ਦੈਤ੍ਯਾ ਊਚੁਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਤ੍ਵਾ ਭਵਂਤਸ੍ਤ੍ਵਭਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋ।
ਅਨਮਰ੍षਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਚੀਰ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਂਚਨ। ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਿਦਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਦਂਸ਼ਿਤਾਯੁਧਾਃ
ਆਓ, ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤਕ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਦਾਦਭਯਂ ਤੁ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ। ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਰ੍ਮਹਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ; ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਤਯਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾऽਸੁਰਾਨ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਬਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਸਂਭृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਂਭਾਰਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਸਾ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਦਾ। ਤਸ੍ਤਂਭ ਦੇਵੀ ਚ ਬਲਾਦ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਾ ਤਪੋਧਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ; ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਅਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੂਢਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਮੂੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ। ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍
"ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ ਜਬਰਦਸਤੀ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਮੇਰਾ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ।"
ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਂਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਯ ਸਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਂਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?"
ਇਂਦ੍ਰੋਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਤ੍ਪ੍ਰਭੋ। ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋਸ੍ਮਿ ਜਹੀਮਾਂ ਜਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ, ਮਾਰ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।"
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਤ੍ਵਰਯਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਰੂੜ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵੈ ਭਯਾਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਕृਤੇ। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਮਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਂਦਿਆਂ ਵੀ, ਜਿਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ.'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਹਿ ਮਾਨੁषੇषੂਪਯਾਸ੍ਯਸਿ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਜਦ ਵੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ.
ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ। ਅਥ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ.
ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯਂ ਪਾਣੌ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭृਗੁਰੁਵਾਚ। ਏषਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵਿ ਹਤਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਂ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਚਰਿਤੋਪਿ ਵਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
'ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉ—ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ.'
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਦ੍ਭਿਰ੍ਜੀਵਜੀਵੇਤਿ ਸੋਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਤੋਭਿਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ੨੫੦ 1.13.
ਫਿਰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੀਉ!' ਤੇ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਈ.
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵਚਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਸਾ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ। ਮਿषਤਾਂ ਦੈਵਤਾਨਾਂ ਹਿ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ.
ਅਸਂਭ੍ਰਾਂਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਪੁਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਲਭਤ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਵੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ.
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰੋ ਜਯਂਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਂਧਿਕਾਮੋਭ੍ਯਧਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਫਿਰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ; ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ.
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ। ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਿਂਦ੍ਰਾਯ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਮਤਿਮਤਾ ਦृਢਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਕਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ.'
ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਉਪਚਾਰੈਰਤਂਦ੍ਰਿਤਾ। ਆਰਾਧਯ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਿ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਤ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਸੇਵਾ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਧੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ.'