ମୋର କମରବନ୍ଧନ ଏବେ ଭିଜାଯାଇଛି, ହେ ରାକ୍ଷସ, କାରଣ ମୁଁ ଏମାତ୍ରେ ଧଳା ଓ କଳା ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଛି। ଏବେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ କୈଳାସକୁ ଯିବାକୁ ହେବ। ସେଠାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ବାସ କରନ୍ତି। ମୋ ଜଟାରୁ ଝରିଥିବା ଜଳର ଶକ୍ତିରେ, ହେ ରାକ୍ଷସ, ତୁମର କ୍ରୂରତା ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ କିଏଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲି, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ସୁମେଧାସଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲି? ଏହାର ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କହିଦେଉଛି। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ କଳିଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କ ସହରରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ବେଶ୍ୟା ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋର ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଁ ଅଭିମାନ କରୁନଥିଲି। ସେ ସହରର ସମସ୍ତ ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ଥିଲି। ଏହି ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲି। ମୋର ଯୌବନର ଶକ୍ତିରେ ସମଗ୍ର ସହରକୁ ମୁଁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲି, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମଣି, ଗହନା, ଧନ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲି। ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର, କପୂର, ଅଗରୁ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ମୋତେ ମିଳିଥିଲା—ଏ ସବୁ ମୋର ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ। ମୋ ଘରରେ ଧନର ଅନ୍ତ ମୁଁ ଜାଣୁନଥିଲି; ଅନେକ ଯୁବକ ମୋ ପାଦପଦ୍ମରେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାମନାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ। ମୋର ମାୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ନେଇଥିଲି; କିଛି ଲୋକ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, କିଛି ଆସକ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଶୋଭାମୟ ସହରରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଲାପରେ, ମୋ ହୃଦୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲା—ମୁଁ କେବେ ଦାନ କଲିନି, ବଳି ଦେଲିନି, ଜପ କଲିନି, କିମ୍ବା କୌଣସି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲିନି। ମୁଁ କେବେ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲିନି; ଦୁର୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲିନି, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି; ନାହିଁ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପ ହରନ୍ତି—ମୁଁ ଭୋଗାସକ୍ତ ଥିଲି। ମୁଁ କେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ପାଇଁ କିଛି କଲିନି, କିମ୍ବା ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ କିଛି କରିନି; ଅଳ୍ପତମ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ କଲିନି, ଅବିଚାରରେ ରହି। କିନ୍ତୁ ପାପ କରିଥିଲି, ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଏହି କାରଣରେ ମୋ ମନ ଦୁଃଖିତ ହେଲା; ଅନେକ ଭାବରେ କ୍ଲେଶ ପାଇ ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲି। ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବେଦବିଦ୍, ରାଜାଙ୍କ ପୂରୋହିତ ଥିଲେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି—ମୋ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କିପରି ହେବ? 'ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, କିପରି ଏହି ପାପରୁ ମୁଁ ଶୁଭ ମାର୍ଗ ପାଇପାରିବି? ମୁଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୀଡିତ, ଦୁଃଖିତ ମନବଳ ଧାରଣ କରିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶର ଆଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପାପର କାଦରୁ ବାହାର କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ଆନନ୍ଦିତ ଚକ୍ଷୁରୁ କୃପାର ଜଳ ବର୍ଷାନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।' ସମସ୍ତ ଧର୍ମୀ ଲୋକ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଲ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଭଲ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଭଲ ହୁଅନ୍ତି; ମୋର କଥା ଶୁଣି ସେ ମୋ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖାଇଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ; ଶୀଘ୍ର ମୋର ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କରି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଅ।' 'ସେଠାରେ ଯାଇ ସ୍ନାନ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ। ତୁମର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା, ହେ ଶୁଭାଙ୍ଗି, ମୁଁ ବିଚାରିଛି।' 'ମୁଁ ଓଡ଼ିଆରେ ତୁମର ପାପ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହିଁ; ଋଷିମାନେ ସ୍ମରଣ କରିଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ।' 'କିନ୍ତୁ, ହେ ଭୀତ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ମନର ଦୁଷ୍ଟତା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କର; ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।' 'ପ୍ରୟାଗରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।' 'ପ୍ରୟାଗରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଛାଡ଼ି; ଶୁଣ, ହେ ଭୀତ, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷି ଗୌତମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଦେଖିଥିଲେ।' 'ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଗୁପ୍ତରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ପାପର ଫଳ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ମିଳିଗଲା।' 'ଗୌତମ ଋଷି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଏକ ଲଜ୍ଜାଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟାଇଲେ, ଯାହା ଲାଜ ଓ ଅପମାନ ଆଣିଲା।' 'ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଶାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେହରେ ହଜାର ନାରୀ ଚିହ୍ନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ତା'ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବରାଜା ଚାଲିଗଲେ।' 'ଲଜ୍ଜାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଯାଇ, ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ପରିମାଣ ଜଳରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ।' 'ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳ ମୁଡ଼ିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନିଜକୁ ଓ କାମଦେବକୁ ଅନୁବାଦ କରି, ସଦା ଦୁଃଖ ପାଉଥିଲେ।' 'ଏହି ବିକାରୀ ପ୍ରକୃତିକୁ ହେଉ ଅପବାଦ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ କ୍ଷଣେ ପାପ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ ହୋଇ ନରକକୁ ଯାଏ।' 'ଏହା ଜୀବନ, ମାନ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧର୍ମ, ଶୌର୍ୟ ସବୁକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ମନ୍ମଥଙ୍କୁ ଅପବାଦ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ଦୁର୍ଗତିର ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ।' 'ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ଶତ୍ରୁ କଠିନ, କେବେ ପୂରିଷ୍ଟ ହୁଏନି, ସଦା ଅପରାଜିତ; ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମନେ କଥା କହୁଥିଲେ ବାସବଙ୍କ କମଳ ମନ୍ଦିରରେ।' 'ଆଖଣ୍ଡଳ ଛଡ଼ା, ହେ ଭୀତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକ ଅଲୋକିତ ନୁହେଁ; ଏହି କାରଣରେ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଲୋକପାଳ, କିନ୍ନରମାନେ ଏକଠା ହୋଇ—' 'ଶଚୀ ସହିତ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା କେଉଁଠି ଗଲେ।"' '"ସେ କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ଗଲେ, କିମ୍ବା କେଉଁଠି ଖୋଜିବା ଉଚିତ? ତାଙ୍କ ଛଡ଼ା ଦେବମଣ୍ଡଳ ଅଲୋକିତ ନୁହେଁ।"' '"ଯେପରି ବରଗୁଣାଳି ଗୃହ ଯଥାର୍ଥ ପୁତ୍ର ଛଡ଼ା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେପରି ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ଯାହାଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପୁନଃ ଚମକିଉ।"' '"ସ୍ୱର୍ଗ ତାଙ୍କ ନାୟକ ଓ ଶ୍ରୀରେ ପୁନଃ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ ହେଉନାହିଁ।