ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭାବନାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଏଠାଉଁ ସେଠା ଘୁରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅତତ୍ତ୍ୱର ବିଚାର କଥା କହୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇ ଦେହିକ ଇଚ୍ଛାକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ବାରମ୍ବାର ଶୋକ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଏହି ସ୍ଥାନରୁ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ଜଗତରେ, ଅନ୍ଧକାରର ଭାରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଆକାଶରେ କେହି କହୁଥିଲେ, "ଜୟ! ଜୟ! ହେ ପ୍ରଭୁ!" ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ୍ସ୍ୱର ଧ୍ୱନି ଓ ହୃଦୟର ଅନୁରଣନ୍ଦରେ, କିଛି ଲୋକ ଗୁପ୍ତରେ ଜନ୍ମ, ଭୟ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ବିଷୟରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ କହିଲେ: "ଏହି ବାମନ, ଯଦ୍ୟପି ସ୍ୱାମୀ, ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ମହେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ। ସେ ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ; ସେ ଏକା, ତଥାପି ଅନେକ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ଏକ ରଙ୍ଗିନ ମଣି ତାହାର ଆସପାସର ରଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରେ, ସେପରି ସ୍ୱୟଂଭୂ ତାହାର ଗୁଣାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଘରର ଅଗ୍ନି ଅନ୍ୟ ନାମ ନେଇ, ପୁନଃ ପ୍ରାକୃତିକ ନାମକୁ ଫେରିଆସେ, ସେପରି ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାମ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ଯେ, "ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ବାମନ ଦେବତାମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ।" ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେ ବାଷ୍କଳାପୁରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ସେ ଶହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥିଲା। ଏହି ସହର ହଳଦିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯାହାରେ ଚଢ଼ିବାଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମୁଖ୍ୟ ମହଳ ଓ ବଡ଼ ସୁବିଭାଜିତ ସଡ଼କରେ ଭରିଥିଲା। ଏଠାରେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ, ଯାହା ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼ ପରି ଗାଢ଼ କଳା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ହାତୀଙ୍କ ବଂଶର, ଶତାଧିକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘ ଗଳା, ଉଚ୍ଚ କପାଳ, ଛୋଟ କାନ ଓ ମନର ତୁଳ୍ୟ ତୀବ୍ର ଗତିର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଲାଗୁଥିଲେ। ସେଠି ହଜାର ହଜାର ବେଶ୍ୟାମାନେ, ପଦ୍ମର ଗଭୀର ଭଳି ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ, ଚତୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ହାସ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ବାଷ୍କଳା ନଗରରେ କୌଣସି ଗୁଣ, ଜ୍ଞାନ, କଳା କିମ୍ବା କୌଶଳ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିଲା ନାହିଁ। ଶହର ଶତଶଃ ଉଦ୍ୟାନ, ଉତ୍ସବ ଓ ସମାବେଶରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ଛଡ଼ି ତାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସଂତତି ଏଠାରେ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ଝଙ୍କାରିଥିଲା। ଦାନବମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ, ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଦେବତାମାନେ ପରି ଖେଳୁଥିଲେ; ବୃଦ୍ଧ ଦାନବମାନେ ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ହୋମାଗ୍ନିର ଘୃତଧୂମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପାପ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇଯାଉଥିଲା, ମିଷ୍ଟ ଧୂପ ଛିଟି ଦେଖି ସମସ୍ତ ବାୟୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସୁଗନ୍ଧି ଦାନବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଷ୍କଳା ଶହରରେ, ଯେଉଁ ଦାନବ ତିନି ଲୋକକୁ ଅଧିନ କରିଛି, ସେ ସୁଖରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଥାଇ ସେ ତିନି ଲୋକର ଚରାଚର ସମସ୍ତକୁ ଶାସନ କରୁଥିଲେ; ଧର୍ମଜ୍ଞ, କୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ନିଜେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ନୀତି ଓ ବିପରୀତ ନୀତିର ବିଚକ୍ଷଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ଶରଣଦାତା, ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ। ବେଦମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଷଡ୍ଗୁଣ ନୀତିରେ ଉତ୍ସାହୀ, ଓ ପ୍ରଥମେ ହସି କଥା କହୁଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଓ ଏହାର ଉପବେଦର ସାର ଜାଣିଥିଲେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ତପସ୍ୱୀ, ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ଅହିଂସକ। ସେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ ଓ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ, ପବିତ୍ର, ସୁମୁଖ, ଉପାସକ ଓ ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିଲେ, ଅଜୟ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଦର୍ଶନୀୟ। ସେ ଦାନବ ଧାନ୍ୟ, ଧନ, ଓ ଯାନରେ ସମୃଦ୍ଧ, ସଦା ତ୍ରିବର୍ଗ ସାଧନ କରୁଥିଲେ ଓ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ଥିଲେ। ସେ ସ୍ୱନଗରେ ରହି, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଜନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସନରେ କୌଣସି ଦାନବ ନିମ୍ନ, ଗରିବ, ଦୁଃଖୀ, ଅଳ୍ପାୟୁ, କିମ୍ବା ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ନାହିଁ। କୌଣସି ଅବିବେକୀ, ଅସୁନ୍ଦର, ଅଭାଗା କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗିତ ଥିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଗୁଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତକୁ ଅନୁଭବ କରି, ପୁରନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଦାନବମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କାରଣ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତପସ୍ୱୀ ଓ ଅତି ଦ୍ରଢ଼। ତିନି ଲୋକକୁ ପାଳନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଓ ଆଗକୁ ଯାଇ ଦାନବରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଦାନବମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ: "ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଆମର ସହରକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।" "ସେ ଏକା, ଅଗ୍ରଜ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମନ ସହିତ, ଏହି ସମୟରେ ଆମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ?" ଦାନବମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦାନବରାଜ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ସମସ୍ତେ ନଗରରେ ଥିବା; ଦେବରାଜ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବି।" ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବାମନ ଓ ବାସବ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ଦାନବରାଜ ଭାସ୍କର୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।