ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਮਿਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੂਰਤ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਨष੍ਟਮਭਵਤ੍ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲਂ ਦੇਹਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਰੋਤਃਸਮੀਪੇ ਚ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰਿਮਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ
ਪਠੇਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੈਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਸਲਿਲਂ ਤਵ
ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; 'ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ'
ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਪਰਾਧਂ ਮੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਕ੍ਸ਼ਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਸੋਪਾਨਂ ਤ੍ਵਦੀਯਮੁਦਕਂ ਸ਼ੁਭੇ
'ਮੈਂ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮਾਫ ਕਰ; ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।'
ਅਤਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਗਂਗੇ ਦੇਵਿ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਸ੍ਤਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਗਾਂਗੇਯਂ ਵਾਰਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਫਿਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸ੍ਰੋਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਦਮੈਰਤਿਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੈਃ
ਸਨਾਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ 'ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਚਿਕਣ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ,
ਮਯਾ ਸਂਲਿਪ੍ਯਤੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਮਾਤਰ੍ਮੇ ਹਰ ਪਾਤਕਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਰ੍ਦਮਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗੋ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ; ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋ ਕੇ, 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਭੂਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਤਤਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਪੁਨਃ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮੰਤਰ ਹੁਣ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿੱਟੀ ਲਵੇ; ਦੱਸੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇ ਹੇ ਗਙ੍ਗੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰ੍ਯਤੇ ਮਯਾ । ਤ੍ਵਦੀਯੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਤੋਯੇ ਯਥੋਕ੍ਤਫਲਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਗੰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੂਰਤ, ਮੈਂ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੇ।
ਤਤੋ ਨਿਜੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਙ੍ਗਾਨਾਰਾਯਣਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਗੰਗਾ-ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਪਰਿਧੇਯਾਂਬਰਾਂਬੂਨਿ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਪੋਂਛੇ; ਸਨਾਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਨ ਦਂਤਧਾਵਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੇਨ੍ਮੋਹਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਜਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਨਾ ਮੰਜੇ; ਜੇ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦਿਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਕਰੇ; ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।
ਬਾਹ੍ਯਭੂਮਿਮਗਤ੍ਵਾ ਯੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸੋऽਪਿ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਲਭੇਨ੍ਨਹਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਂਡ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਰਮਨਾਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਤਰ੍ਪਣਾਦਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਏ; ਫਿਰ, ਟਿਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਕਰੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯੈਰੁਦਕੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਾਵਧਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ੫੦ 7.9.
ਜੋ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਦਾਨਂ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਂ ਚੈਵ ਜਯੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ । ਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਾਸਾਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਸਮਾਂ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਸਮਾਪ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਮਾਣਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ । ਕृਤਪਂਚਮਹਾਯਜ੍ਞੋ ਗਂਗਾਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗਂਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਥਾ । ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਵੇ।
ਜਾਹ੍ਨਵੀਪ੍ਰਤਿਮਾਭਾਵਾਨ੍ਨਾਲਿਕੇਰੋਦਕਾਨਿ ਵੈ । ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਹਨਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪੈਸ਼੍ਚ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ । ਧੂਪੈਃ ਸੁਵਾਸਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਮਨੋਹਰੈਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦੀਵਾ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਨਾਨਾਫਲੈਃ ਸੁਪਕ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰੁਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਚਮਨੀਯੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂਬੂਲੈਃ ਖਾਦਿਰਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਗ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਪੀਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਖਾਦਿਰ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪਾਨ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ,
ਅਨ੍ਯੈਰਪ੍ਯੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੈਰ੍ਨਿਜਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ੍ਤਵੈਰ੍ਨਾਨਾ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਅਪਣੀ ਭਗਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸਂਪੂਜਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਂਗਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਬੁਧਃ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ।
ਅਥ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋऽਪਰੇਹਨਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰੇ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਹ੍ਨੁਤਨਯੇ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਨਘੇ
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਆਦਮੀ ਕਹੇ, 'ਜਾਹਨੂ ਦੀ ਧੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਬਣ।'
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਿਤਨਿਦ੍ਰੋ ऽਤਿਹਰ੍षਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ, ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਫਲਾਹਾਰੋ ਭਵੇਦਧਃ । ਅਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਨ ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਜੇ ਸਮਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਫਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਅੰਨ ਨਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੇ।