ଅର୍ଜୁନୋଽପି କାଲଧର୍ମମୁପାଗତଂ ପଂଚଵାର୍ଷିକଂ ବାଲକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃପଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତଵ ପୁତ୍ରମହଂଜୀଵଯିଷ୍ଯାମୀତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଯାଭଯଂ ଦତ୍ଵା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନ ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷର ଶିଶୁ ଯିଏ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇଛି, ଦେଖି ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କରାଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ପୁନଃ ବଞ୍ଚାଇ ଦେବି' ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତୁ ତେନାଶ୍ଵାସିତୋ ହୃଷ୍ଟଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥୈତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶିଶୁଂ ବହୁଭିଃ ସଂଜୀଵିନାସ୍ତ୍ରୈରଭିମଂତ୍ର୍ଯ ଅଲବ୍ଧଜୀଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୃଥା ପ୍ରତିଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯ ବହୁଶୋକସମନ୍ଵିତସ୍ତେନୈଵ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍
ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ଉପରେ ବହୁ ସଞ୍ଜୀବନ ଅସ୍ତ୍ର ପଠିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଫେରିଲା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଂତଃପୁରାଦ୍ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ତଂ ଵୈଦିକଂ ପ୍ରାହ ତଵପୁତ୍ରାନ୍ସର୍ଵାନହଂ ଦାସ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵୈନତେଯମାରୁହ୍ଯାର୍ଜୁନସହିତୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମାଜଗାମ
କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି, ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, 'ମୁଁ ତୁମ ସମସ୍ତ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି' ବୋଲି କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ବସି, ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯମଣିମଂଡପୋଦ୍ଦେଶେ ଦେଵ୍ଯା ସହ ସମାସୀନଂ ନାରାଯଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାର୍ଜୁନୌ ନମଶ୍ଚକ୍ରତୁଃ ୫୦ 6.252.
ସେଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ମଣିମଣ୍ଡପରେ ବସିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନ ମନୋହର ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ସ ତୌ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ କିମର୍ଥମାଗତାଵିତ୍ଯୁଵାଚ
ନାରାୟଣ ଦୁହେଁକୁ ବାହୁମୁଡେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, 'ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଭଗଵନ୍ଵୈଦିକସ୍ଯ ତନଯାନ୍ମମ ଦେହୀତ୍ଯୁଵାଚ
ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, 'ଭଗବାନ, ମୋତେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।'
ସ ତୁ ନାରାଯଣସ୍ତାଦୃଗ୍ଵଯସି ସଂସ୍ଥିତାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରାନ୍କୃଷ୍ଣାଯ ସଂଦଦୌ
ତାପରେ ନାରାୟଣ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବୟସରେ ଥିଲେ, ସେମାନେକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋଽପି ତାନ୍ଵୈନତେଯସ୍କଂଧେ ସମାରୋପ୍ଯ ହର୍ଷସମନ୍ଵିତୋଽର୍ଜୁନସହିତଃ ସ୍ଵଯମପ୍ଯାରୁହ୍ଯ ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଦ୍ଵାରଵତୀମାଵିଵେଶ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଖୁସିରେ ସେମାନେକୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କନ୍ଧରେ ବସାଇଲେ, ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ। ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତସ୍ମୈ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ପଂଚଵର୍ଷଵଯଃସ୍ଥାନ୍ଷଟ୍ପୁତ୍ରାନ୍ଦଦୌ ସୋଽପ୍ଯତ୍ଯଂତର୍ହଷସମନ୍ଵିତଃ କୃଷ୍ଣଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯସ୍ଵେତ୍ଯାଶିଷଂ ପ୍ରାଯଚ୍ଛତ୍
ସେହି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସର ଛଅଟି ପୁଅକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, 'ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ।'
ଅର୍ଜୁନସ୍ତୁ ସଫଲାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରପାଲିତାଂ ସ୍ଵାଂ ପୁରୀମାଜଗାମ
ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଶାସିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଷୋଡଶସହସ୍ରଭାର୍ଯାସ୍ଵଯୁତସାହସ୍ରପୁତ୍ରା ଜଜ୍ଞିରେ ତେଷାଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରସଂଖ୍ଯାଂ ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯତେ
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଷୋଳ ହଜାର ଝିଅମାନେଠାରୁ ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ ଓ ନାତିମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତ୍ରାପି ଶ୍ଲୋକଃ । ଅଷ୍ଟୌଶତାନି ପୁତ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରାଣ୍ଯଯୁତଂ ତଥା । ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ପ୍ରଥମସ୍ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ରୁକ୍ମିଣୀସୁତଃ
ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଅଛି: 'ଆଠ ସଏ ପୁଅ, ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ଜନ୍ମିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ।'
ଅସଂଖ୍ଯୈସ୍ତୈର୍ଯାଦଵୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସଂଵୃତାଽଭଵତ୍
ସେହି ଅସଂଖ୍ୟ ଯାଦବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ପୁନରପ୍ଯଵନୀଭାରଶଂକଯା କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ତାନୃଷିଶାପଵ୍ଯାଜେନ ସଂହର୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍
ପୁଣି ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାର ବଢ଼ିବା ଶଙ୍କାରେ, କୃଷ୍ଣ ଋଷିଙ୍କ ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସେମାନେକୁ ସଂହାର କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସର୍ଵେ କୁମାରା ନର୍ମଦାଯାଂ ଵିହର୍ତୁମାଜଗ୍ମୁଃ
କେତେଦିନ ପରେ ସମସ୍ତ କୁମାରମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀକୁ ଖେଳିବାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ତପଂତଂ କଣ୍ଵଂ ମହର୍ଷିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜାଂବଵତ୍ଯାଃ । ପୁତ୍ରଂ ଯୋଷିଦ୍ଵେଷଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯୋଦରେ କାତ୍ଵାଯସଂ ମୁସଲଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଋଷେଃ । ସମୀପମାଗତ୍ଯ ସର୍ଵେ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ପତ୍ନୀରୂପଂ ସାଂବଂ କୁମାରଂ ତସ୍ଯ ପୁରତୋ ନିଧାଯ । ଅସ୍ଯା ଗର୍ଭେ ସ୍ତ୍ରୀ ଵା ପୁରୁଷୋ ଵା ଭଵିଷ୍ତୀତି ବ୍ରୂହୀତ୍ଯୂଚୁଃ
ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରତ କଣ୍ବ ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅ ସାମ୍ବକୁ ମହିଳା ରୂପ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଗଭରେ ଲୋହାର ଗଦା ବାନ୍ଧି, ସମସ୍ତେ ମିଶି ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସାମ୍ବଙ୍କୁ ମହିଳା ଭାବେ ରଖି, 'ଏହାର ଗର୍ଭରେ ଝିଅ ହେବି କି ପୁଅ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ସ ତୁ ମନସା ତଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ତାନମର୍ଷମାଣଃ ସର୍ଵାନନେନ ମୁସଲେନ ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ନିହତା ଭଵତେତ୍ଯୁଵାଚ
ମହାର୍ଷି ମନରେ ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେବେ।'
ସର୍ଵେ ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ନମନସଃ କୃଷ୍ଣଂ ସମେତ୍ଯ ମହର୍ଷିଣୋକ୍ତଂ ତତ୍କର୍ମ ନିଵେଦଯାମାସୁଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଅତି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ମହାର୍ଷି କହିଥିବା କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ସୂଚନା କଲେ।
କୃଷ୍ଣୋଽପି ତଦାଯସଂ ମୁସଲଂ ଚୂର୍ଣୀଭୂତଂ ହ୍ରଦେ ନିପାତଯାମାସ
ତେବେ କୃଷ୍ଣ ସେ ଲୋହାର ଗଦାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଜଳରେ ପକାଇଦେଲେ।
ତଦଯଶ୍ଚୂର୍ଣୀଭୂତବୀଜସମୁଦ୍ଭୂତା ଵଜ୍ରସନ୍ନିଭା ମହାକାଶାଃ ସଂବଭୂଵୁଃ
ସେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଲୋହାର ଗୁଟିଠାରୁ ବଜ୍ର ସମାନ ଦୃଢ଼ ଓ ମହାନ ଗାଛମାନେ ଉଗିଲେ।
ତତ୍ର ତଂ ମୁସଲାଵଶିଷ୍ଟଂ କନିଷ୍ଠାଂଗୁଲିମାତ୍ରଂ ମତ୍ସ୍ଯୋ ଜଗ୍ରାସ ତଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ନିଷାଦୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଦୁଦରସ୍ଥଂ ମୁଶଲଖଣ୍ଡମାଦାଯ ବାଣାଗ୍ରେ ଫଲକମକରୋତ୍
ସେଠାରେ ଗଦାର ଅବଶିଷ୍ଟ, ଛୋଟ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରି ଥିବା ଟୁକୁଡ଼ିକୁ ଏକ ମାଛ ଗିଲିଗଲା। ଏକ ନିଷାଦ ମାଛଟିକୁ ଧରି, ତାହାର ଗଭରୁ ଗଦାର ଟୁକୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ତାହାକୁ ତୀରର ଆଗରେ ଲଗାଇଲା।
କଦାଚିତ୍ସର୍ଵେ ଯାଦଵା ରାମକୃଷ୍ଣପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଦଯୋ ମଘଵତା ପ୍ରେଷିତାଂ ଵାରୁଣୀଂ ପୀତ୍ଵା ମତ୍ତା ବଭୂଵୁଃ
ଏକଥର, ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନେ—ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ବାରୁଣୀ ମଦ୍ୟ ପିଇଲେ ଏବଂ ମତ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ପରସ୍ପରଂ ଵୀରଣଂ ନୀତ୍ଵା ବହୂନ୍ଯାକ୍ରୋଶଵାକ୍ଯାନି ଵଦଂତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ଷଯଂ ଚ ଗତାଃ
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଅପମାନ କରି, ଅନେକ କଠିନ କଥା କହି, ଏକାଉଁଠି ଝଗଡା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧଶ୍ରାଂତଃ କଲ୍ପତରୁଚ୍ଛାଯାଯାଂ ଶଯନଂ ଚକାର ସ ନିଷାଦୋ ଧନୁର୍ବାଣଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଖେଟକଵୃତ୍ତିଂ ଜଗାମ
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଲାନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଛାୟା ତଳେ ଶୋଇଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଶିକାରୀ ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ ରକ୍ଷକ ଭୂମିକା ନେଲା।
ଏଵଂ ନିଃଶେଷଂ ତ୍ଯକ୍ତଜୀଵିତା ବଭୂଵୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଶାନ୍ପ୍ରପେଦିରେ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ-ନିଜ ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏଵଂ ମୁଶଲେନ ସଂହୃତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେକୋ ଦେଵୋ ବହୁଗୁଲ୍ମସମାକୀର୍ଣମହାଦ୍ରୁମଛାଯାଯାଂ ସୁପ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଵିଧଵ୍ଯୂହଗତଂ ଵାସୁଦେଵାତ୍ମକମାତ୍ମାନଂ ଚିଂତଯଞ୍ଜାନୂପରିପଦଂ ନିଧାଯାତ୍ମନୋ ମାନୁଷଂଵପୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମନୁନିଷସାଦ
ଏଭଳି ମୁଶଳ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ନଶ୍ଟ କରି, ସେ ଏକାକି ଦେବତା, ଅନେକ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ଶୁଇଥିଲେ, ଚାରିପ୍ରକାର ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟୁହରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ବାସୁଦେବକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଜାଙ୍ଘ ଭୂମିରେ ରଖି, ମାନବ ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନନ୍ତରେ ମୃଗଯାଜୀଵିକୋ ହରେଃ ସ ତଦା କାଲପ୍ରଭାଵେନ ଚକ୍ରଵଜ୍ରଧ୍ଵଜାଂକୁଶାଦିଚିହ୍ନିତମତିରକ୍ତତମଂ ହରେଃ ପାଦକମଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଵ୍ଯାଧ
ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶିକାରୀ, ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ, ହରିଙ୍କ ଅତି ଲାଲ ଚରଣକମଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଚକ୍ର, ବଜ୍ର, ପତାକା, ଅଙ୍କୁଶ ଇତ୍ୟାଦି ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ଦେଖି ତାହାକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲା।
ତଦନଂତରଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୁମହାଭଯାର୍ତଃ ପ୍ରଵେପମାନଃ କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ମହଦପରାଧଃ ସକଲୋପହ୍ରିଯତାମିତି ତଂ ପ୍ରଣନାମ
ତାପରେ, ଶିକାରୀ ବୁଝିଲା ଯେ ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରିଛି, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଇ, ହାତ ଜୋଡି, 'ମୋର ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ଖ୍ମା କରନ୍ତୁ' ବୋଲି ନମସ୍କାର କଲା।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତଥାଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଧାମଯକରାଭ୍ଯାଂ ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ ଭଵତାନାପରାଦ୍ଧଂ କୃତମିତି ଵଦନ୍ମହାଭଯପୀଡିତମାଶ୍ଵାସଯନ୍ନୁଵାଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ଅମୃତ ଭରା ହାତ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ, 'ତୁମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହାଁ' ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।