ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧਰਿਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਤੇਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੂषਕਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਥੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੂषਕਾਨਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਸਾਹਮਣੇ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮੂषਕਾ ਦ੍ਵਿਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਯੇ ਯੇ ਤੈਲਾਰ੍ਥਮਾਯਾਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੂਹੇ ਖਾਧੇ, ਜੋ ਤੇਲ ਲੈਣ ਜਾਂ ਵੱਟ ਚੁੱਕਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੂषਕਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸੋਪਵਾਸਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਨृਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ, ਭਜਨ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਲਘੁਕ੍ਰਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹਕੋਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚਾਲ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮੂषਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍ । ਮਂਦਤੇਜਸਿ ਦੀਪੇ ਤੁ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਚੂਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤੇਲ ਪੀਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਚੁਰਾਉਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾ ਸਾ ਬਿਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੇਨ ਵੈ ਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੂਹਾ ਉੱਠ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਟ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਦੀਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਲ ਉਠਿਆ।
ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਰ ਚਮਕ ਉਠੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁਲੇਖਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ, ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੁਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਇਸ ਰੀਤਿ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ, ਵਧੀਆ ਧਨ-ਧਾਨ, ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੋਭਾ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਪ-ਵਰਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਵੈ ਨਾਗੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾਭਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਆਨੰਦਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਰੂਪਸੁਂਦਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਤੀ-ਭਗਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਸੁਭਗਾਭਵਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰੋ ਘਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ਮਾਸੋ ਹਰਿਨੇਤ੍ਰਾਵਬੋਧਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਂਤੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣੈਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਘਰ-ਘਰ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਚਛਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਭਯਭੀਰੁਭਿਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਾ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਬੈਠੀ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਰੂਪਸੌਂਦਰ੍ਯਵਾਂਛਾ ਚ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਤਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਵੇਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।