ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਾਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸਾ ਗਿਰਿਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਉਮਾਪਿ ਪਿਤੁਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਜਗਾਮਾਦ੍ਰਿਸੁਤਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਮੇਘਮਾਲਾਵਿਲਪ੍ਰਭਮ੍। ਭੂषਣਾਨਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣੀ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਲ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਰ੍षਾਸੁ ਚ ਜਲੋषਿਤਾ। ਵਨ੍ਯਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਸ਼ੁष੍ਕਸ੍ਥਂਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨੀ
ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਰਹੀ, ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੀ।
ਏਵਂ ਸਾਧਯਤੀ ਤਤ੍ਰ ਤਪਃ ਸਾ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਬਲੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉੱਥੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵਚਕਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਂਧਕਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਦੇਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਬਕਭ੍ਰਾਤਾ ਰਣੋਤ੍ਕਟਃ
ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਕਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ।
ਆਡਿਰ੍ਨਾਮਾਂਤਰਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਚਂਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ। ਆਜਗਾਮਾਮਰਰਿਪੁਃ ਪੁਰਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਡੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੱਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਕਂ ਦ੍ਵਾਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਸੋਪਿ ਚ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਕਾ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਰਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਹਤੇ ਕਿਲਾਂਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਸੁਰਦ੍ਵਿषਾ। ਆਡਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍1.44.
ਜਦੋਂ ਅੰਧਕਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਡੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ। ਕਿਮਾਡੇ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਡੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ-। ਜਾਤਾਨਾਮਿਹ ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨ ਯੁਜ੍ਯਤੇ
ਦੈਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।'
ਯਤਸ੍ਤਤੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰੀਰਿਭਿਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਂਬੁਜਸਂਭਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਆਉਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰੂਪਸ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ। ਤਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਭਵੇਦਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਰੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਤਦ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਰਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤਦੋਵਾਚ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ। ਯਦਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਰੂਪਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਬਦਲਾਵ ਆਵੇ, ਤਦ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।'
ਤਦਾ ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋਮਰਤਾਂ ਮੇਨੇ ਦੈਤ੍ਯਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਧੋਪਾਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਪਥੇ ਵੀਰਕਸ੍ਯਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਵਧ ਦਾ ਉਪਾਅ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵੀਰਕਾ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਭੁਜਂਗਰੂਪੀ ਰਂਧ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਦृਸ਼ਃਪਥਮ੍। ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦੈਤ ਇਕ ਦਰਾਰ ਰਾਹੀਂ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ।
ਅਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਪਰਾਂ ਤਨੁਮ੍। ਭੁਜਂਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਅੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਉਮਾਰੂਪਂ ਰਮਯਿਤੁਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਮੂਢਚੇਤਨਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਮਾ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵੈਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਾਭਿਜ੍ਞਾਨਬृਂਹਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਾਂਤਰੇ ਦਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਜ੍ਰਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਦੰਦ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹੇਨ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਨਾਲ, ਬੁਧੀ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉੱਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਾਪੋ ਰਮ੍ਯਾਕृਤਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਭੂषਣਾਂਬਰਸਂਯੁਤਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈਰਵਯਵਾਂਤਰੈਃ। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਸਾਧੁਭਾਵਂ ਤੇ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰਿ ਨ ਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੇ ਸਨ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਸੁਭਾਵ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਣਾਵਟੀ?'
ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਾਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਮਮ ਸ੍ਥਾਨਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੇਰਾ ਘਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਖਾਲੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਬਭਾषੇ ਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ਨੈਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆ ਗਈ ਹੈਂ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਬੁਧ੍ਯਦਭਿਜ੍ਞਾਨੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਮ੍। ਦੈਤ੍ਯ ਉਵਾਚ। ਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸਃ ਕਾਮਾਦ੍ਵਰਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਹਿਮਾਚਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਰ ਲੈਣ ਲਈ ਹਿਮਾਚਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮੇਨਾਭੂਤ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤ੍ਵਦਂਤਿਕਮ੍। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਂਕਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਉਥੇ ਮੇਨਾ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹृਦਯੇਨ ਸਮਾਧਾਯ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ। ਕੁਪਿਤਾ ਕੁਪਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ
ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਵਿਜਾਨਤੀ। ਇਤਿ ਚਿਂਤ੍ਯ ਹਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਅਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
'ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਆ ਗਈ—ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੋ ਸਕਦਾ?' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਦਂਕਂ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਲੋਮ੍ਨਾਮਾਵਰ੍ਤਰਚਿਤਂ ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮਣੀ ਨਾਲ ਬਣੀ ਕਮਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ; ਫਿਰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ
ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਮਾਕਾਰਂ ਗੂਹਯਂਸ੍ਤਤਃ। ਮੇਢ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦਾਨਵਂ ਤਮਸਾਦਯਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਛੁਪਾਈ, ਤੇ ਮੇਡ੍ਹਰ ਦੰਦ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।