ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਯਥਾ ਨ ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ਯੋषਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਹਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਥੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾਵੇ.
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚਾਪਿ ਵਦੇਥਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯੁਕ੍ਤਮਨਂਤਰਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂ, ਪੁੱਤ, ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੀਂ; ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀ.
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਵੀਰਕੋਵਾਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਮृਤਾਹਾਰ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਂਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।’ ਵੀਰਕਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ.
ਜਗਾਮ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਤੁ ਮਾਤਰਮ੍। ਦੇਵੀ ਚਾਪਸ਼੍ਯਦਾਯਾਂਤੀਂ ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸਖੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ.
ਕੁਸੁਮਾਮੋਹਿਨੀਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਮ੍। ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁਸੁਮਾ-ਮੋਹਿਨੀ ਸੀ; ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ.
ਕ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛਸੀਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਾਲਿਗ੍ਯੋਵਾਚ ਦੇਵਤਾ। ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍
‘ਪੁੱਤਰੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?’—ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ.
ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਵਾਚਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵਤਾਂ ਮਾਤृਸਂਮਿਤਾਮ੍। ਉਮੋਵਾਚ-। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਤ੍ਵਮਨਿਂਦਿਤੇ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—‘ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਨਿਰਮਲ।’
ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਤੇ ਮਨਸਾਤੀਵ ਵਤ੍ਸਲਾ। ਅਤਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾਂਬਿਕੇ
ਤੇਰਾ ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗੀ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੰਬਿਕਾ.
ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਸਰਹਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਿषੇਵ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਗਿਰੌ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਪਚਾਪ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਿਨਾਕਿਨਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ। ਤਤੋਹਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝਾਂਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸਾ ਗਿਰਿਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਉਮਾਪਿ ਪਿਤੁਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਘਮਾਲਾਵਿਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਭੂषਣਾਨਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲੋषਿਤਾ। ਵਨ੍ਯਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਥਂਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਰਹੀ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੀ।
ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੀ ਤਤ੍ਰ ਤਪਃ ਸਾ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਬਲੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਂਧਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਃ
ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ।
ਆਡਿਰ੍ਨਾਮਾਂਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਚਂਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ। ਆਜਗਾਮਾਮਰਰਿਪੁਃ ਪੁਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਡੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਕਂ ਦ੍ਵਾਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਸੋਪਿ ਚ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਰਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਹਤੇ ਕਿਲਾਂਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਸੁਰਦ੍ਵਿषਾ। ਆਡਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍1.44.
ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਡੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ। ਕਿਮਾਡੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਡੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਜਾਤਾਨਾਮਿਹ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਦੈਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਯਤਸ੍ਤਤੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰਿਭਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਂਬੁਜਸਂਭਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰੂਪਸ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ। ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ। ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਵਧ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਂਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃਪਥਮ੍। ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦੈਤ ਇਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਪਰਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਭੁਜਂਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਉਮਾਰੂਪਂ ਰਮਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਬृਂਹਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਾਂਤਰੇ ਦਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਦੰਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਬੁਧੀ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉੱਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ।