ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਿਜਕ੍ਰਿਯਾਂ ਧੀਮਾਨ੍ਨਿਸ੍ਪृਹੋਪ੍ਯਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਏਕਦਾ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰੋऽਭੂਦਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਸੁਝਾਣਾ ਤੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਬੁਖਾਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਹਤ੍ਯਾ ਪੀਡਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੁਮੋਹ ਗਤਚੇਤਨਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਪਿਤਾ ਮੁਹ੍ਯਂ ਤਦਵਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਿਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਮਾਗਤਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਤਦਾ । ਅਹੋ ਮੇ ਕष੍ਟਮਾਪਨ੍ਨਂ ਦੂਰੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਈ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੂਰ ਹੈ।'
ਯੋ ਮਾਂ ਜ੍ਵਰਵਿਤਪ੍ਤਾਂਗਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
'ਉਹ ਸੁਝਾਣਾ, ਮੇਰੇ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਂਤ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕृਤਂ ਕਾਮੇ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਤਸ੍ਮੈ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਸ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਮੰਜਿਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਯਨ੍ਮਯਾ ਗੋਪਿਤਂ ਗੇਹੇ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਚ ਤਦਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਨ੍ਥੋ ਵਰ੍षੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
'ਜੋ ਮੈਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ,
ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਃ ਕਂਪਿਤਵਪੁਰੁਟਜਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ । ਸ ਤਂ ਸਂਵਿष੍ਟਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੂਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਂਤਿਕੇ
ਠੰਢ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ, ਮੀਂਹ ਵਲੋਂ ਕਾਂਪਦਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਯਾਤਰੀ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਮੁਨਿਰੇष ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾਧ੍ਵਗਃ । ਊਚੇ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪ੍ਤੋਸਿ ਮੁਨੇ ਸਂਧ੍ਯਾ ਸਮਾਗਤਾ
ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋ? ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇष ਨ ਸੁਪ੍ਤੇਃ ਕਾਲ ਏष ਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਚਸਿ ਪਥਿਕੇਨ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁੱਤਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਯਾਤਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ—
ਸ਼ਰਭੋ ਜ੍ਵਰਤਪ੍ਤਾਂਗਸ੍ਤਮਾਹ ਕਥਮਪ੍ਯਹੋ । ਸ਼ਰਭ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਪਾਂਥ ਯਦ੍ਵਦਾਮਿ ਪੁਰਸ੍ਤਵ
ਸ਼ਰਭਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਰਭਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਯਾਤਰੀ, ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਯਾਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਸ਼ਰਭੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜੇ ਗृਹਂ ਮਮ
'ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਇਹ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਵਪਾਰੀ ਹਾਂ, ਨਾਮ ਸ਼ਰਭਾ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰਾਗਤੋ ਨਿषਿਦ੍ਧੋਪਿ ਜਾਯਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤੈਰਹਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਨੁਮੁਖੇਰਿਤਮ੍
'ਜਦ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ।'
ਮਾਸਾਸ੍ਤੁ ਕਤਿਚਿਤ੍ਸਾਧੋ ਵ੍ਯਤੀਤਾ ਮਯਿ ਚਾਗਤੇ । ਦਿਨਤ੍ਰਯਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤਂ ਜ੍ਵਰਿਤਸ੍ਯ ਮਮਾਧੁਨਾ
'ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਸਾਧੂ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋ ਗਏ, ਮੈਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਵਿਗਤਾ ਆਸਨ੍ਨਦ੍ਯਭੂਯਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਕਿਯਾਨਪ੍ਯਾਯੁषਃ ਸ਼ੇषਃ ਸਾਧੋ ਮੇ ਖਲੁ ਤਿष੍ਠਤਿ
'ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਮੁੜ ਆ ਗਈ। ਸਾਧੂ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ?'
ਸ਼ਮਨਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦਹਂ ਪੁਨਰਾਗਤਃ । ਭਾਗ੍ਯੋਦਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਮਮਾਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਸ਼ਮਨ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਨਯ ਮਾਂ ਮਦ੍ਗृਹਂ ਮਿਤ੍ਰ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਬਹੁ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਪਿ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮਿੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਹ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਇਹ ਭੂਭਾਗ ਉਤ੍ਖਾਯ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਮਾਮਕਂ ਧਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗ੍ਰਾਮ੍ਯੋ ਵਿषਯਲਂਪਟਃ
ਇੱਥੇ ਜਮੀਨ ਖੋਦ ਕੇ ਮੇਰਾ ਧਨ ਲੈ ਲੈ। ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਲਾਲਚੀ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ,
ਉਵਾਚ ਧਨਲੁਬ੍ਧਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਂ ਸਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਮੁਤ੍ਖਾਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਭਾਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਧਨ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਭਸ੍ਯਾਹ ਚਾਧ੍ਵਗਃ । ਅਧ੍ਵਗ ਉਵਾਚ- ਧਨਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਨਾਥ ਤਵ ਭੂਭਾਗਤੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਧਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਨਯਨਾਯ ਮੇ । ਯਾਮਾਰੋਪ੍ਯ ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਯਾਮਿ ਤਵ ਕੇਤਨਮ੍
'ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਲਕੀ ਲਿਆ ਸਕਾਂ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਮਾਰ ਹੈਂ, ਪਲਕੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸ ਤਦਾ ਦਦੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਲਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸੋਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਯਯੌ ਲਵਣਪਤ੍ਤਨਮ੍
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੇ ਦਿੱਤੇ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਵਣ ਪਟਨ ਲੈ ਗਿਆ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਰਾਤ੍ਰਿਮੇਕਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍ । ਸਵਾਹਾਮਾਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਲਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਕ ਰਾਤ ਬੀਤ ਕੇ, ਉਹ ਪਲਕੀ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਵਾਹਕਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੇ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ।
ਪਲਂ ਦ੍ਵਯਂ ਗृਹੀਤਂ ਤਤ੍ਤੇਨੈਵਾਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਤਂ ਤੁ ਸ਼ਰਭਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੋ ਪਲੇ ਲੈ ਲਏ; ਸ਼ਰਭ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਲਕੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਂਥਃ ਸ ਚਲਿਤੋ ਵਾਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਕਾਨ੍ਯਕੁਬ੍ਜਕਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਵਰਸ੍ਯਾਥ ਕਮਂਡਲੁਜਲਂ ਧृਤਮ੍
ਯਾਤਰੀ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਵਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਪਾਯਯਨ੍ਨਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਤਂ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਸੋਧ੍ਵਗੋ ਯਯੌ । ਅਥ ਤੇ ਸਰਸਸ੍ਤੀਰੇ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਭੋਕ੍ਤੁਮਧ੍ਵਨਿ
ਉਹ, ਜੋ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ, ਯਾਤਰੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਫਰ 'ਚ ਖਾਣ ਲਈ ਰੁਕ ਗਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚੇਲੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਿਯਂਤਿ ਭੂਮਿਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਤृषਾਰ੍ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਕਮਂਡਲੋਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਤੁਰ ਪਏ। ਕੁਝ ਜਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ,
ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰਭਂ ਚਾਪ੍ਯਪਾਯਯਤ੍ । ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਭੀਮੋ ਵਿਕਟੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਟਾ ਸੀ,
ਵਿਚਰਨ੍ਨਿਰ੍ਜਨੇऽਰਣ੍ਯੇ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਾਨਵੈਕ੍ਸ਼ਤ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਵੇਗਵਾਨ੍ਵਿਵृਤਾਨਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ,
ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਚਰਣਾਘਾਤੇਨਾਕਂਪਯਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਾਨ੍ਵਾਹਾਨ੍ਪਥਿਕਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਝਟਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਵਾਹਕਾਂ ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਕੋਸ਼ੇषੁ ਸਮਾਦਾਯ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਖੇਚਰਃ । ਗਤਾਸੂਨ੍ਭ੍ਰਾਮਣੇਨੈਵ ਭੂਤਲੇ ਤਾਨਪੋਥਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।