ତତ୍ସଂଗମେନ ତାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାନ୍ହଂତୁଂ ନ ଶକ୍ଯସେ। ଏଵଂ କୃତେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେଇ ଏକତା ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଦାନବମାନେକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ହେଲେ ଏବଂ ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହେବ।
ସମାପ୍ତନିଯମା ଦେଵି ଯଦା ଚୋମା ଭଵିଷ୍ଯତି। ତଦା ସ୍ଵମେଵ ସା ରୂପଂ ଶୈଲଜା ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ନିୟମ ସମାପ୍ତ ହେବ ଏବଂ ଉମା ପ୍ରକଟ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ଶୈଳଜା ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପୁଣି ପାଇବେ।
ତଦା ତ୍ଵଯାପି ସହିତା ଭଵାନୀ ସା ଭଵିଷ୍ଯତି। ରୂପାଂଶେନ ତୁ ସଂଯୁକ୍ତା ଉମାଯାସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତାପରେ ଭବାନୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବେ; ଉମାଙ୍କ ରୂପର ଏକ ଅଂଶ ନେଇ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅଂଶ ହେବେ।
ଏକାନଂଶେତି ଲୋକସ୍ତ୍ଵାଂ ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି। ଭେଦୈର୍ବହୁଵିଧାକାରୈଃ ସର୍ଵଗାଂ କାମସାଧିନୀମ୍
ହେ ଦାତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାଂଶା ଭାବେ ପୂଜିବ; ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଅନେକ ଆକୃତିରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଭାବେ।
ଓଁକାରଵକ୍ତ୍ରା ଗାଯତ୍ରୀ ତ୍ଵମିତି ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ। ଆକ୍ରାଂତୈରୂର୍ଜିତାକାରା ରାଜଭିଶ୍ଚ ମହାଭୁଜୈଃ
ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଓଁକାର ମୁଖିନୀ ଗାୟତ୍ରୀ ବୋଲି କହିବେ; ବଳଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ।
ତ୍ଵଂ ଭୂରିତି ଵିଶାଂ ମାତା ଶୂଦ୍ରୈଶ୍ଶୈଵେତି ପୂଜିତା। କ୍ଷାଂତିର୍ମୁନୀନାମକ୍ଷୋଭ୍ଯା ଦଯା ନିଯମିନାମପି
ତୁମେ ଭୂମି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମାଆ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଶୈବୀ ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି; ମୁନିମାନେ ତୁମେ କ୍ଷମା, ଅଚଳ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି, ନିୟମିତମାନେ ତୁମେ ଦୟା।
ତ୍ଵଂ ମହୋପାଯସଂଦେହୋ ନୀତିର୍ନଯଵିସର୍ପିଣାମ୍। ପରିଚିତ୍ତିସ୍ତ୍ଵମର୍ଥାନାଂ ତ୍ଵମୀହା ପ୍ରାଣିହୃଚ୍ଛଯା
ତୁମେ ବଡ଼ ଉପାୟ ଓ ସନ୍ଦେହ ହେଉଛ; ନୀତି ଓ ବିଚାର କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ନୀତି; ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟର ଆକାଂକ୍ଷା ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିସ୍ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ରତିସ୍ତ୍ଵଂ ରତଚିତ୍ତାନାଂ ପ୍ରୀତିସ୍ତ୍ଵଂ ହୃଦି ଦେହିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଦେହୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗତି; ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଲଗା ରହନ୍ତି ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ରତି, ଦେହୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ପ୍ରେମ।
ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିଃ ସତ୍ଯଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଶାଂତିର୍ଦୁଷ୍ଟକର୍ମଣାମ୍। ତ୍ଵଂ ଭ୍ରାଂତିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵଂ ଗତିଃ କ୍ରତୁଯାଜିନାମ୍
ସତ୍ୟବାନମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଶାନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଭ୍ରମ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଗତି।
