ପାର୍ବତୀ ଭଗବତୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଦେବ, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦ୍ୟମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ? ଏହି କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଏହି ପୂଜ୍ୟ ନଦୀ, ଯାହାକୁ ‘ବାର୍ତ୍ରଘ୍ନୀ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ନଦୀ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ସହରରେ କିପରି ପୂଜିତ ହୁଏ? ଏହା ସହିତ ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ହୁଏ, ତାହା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଉଠିଥିଲା। ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଓ ଜ୍ଞାନ ରହିଛି, ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେଇ କଥା ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କୁହିବି। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ଦଶ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବୃତ୍ର ଓ ବାସବ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। ଶେଷରେ, ଶକ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ ବୃତ୍ର ସହିତ ଏକ ସମ୍ମତି କଲେ, ଏବଂ କୌଟିଳ୍ୟ ବିନା ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ବାର୍ତ୍ରଘ୍ନ୍ୟା ନଦୀ ସଙ୍ଗମରେ ସେ ଶଂକରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ଆକାଶରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲି। ମୋ ଦେହରୁ ଯେଉଁ ଭସ୍ମ ଖସିଗଲା, ସେ କାଶ୍ୟପୀ ନଦୀ ତଟରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ‘ଭସ୍ମଗାତ୍ର’ ରୂପେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା। ଏହି ‘ଭୂତେଶ୍ୱର’ ଭସ୍ମଗାତ୍ର ଲିଙ୍ଗକୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏପରେ ମୁଁ ମହାପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ମୁଁ କହିଲି, ‘ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ସେ ସବୁ ଦେଉଛି। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ବୃତ୍ରକୁ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କରିପାରିବ।’ ଏହିପରି ଦେଖି ଶକ୍ର କହିଲେ, ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଦିତିର ଦୁର୍ଜୟ ପୁତ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିବି।’ ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦାନବ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଦେବସେନାରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ମୃଦଙ୍ଗ, ଢିଂଡିମା, ଭେରୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ଚଳିଗଲା। ଦାନବମାନେ ବଡ଼ ଲାଭ ଆଶା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାବଳୀ ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଦୃଢ଼ ଭାବ ଦେଖି ଋଷିମାନେ, ନାଗମାନେ ସମସ୍ତେ ଚିହ୍ନିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମହାଦେବ କହିଲେ, “ହେ ପାର୍ବତୀ, ବୃତ୍ର ସହ ଯୁଦ୍ଧର ଚୂଡ଼ାମଣି କ୍ଷଣରେ ମୋ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦହନ ମୁଖ ଦେଖାଦେଲା, ଶରୀର ଶିତିଳ ହୋଇଗଲା, ଅତି ତୀବ୍ର କମ୍ପନ ଓ ଗରମ ଶ୍ୱାସ ଦେଖାଦେଲା। ଶରୀରରେ କଣ୍ଟକୋଦ୍ଭେଗ, ଭୟଭୀତ କମ୍ପନ, ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ସାରଣ ଏବଂ ଭୟାନକ ଉଲ୍କାପାତ ହେଲା। ଗୃଧ୍ର, ବାଟ, ଶ୍ୟେନ, ମଉଁ ଏମିତି ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି, ବୃତ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଚକ୍ରାକାରେ ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଏୟାରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବଜ୍ର ଉଠାଇ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସିଲେ। ଦେବରାଜ ଏକ ଅମାନବିକ ଗର୍ଜନ କଲେ। ବୃତ୍ରାସୁର ଯେତେବେଳେ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିଲେ, ଶକ୍ର ସେଠାରେ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ବଜ୍ର ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଥିଲା, ଯାହା ବୃତ୍ର ଦାନବଙ୍କ ଉପରେ ସାଗର ତଟରେ ପଡ଼ିଲା। ବୃତ୍ର ବଧ ହେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଦାନବରାଜ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଦେବମାନେ ଓ ଅମରମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିବ୍ୟନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବୃତ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ରୂପେ, କୁଟିଲ ମୁହଁ, କଳା ଓ ହଲୁଦ ରଙ୍ଗରେ, ଖପର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରକ୍ତ ଲପ୍ତ, ମାଛ ଗନ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଦେଲା। ସେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆସିଲା। ଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗଳା ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିଦେଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପର ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ ଏବଂ ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ରହିଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ଉପାୟ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ଦୂର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଶକ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଶକ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛି, ଆପଣ ଯାହା ଆଦେଶ ଦେବେ, ମୁଁ କରିବି।” ତାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, “ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏହି କାମ ମୋ ପାଇଁ କର। ତୁମେ କଣ ଚାହଁ, ମୋତେ କୁହ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ କହିଲା, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଯିବି। ମୋତେ ଏକ ନିବାସ ସ୍ଥାନ ଦିଅ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଦୃଢ଼ କଥା ଦେଲେ। ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରାଗଲା।