ਵਿਧਿਨਾਨਸ਼ਨੇ ਨੈਵ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਵਰਗ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਧੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਭਵੇਦਨਸ਼ਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਗੁਣਂ ਤਯੋਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਰਥ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾ ਜਲੇ ਚੈਵ ਯੋ ਮृਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਪਯੋਧਰਰਸਂ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਬੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਅਭੀष੍ਟਂ ਚ ਫਲਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਦੇਹੇ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਯੋਗ ਜਾਂ ਅਯੋਗ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਂ। ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ
ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਉੱਤਮ ਰੇਤਸ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਗਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੀਰੋਤ੍ਤਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸ ਚ ਮਤ੍ਸਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਹਿਤਾ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਕੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਮृਤੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਉਰਵਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰੇ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਾਵਦ੍ਗ੍ਰਂਥਿਰ੍ਗृਹੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਬਂਧੋ ਭਵੇ ਤਨੌ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਰਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਬੰਧਨ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਾਯਨੇਹਾਯਨੇ ਚਾਪਿ ਏਕੈਕਂ ਪਰਿਹੀਯਤੇ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਬਂਧੂਨਾਂ ਵਂਧਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਹਰ ਸਾਲ ਇੱਕ ਬੰਧਨ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਕਾਨਨੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾ ਜਲਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਮृਤੋ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੀਟਾਦੌ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ ੨੫੦ 1.50.
ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਕਠਨ ਥਾਂ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀੜਾ ਆਦਿਕ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਵਾਸਰੇ। षष੍ਟਿਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੂੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਃ ਪਤਿਤੋ ਮृਤਃ। ਸੁਚਿਰਂ ਨਰਕੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਯ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਬਹੁਕੀਟੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਜਾਤਿषੁ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਚਿਰਕਾਲੇषੁ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪਾਤਕਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜਿਆਂ ਅਤੇ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਮਰਣੇ ਯਾ ਗਤਿਃ ਪੁਂਸਾਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਸਭ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਦੀ ਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਮृਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਚਿਂਤਯਨ੍। ਪਾਪਾਤ੍ਪੂਤੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਦੋषੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਮृਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤੁ ਵਹੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਪਦੇਪਦੇਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਚਿਤੌ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਦੇਹੇ ਮੁਖਾਗ੍ਨਿਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸੁਤਃ। ਵਿਧਿਨਾ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤੇਨ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦੇਹਂ ਦਹੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਪਾਵੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਲਾਸ਼ ਸਾੜ ਦੇਵੇ।
ਲੋਭਮੋਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮਾਵृਤਮ੍। ਦਹੇਯਂ ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਲੋਕਾਨ੍ਸ ਗਚ੍ਛਤੁ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਲਂਘਯੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਪ੍ਯਸ੍ਥਿਸਂਚਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦਸ਼ਾਹੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਲਾਸ਼ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਛਿਤ੍ਵਾ ਚ ਲੋਹਿਤਂ ਚੇਲਂ ਵਹ੍ਨੌ ਚਾਥ ਜਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਤਤਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ਾਹੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਖੂਨ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਯ ਦੇਹਪੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਕਂ ਤੁ ਭੋਜਯੇਤ੍। ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੀਠਂ ਚ ਪਾਦੁਕਾਮ੍
ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੱਪੜਾ, ਪੀਠ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਧਰਾਦਿਗਜਵਾਜਿਕਮ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਗਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਸਭ ਸਾਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਹੇ ਤ੍ਰਿਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ षਣ੍ਮਾਸੇ ਚਾਬ੍ਦਿਕੇ ਤਥਾ। ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਯੇ ਤਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਤਿੰਨ ਪੱਖਾਂ ਬਾਅਦ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਬਾਰਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੁੱਲ ਸੋਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੈਤਾਨਿ ਨ ਸਂਤੀਹ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ। ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੌ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰ ਲਏ।
ਅਬ੍ਦਮਂਬੁਘਟਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਚਾਮਿषਸਂਯੁਤਂ। ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਮਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਨ੍ਮਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ; ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਾਸਵਾਦੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਸਪਿਂਡੀਕਰਣਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਬੁਧਃ। ਪਾਰ੍ਵਣਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਪੀੰਡੀਕਰਨ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।
ਪਿਤੁਰਬ੍ਦਮਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤੁਃ षਣ੍ਮਾਸਮੇਵ ਚ। ਤ੍ਰਿਮਾਸਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਂ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਪਿਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਮਾਤਾ ਲਈ ਛੇ ਮਹੀਨੇ, ਔਰਤ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪਿਂਡਾਨਾਮਸ਼ੌਚਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਾਵਦ੍ਗੇਹੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਨ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਪੀੰਡਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੀ ਨਿਸ਼ੇਧ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਦਾਚਾਰੀ ਨ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸਪ੍ਤਘਟ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਚੈਵ ਨਵਘਟ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਔਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਸੱਤਵੇਂ ਘੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਨੌਂਵੇਂ ਘੜੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ ਕਾਲਃ ਕੁਤਪੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਕੁਤਪਸ੍ਤਿਲਾਃ
ਉਹ ਸਮਾਂ 'ਕੁਤਪ' ਜਾਣੋ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਸਮੇਂ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ: ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਤਪ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਤਿਲ।