ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਜਾਪ ਜੋ ਸਪਤਮੀ ਵਾਸਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਜੈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਜਾਪ ਨੂੰ ਕਰਵੀਰ ਅਤੇ ਕਰੰਜਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੇਸਰ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੌਵੀਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਪਵਾਸ ਦਿਨ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਹੀ ਤੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ, ਕੜਵੇ ਜਾਂ ਖੱਟੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਵਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਛ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਟੰਙੀਆਂ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੂੰਗ, ਮਾਸਰ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਧ ਆਦਿਕ ਪਦਾਰਥ, ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਪੁੱਤਰ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਮਹੀਨੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਵਰਤ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਤੋਖ ਲਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਯੁਗ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ pavittar ਵਰਤ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਧਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਤਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਅਰਕਾਂਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਹਵਿਸ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਿਥੀ ਅਤੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਣਪਤਯ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਦਾ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ, ਪੁੰਨ, ਵਧਿਆਈ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਜਦ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਿਨ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਅਖੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੇ pavittar ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਸਾਹ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ।" "ਉਸ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਸੋਹਣੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਲਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ। ਆਦਿਤਯਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ, ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੀਏ, ਭਾਨੁ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।" "ਫਿਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲੇਪ ਲਗਾਓ; ਲੇਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧੂਪ, ਧੂਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀਵਾ; ਫਿਰ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਜਾਪ, ਸਤੁਤੀ, ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ। ਪਹਿਲੀ ਮুদ্রਾ ਅੰਜਲੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਧੇਨੁਕਾ ਕਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਅਰਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੋਪੜਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੰਬੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਇਆ।" ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯੋਗੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਅਜਰ-ਅਮਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਸਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਿਤ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਮਹੁਦੇਵ—ਹਰੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਾਂ ਹੀ ਬੰਨ੍ਹਨ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੋਖਸ਼, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਕਾਲ ਦੇ ਵੰਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਨੇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਬਾਰਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਤ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਾਘ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਫਾਲਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਚੈਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਭਾਨੁ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਤਾਪਨਾ, ਜੇਠ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਆਢ ਵਿੱਚ ਰਵੀ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਗਭਸਤੀ, ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਯਮ, ਅਸੂਜ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ੍ਯਰੇਤਾ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਕਰ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯਾ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਬਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ, ਕੋਈ ਰੋਗ, ਕੋਈ ਗਰੀਬੀ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਲਾਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ, ਸੁੱਖ, ਰਾਜ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—" "ਓਮ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਆਦਿਤਯਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ! ਕਮਲ-ਹਸਤ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਨਾਸਕ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹਜ਼ਾਰ ਜੀਭਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਨੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੂ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ!