ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਸਾ ਆਯਾਂਤੀ ਕ੍ਰੂਰਲੋਚਨਾ । ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨਦ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਪਪਾਤ ਹ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਕੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਵਤ੍ਤਯੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਂਡਾਤ੍ਮਾ ਏਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯ । ਸਮਾਨੀਤਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੱਛੀ ਤੇ ਮਾਸ ਹੁਣੇ ਹੀ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।'
ਕृਤਂ ਕਿਂ ਮੂਢ ਪੂਰ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰ੍ਮਾਂਸਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਕੁਟੁਂਬਂ ਲਂਘਤੇ ਤਵ
'ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕੱਲ੍ਹ ਜੋ ਮਾਸ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਖਾ ਗਿਆ, ਮੂਰਖ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਚਂਡਾਯਾਸ਼੍ਚਂਡਰੂਪਵਾਨ੍ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰ੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਔਰਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੱਖਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਰਾਤ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਤਃਕਰਣੋ ਜਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਃ । ਯਾਵਤ੍ਸ੍ਨਾਤਿ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਾਵਤ੍ਸ਼੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਚਾਗਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਂਸਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਂ ਚ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਹਂਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਸਾਰਾ ਮਾਸ ਖਾ ਗਿਆ। ਚੰਡਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਹਿ ਚਂਡੇਨ ਚਂਡਾ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਤਦਾ । ਨ ਹਂਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚੈष ਕਿਮਨੇਨਾਸ਼ੁਭਂ ਕृਤਮ੍
ਪਰ ਚੰਡ ਨੇ ਚੰਡਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। 'ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ?'
ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਅਨੇਨੈਵ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤਾ ਮੂਢ ਭਵਿਤਾਦ੍ਯ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਾੜਾ ਸਾਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੇਗੀ, ਤੂੰ ਕੀ ਖਾਵੇਂਗਾ, ਮੂਰਖ?'
ਪੁष੍ਕਸ ਉਵਾਚ। ਯਚ੍ਛੁਨਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਤੇਨਾਹਂ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਕਿਮਨੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਨਸ਼੍ਵਰੇਣ ਗਤਾਯੁषਾ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਖਾਧਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਸਰੀਰ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੀ ਲਾਭ?
ਯੇ ਪੁष੍ਯਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭਾਮਿਨਿ । ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਲੋਕਦ੍ਵਯ ਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਮਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਭਾਵਵਿਮਰ੍ਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ
ਇਸ ਲਈ, ਅਹੰਕਾਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਦਿਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ।
ਅਹਮੇਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਵੈ ਖਙ੍ਗਧਾਰਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕਿਂ ਚਿਰਂਜੀਵਨੇਨ ਮੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਊਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗਮਾਕृष੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਾਸ਼੍ਚ ਗਣਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਵਨੋਦਿਤਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਣ ਆ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਤ੍ਰ ਆਗਤਾਨਿ ਤਦਂਤਿਕੇ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚੈਵ ਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਵਰਗ ਵਾਹਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਹਨ ਤੇ ਗਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ
ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?
ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਸ਼ੇਖਰਾਃ । ਕਪਰ੍ਦਿਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਰੀਤਵਾਸਸੋ ਭੁਜਂਗਭੋਗੈਃ ਕृਤਹਾਰਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਸਮਾਨਵੀਰ੍ਯਾ ਯਥਾਤਥਂ ਭੋ ਵਦਤੋਚਿਤਂ ਮਮ । ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਪਾਰ੍षਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਕਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਗਣਾ ਊਚੁਃ। ਪ੍ਰੇषਿਤਾਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਚਂਡ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹ
ਗਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਸੀਂ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆ।
ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਪਾਪਿਨਾ ਪੁष੍ਕਸੇਨ ਹਿ
ਵੀਰਭਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਸ ਹੱਸਦਾ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਕੀ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਮृਗਯਾਰਸਿਕੇਨੈਵ ਮੂਢੇਨ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਪਾਪਾਚਾਰੋਹ੍ਯਹਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਸੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਕਥਂ ਲਿਗਾਰ੍ਚਨਂ ਚਾਦ੍ਯਾ ਕृਤਮਸ੍ਤਿ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪਰਂ ਕੌਤੁਕਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਅੱਜ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਇਹ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯੋ ਗਂਗਾਧਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਦ੍ਯ ਤੇ ਚਂਡ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਉਮਾਪਤਿਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗੰਗਾਧਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਜ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਂਗਿਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਕृਤਮਰ੍ਚਨਮੇਵ ਚ । ਕੋਲਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇਨ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਹਿ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੂਜਾ ਕਰ ਬੈਠਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੋਲਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਛੇਦਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਚਂਡ ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦੈਵ ਹਿ । ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਾਨਿ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਸੁਕृਤੀ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਉਹ ਪੱਤੇ ਵੱਢ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਵੈਵਂ ਜਾਗਰੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਰਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਜਾਗਰੇਣੈਵ ਤੁਤੋष ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰਤਾ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹੋਈ। ਉਸੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰੱਜ ਗਏ।
ਛਲੇਨੈਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕੋਲਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਹਿ । ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਦਿਨਂ ਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਿਤਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ—ਕੋਲਾ ਫਲ ਵਿਖਾ ਕੇ—ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤੇਨੋਪਵਾਸੇਨ ਚ ਜਾਗਰੇਣਤੁष੍ਟੋ ਹ੍ਯਸੌ ਦੇਵਵਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ । ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਰਦੋ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਦਾਤਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਨੇ ਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਪੁष੍ਕਸੋऽਪਿ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਪੁਸ਼ਕਸਾ ਵੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਣਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਪਿ । ਤਦਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡੰਕੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।