଧା ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ସେମାନେ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭୟଭୀତ, ଦୈନ୍ୟ ଓ ଧୂର୍ତ୍ତତା ଦେଖାଇ ପଳାଇଗଲେ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଅଚେତନ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଚାରିଅଟ ଚାଳକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ସେମାନେ ମେଲେଚ୍ଛ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ପରି ନରକରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜମା ଥିବା ଜିନିଷ ଚୋରାଇନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଯାନ୍ତି, ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ରାତିରେ ବା ଜଙ୍ଗଲରେ ହିଂସା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପର ଫଳ ଭୋଗନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଲୋଭୀ, ମୂଢ଼, ମେଲେଚ୍ଛ, ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦୁଷ୍ଟ ବାଣୀ ଓ ଅନ୍ୟ ମେଲେଚ୍ଛ, ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା ଉତ୍ପତ୍ତିର। ସେମାନଙ୍କ କଥା ପିଶାଚ ପରି, ସମାଜର ନିୟମ ନାହିଁ; ପବିତ୍ରତା, ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ଦେବତା ଓ ପିତୃପୂଜା କିଛି ନାହିଁ। ଦାନ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଯଜ୍ଞ, ନିୟମିତ ଦେବପୂଜା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ସେମାନେ ପିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ଦେବତା ବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅଜ୍ଞାନରେ ଦେହ ଶୁଚିତା ରଖନ୍ତି ନାହିଁ; ନିଜ ମା, ବୋନ, ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ଓ ନିଜ ଜନାନୀ ପ୍ରତି ଅଶୁଭ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ଟାଚାର ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଲ୍ଟା ଓ ଅପବିତ୍ର; ଏହି ଅବସ୍ଥା ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ନିକ ଦେଖାଇନାହାନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜ, ନାରୀ କିମ୍ବା ଶିଶୁ ହନ୍ତା। ସେମାନେ ଗାଈ ଖାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ପୁଣି ସେମାନେ କୀଟ, ବୃକ୍ଷ ବା ପିପିଲିକା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଦେବତା ସହିତ ସେମାନଙ୍କ କିଛି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଦେବଦ୍ୱେଷୀ ଏହି ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କ ସମାନ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ ଭଳି ଆଚରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଲୋମରେ ଢାକା, ମାଂସ ଭୋଗରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରତ, ଦାନ, ସ୍ନାନ, ଯଜ୍ଞକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମାଛ ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ, ମିଥ୍ୟା କଥା, ସଦା କାମ, ଲୋଭ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅହଂକାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ହତ୍ୟା, ବନ୍ଧନ, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆନନ୍ଦ, ଜୁଆ ଓ ଗୀତରେ ଆସକ୍ତ; ଦୁଷ୍ଟ ଦାସ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦିତ। ଦେବତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ବିଦ୍ୱାନ୍ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ, ଧର୍ମ ଶ୍ରବଣରେ ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ; ସ୍ତୁତି, ମନ୍ତ୍ର, ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନିଶ୍ଚିତ। ସେମାନେ ଅନେକ ରୋଗ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ, ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହିହେଉଛି ପୃଥିବୀରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚିହ୍ନଟ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ନିଜ ଗୁରୁ ବା ଅନ୍ୟମାନେ କିଏ ତାହା ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଗର୍ଭ ଭରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ଅତିଥି, ଗୁରୁ ବା ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ଦେବତା, ପୁତ୍ର, କୁଳ, ବନ୍ଧୁ ବା ଆତ୍ମୀୟକୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି ନାହିଁ; ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଜାଣିନାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଖାଦ୍ୟ ବା ଧନରେ ରୁଚି ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ମାନବ ରୂପୀ ଯକ୍ଷ; ଜୀବନ ସେଷରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ରାଜାକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଯକ୍ଷମାନେ ଦୁଃଖରେ ବସନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଭାର ବହନ କରନ୍ତି; ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନଟ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଜ୍ୟ। ଏବେ ମୋ କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ସଦା ମଳ ଓ କାଦିରେ ଢାକା, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ରତା ଶୂନ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ ଦାନ୍ତ, କେଶ ଓ ବସ୍ତ୍ର ମଳିନ; ଘର, ଆସନ, ପାତ୍ର ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସୁଖ ଦେଖିନାହାନ୍ତି; ନାରୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ମାଟି ଉପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ, ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୋଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି; କେବେ କେବେ ଶାରୀରିକ ସୁସ୍ଥତା ନଥାଏ, ଏବଂ କେବେ ଶୁଚି ଦେହ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନଥାଏ। ଏହିହେଉଛି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନଟ: ସେମାନେ କଣ ଭଲ କି ଖରାପ, ବନ୍ଧୁ ବା ଶତ୍ରୁ, ପୁଣ୍ୟ ବା ପାପ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବରେ ପୁଣ୍ୟ ବା ପାପ ସ୍ଥାନ, ସ୍ନାନ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜଙ୍କ ପୂଜା, ଶତ୍ରୁ, ବନ୍ଧୁ, ଉଦାସୀନ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।