ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਨਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੜਪ ਲੈ। ਅਜਿਹਾ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੀਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਉਚੇ ਅਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਸ਼ੁਦਾ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਦੋਵੇਂ ਧਰਮਕਰਮ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਆਂਵਾਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਾ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਲੋਕ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਕੁਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਹੜਪਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੂਆਂ ਜਾਂ ਤਲਾਬ, ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜੰਜ, ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਧ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਹੱਦ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਪਾਠ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਘਾਟ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆਂ ਦਸ, ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਸੌ, ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆਂ, ਜੰਮੇ ਅਤੇ ਅਜੰਮੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਤੇ ਆ ਬਣੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਪਸ ਉੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦੀ। ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੁੜ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋਏ ਕਦੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਰੇਤ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਮਾਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਧਨ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਧਨ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ, ਦੋਵੇਂ, ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦਾ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਸੋਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ, ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ ਸਾਫ਼ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਭਾਂਡਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਂਡਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਅੰਨ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਗੈਰ-ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਲਾਬ, ਕੂਏਂ, ਹੌਦ ਅਤੇ ਬਾਗ—ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਲ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਦੁਖ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਯਾਦਸ਼ਤ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਧਨ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ, ਯਜੰਜ ਜਾਂ ਦਾਨ ਸਮੇਂ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਨਾਲ ਧਨ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਫਲ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਨਤੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਹੈ। ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਤਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਹਵਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜੰਜ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਰਾਜ ਲੋਕ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਸਾਂ ਦੇ ਛੁਟਣ ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਛਤ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀਰਾਸਣ, ਵੀਰ-ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਵੀਰ-ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦਾਨ, ਸੱਚ, ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨਿਆਇਕ ਹੜਪਣ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਫਲਾਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।