ଜଲଧୀନାଂ ମହାଵେଲା ତ୍ଵଂ ଚ ଲୀଲାଵିଲାସିନୀ। ପ୍ରିଯକଂଠଗ୍ରହାନଂଦଦାଯିନୀ ତ୍ଵଂ ଵିଭାଵରୀ
ତୁମେ ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ବଡ଼ କୂଳ, ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ; ରାତି ଭାବେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଗଳ ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଉଥିବା ତୁମେ।
ଇତ୍ଯନେକଵିଧୈର୍ଦେଵୀ ରୂପୈର୍ଲୋକେ ତ୍ଵମର୍ଚିତା। ଯେ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷ୍ଯଂତି ଵରଦେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଚାପି ଯେ
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ପୂଜିତ; ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରିବେ—
ତେ ସର୍ଵକାମାନାପ୍ସ୍ଯଂତି ନିଯତା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ତୁ ନିଶା ଦେଵୀ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତାଞ୍ଜଲି
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏପରି କୁହିଲେ, ରାତିର ଦେବୀ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ଜଗାମ ତ୍ଵରିତା ତୂର୍ଣଂ ଗୃହଂ ହିମଗିରେର୍ମହତ୍। ତତ୍ରାସୀନାଂ ମହାହର୍ମ୍ଯେ ରତ୍ନଭିତ୍ତିସମାଶ୍ରଯାମ୍
ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ହିମବତଙ୍କ ବଡ଼ ଘରକୁ ଯାଇଲେ; ସେଠାରେ ରତ୍ନଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ମହାଲରେ—
ଦଦର୍ଶ ମେନାମାପାଣ୍ଡୁଚ୍ଛଵିଵକ୍ତ୍ରସରୋରୁହାମ୍। କିଂଚିତ୍କ୍ଷାମାଂ ମୁଖୋଦଗ୍ରସ୍ତନଭାରାଵନାମିତାମ୍
ସେ ମେନାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ହଳକା ଧଳା କମଳ ପରି, କିଛି ଶୁଖିଗଲା, ମୁହଁରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ତନର ଭାରରେ ଅଳ୍ପ ଝୁକିଥିଲେ।
ମହୌଷଧିଗଣାବଦ୍ଧ ମଂତ୍ରରାଜନିଷେଵିତାମ୍। ଉଦୂଢକନକୋନ୍ନଦ୍ଧ ଜୀଵରକ୍ଷା ମନୋରମାମ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ମନ୍ତ୍ରରାଜ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ସୁନାର ତାବିଜ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା।
ମଣିଦୀପଗଣଜ୍ଯୋତିର୍ମହାଲୋକପ୍ରକାଶିତେ। ପ୍ରକୀର୍ଣବହୁସିଦ୍ଧାର୍ଥମନୋଜ୍ଞପରିଚାରକେ
ଅନେକ ମଣିଦୀପର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିବା, ବହୁ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ମନୋହର ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷିତ।
ଶୁଦ୍ଧଚୀନାଂଶୁକଚ୍ଛତ୍ର ଭୂଶଯ୍ଯାସ୍ତରଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲେ। ଧୂପାମୋଦମନୋରମ୍ଯେ ସଜ୍ଜ ସର୍ଵୋପଯୋଗିକେ
ଶୁଦ୍ଧ ଚୀନୀ ରେଶମ ଛତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶଯ୍ୟା ଓ ତକିଆ, ମନୋହର ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟୋଜନ ପାଇଁ ସଜା ହୋଇଥିବା।
ତତଃ କ୍ରମେଣ ଦିଵସେ ଗତେ ଦୂରଂ ଵିଭାଵରୀ। ଵିଜୃଂଭିତସୁଖୋଦର୍କେ ତତୋ ମେନା ମହାଗୃହେ
ତାପରେ ଦିନ ଦେଖାଦେଖି ଯିବା ସହ ରାତି ଦୂରେ ଗଲା; ମେନା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଘରେ ଶକ୍ତି ଫେରି ଆସିବାର ସୁଖରେ ଜାଗିଲେ।
ପ୍ରସୁପ୍ତପ୍ରାଯପୁରୁଷେ ନିଦ୍ରାଭୂତୋପଚାରକେ। ସ୍ଫୁଟାଲୋକେ ଶଶଭୃତି ଭ୍ରାନ୍ତରାତ୍ରିଵିହଂଗମେ
ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଶୁଏଇଥିବାବେଳେ, ନିଦ୍ରାର ଆକୃତି ଧରିଥିବା ସେବକମାନେ ଚାରିପାଖରେ, ପ୍ରକାଶମାନ ଚାନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ରାତିରେ ଉଡୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ।
ରଜନୀଚର ସଂଚାରଭୂତୈରାଵୃତ ଚତ୍ଵରେ। ଗାଢକଂଠଗ୍ରହାଲଗ୍ନେ ଶୁଭଗୋଷ୍ଟଜନେ ତତଃ
ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚତ୍ୱରରେ ଘିରିଥିଲେ; ଭଲ ଲୋକମାନେ ପ୍ରେମରେ ଗଳ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ।
କିଂଚିଦାକୁଲତାଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ମେନା ନେତ୍ରାଂବୁଜଦ୍ଵଯେ। ଆଵିଵେଶ ମୁଖେ ରାତ୍ରିଃ ସୁଖମଦ୍ଭୁତସଂଗମା
ମେନାଙ୍କର ଦୁଇଟି କମଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହଳକା ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଲା, ଏବଂ ରାତି ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲା, ଯାହା ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ମିଳନ ଆଣିଲା।
ଉନ୍ମାଦାଯ ଜଗନ୍ମାତୁଃ କ୍ରମେଣ ଜଠରାଂତରେ। ଆଵିଵେଶାତୁଲଂ ଜନ୍ମ ମନ୍ଯମାନା କଦା ତୁ ଵୈ
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଲଉକିକ ଉନ୍ମାଦ ଆସିଲା, ରାତି ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, କେବେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ ହେବ ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅରଂଜଯଦ୍ଗୃହଂ ଦେଵ୍ଯା ଗୁହାରଣ୍ଯେ ଵିଭାଵରୀ। ତତୋ ଜଗତ୍ଯା ନିର୍ଵାଣହେତୁର୍ହିମଗିରିପ୍ରିଯା
ଦେବୀଙ୍କ ଗୁହା ଅରଣ୍ୟର ଘରକୁ ରାତି ଶୋଭା ଦେଲା; ଏହା ପରେ ହିମପର୍ବତର ପ୍ରିୟା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷର କାରଣ ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମେ ମୁହୂର୍ତେ ସୁଭଗେ ପ୍ରାସୂଯତ ଗୁହାରଣିଂ। ତସ୍ଯାଂ ତୁ ଜାଯମାନାଯାଂ ଜଂତଵଃ ସ୍ଥାଣୁଜଂଗମାଃ
ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭାଗ୍ୟବତୀ ମେନା ଗୁହାବାସିନୀକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ସେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ
ଅଭଵନ୍ସୁଖିନଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନଃ। ନାରକାଣାମପି ତଦା ସୁଖଂ ସ୍ଵର୍ଗସମଂ ମହତ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସେହି ସମୟରେ ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ଅଭଵତ୍କ୍ରୂରସତ୍ଵାନାଂ ଚେତଃ ଶାଂତଂ ଚ ଦେହିନାମ୍। ଜ୍ଯୋତିଷାମପି ତେଜସ୍ତୁ ସୁତରାଂ ଚାଭଵତ୍ତଦା
କ୍ରୁର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଶିତଳ ହେଲା; ଏହି ସମୟରେ ତାରାମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଗଲା।
ଵନାଶ୍ରିତାଶ୍ଚୋଷଧଯଃ ସ୍ଵାଦଵଂତି ଫଲାନି ଚ। ଗଂଧଵଂତି ଚ ମାଲ୍ଯାନି ଵିମଲଂ ଚ ନଭୋଽଭଵତ୍
ବନରେ ଥିବା ଔଷଧିମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଲେ, ମାଳାମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ; ଆକାଶ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ହେଇଗଲା।
ମାରୁତଶ୍ଚ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଦିଶଶ୍ଚ ସୁମନୋହରାଃ। ୠତୂଦ୍ଭୂତଫଲାଯୋଗ ପରିପାକଗୁଣୋଜ୍ଜ୍ଵଲା
ପବନ ମଧୁର ସ୍ପର୍ଶ ଦେଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଲା; ଋତୁମାନେ ପକ୍କା ଫଳର ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଉଠିଲେ।
ଅଭଵତ୍ପୃଥିଵୀ ଦେଵୀ ଶାଲିମାଲାକୁଲାପି ଚ। ତପାଂସି ଦୀର୍ଘଚୀର୍ଣାନି ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ଶାଳି ମାଳାରେ ଆବୃତ ହେଲେ; ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା
ତସ୍ମିନ୍ଗତାନି ସାଫଲ୍ଯଂ କାଲେ ନିର୍ମଲଚେତସାମ୍। ଵିସ୍ମୃତାନି ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଂ ପ୍ରପେଦିରେ
ସେହି ସମୟରେ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଥିବାମାନେ ସଫଳତା ଲାଗିଲେ; ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁଣି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।