ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਮਝ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਕਿਸੇ ਮਤਲਬ ਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕ ਦੂਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੀ ਆ ਗਏ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਰੁਦ੍ਰਾਖਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਹੋ?" ਉਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਦਰੇ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਵਚਨ ਬੋਲੋ।" ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ਸ਼ੀਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਆ, ਤੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ।" "ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਗਿਆ।" ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?" "ਮੈਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਬੁਰਾਈ 'ਚ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅੱਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ, ਗੰਗਾਧਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਆ।" "ਤੂੰ ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਿਆਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਪੱਤੇ ਕੱਟ ਕੇ ਸੁੱਟੇ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ।" "ਸਿਰਫ਼ ਕੋਲਾ ਫਲ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ, ਤੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ, ਬਹੁਤ ਦਯਾਲੁ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।" ਵਿਰਭਦਰ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਉੱਚਾ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ। ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਡੌਲ ਅਤੇ ਨਾਚ-ਨਾਟਕ ਹੋਏ; ਗੰਧਰਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ, ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਕਰਦੇ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪੁਸ਼ਕਸਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਲੋਕ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਨ ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਖੰਗਧਾਰਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇਗਾ।" "ਮਾਘ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਾਮਦੇਵ, ਭਰਦਵਾਜ ਤੇ ਗੌਤਮ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। "ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਰਹੇਗਾ, ਪਰ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਰਵਤੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।" ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਸ ਅਸਧਾਰਣ ਤੀਰਥ, ਖੰਗਧਾਰਾ, ਤੇ ਆਏ।" "ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।" "ਉਥੇ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਕੌਲਿਕਾ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਓਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।" "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਮਾਸ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਾਪੀ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।'" "'ਸ਼ਰਵਾ ਨੇ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ।'" "ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ।" "ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕਿਆ ਰਹੇ; ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—" "ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੰਗਧਾਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੰਦਿਰਾ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਗੌਰਵ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਖੰਗੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।