ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਦੇ ਕੇਕ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੋਦਕਾ ਮਿਠਾਈ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਕਿਹਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਮਿਠਾਈ ਗੌਰੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਸੀਬਵਾਲੀ, ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ, ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਕੇਕ, ਮਿਠੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਰ ਦਾ ਰਸ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਤਮਕ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਬਣਕੇ, ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਕੇਕ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਸਾਰੇ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਪੂਰਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਚਪਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਾਜਲ, ਮੱਥੇ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ, ਗੁੜ, ਸੁਆਦਲੇ ਫਲ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਨਰਮ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਘਰ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਠ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਕਰਮ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੈ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਖੁਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੁਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਉਕਤਿ ਸਚ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸਤਕੂ ਦੇ ਆਟੇ, ਪਿੰਡਾਂ, ਸੰਯਾਵਾ ਕੇਕਾਂ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ। ਇਹ ਕਰਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਿੰਯਾਕਾ ਕੇਕਾਂ ਜਾਂ ਇੰਗੁਦਾ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੇ ਕੇਕਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ; ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕਾਂ, ਦਾਨ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁੱਤ, ਪੋਤੇ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਸਮਾਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ, ਵੱਡੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਕ ਉਪਜਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਪਰਮਾਤਮਿਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗੀ। ਪਿਤਰਾਂ, ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੰਸ਼ਜ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਵਾਧੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਰੋਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਯਾਤਰਾ, ਗ੍ਰਹਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਨक्षਤਰ 'ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਵੈ-ਭੂ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਪੁੱਤ ਵੱਲੋਂ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਕਿ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੋਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਉਨਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ (ਪੁਸ਼ਕਰ) ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ; ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਵਸਣਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੀ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ— —ਉਹ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ! ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ— —ਉਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ— —ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।